Mentionsy

Młody człowiek stanął jak wryty, rozejrzał się wokół, aż spostrzegł wreszcie Kaderusa i Danglarsa siedzących przy stole w altanie osłoniętej liśćmi.

— Zwłaszcza kiedy przed nimi stoi pełna jeszcze butelka wina — dodał Danglars.

— Zdaje się, że zupełnie zgłupiał — rzekł Danglars, trącając kolanem towarzysza.

— rzekł Danglars.

Ale niestety, to ładne dziewczę kocha się nie w nim, ale podobno w zastępcy faraona, a ponieważ statek ten przybył właśnie dziś do portu, pojmujesz więc... Właśnie, że nie pojmuję, rzekł Danglars.

W każdym razie, nie jeden tylko Fernand ucierpiał na szczęśliwym powrocie Dantesa, nieprawdaż, Danglars?

Podczas gdy Danglars ledwie napoczął kieliszek.

Tymczasem Danglars spoglądał przenikliwie na młodzieńca, którego słowa Kaderusa paliły jak roztopiony ołów.

– Daleko albo i nie, tak samo jak do mianowania Dantesa kapitanem, prawda, Danglars?

Danglars zadrżał na ten niespodziany przytyk i spojrzał na Kaderusa badawczym wzrokiem, chcąc zbadać, czy cios został zadany z premedytacją.

– Danglars pilnie baczył na cierpienie malujące się na twarzy Fernanda.

— rzekł Danglars, udając, że chce powstrzymać Kaderusa, który wychylał się z pijackim uporem z altany.

Danglars objął wzrokiem tych dwóch ludzi, z których jeden był otumaniony przez trunek, a drugiego paraliżowała miłość.

Chyba że... I na ustach Danglarsa pojawił się blady uśmiech.

A więc, panie Dantes, wkrótce już będziemy mieli wesele, rzekł Danglars, skłoniwszy się młodej parze.

pan, panie Danglars,

— Panie Danglars — odrzekł Edmund z uśmiechem — powiem ci to, co przed chwilą Mercedes Kaderusowi.

— Przepraszam — odparł Danglars — chciałem jedynie rzec, że bardzo ci pilno, a przecież u diabła mamy jeszcze sporo czasu.

– Aha, rozumiem, oczywiście – rzekł głośno Danglars i szepnął do siebie.