John Profumo

Odbanalna historia jak ich wiele. Ale brukowce lubią właśnie takie banalne historie. Christine Keller dostrzega w zainteresowaniu szansę na rozgłos i zarobienie niezłych pieniędzy. Odwiedza kilka redakcji żądając tysiąca funtów za szczegóły. Kwota niebagatelna, obecnie równowartość niemal trzydziestu tysięcy funtów. To o wiele za dużo jak za kilka strzałów zazdrosnego kochanka. Ale wtedy Keller mówi, że to ona jest kochanką ministra wojny Johna Profumo i jednocześnie sowieckiego szpiega Jewgenija Iwanowa. Tylko dwa tytuły, Sunday Pictorial i News of the World są zainteresowane. Ostatecznie Sunday Pictorial wypłaca 200 funtów zaliczki w zamian za dowód, list napisany przez Johna Profumo. Kochanie, niestety jutro wieczorem coś mi wypadło i nie mogę przyjechać.

Wyjeżdżam następnego dnia w podróż, a potem na wakacje, więc nie będę mógł cię zobaczyć aż do września. Dolicha, proszę dbaj o siebie i nie uciekaj. Z miłością, J. Dowód jest mocny, a mimo to gazeta obawia się pozwu ministra. W tym samym czasie redaktorzy News of the World powiadamiają Warda i Lorda Astora, bo Keller twierdzi, że Johna Profumo poznała kąpiąc się nago w basenie na przyjęciu w Clifden. Tak sprawa dociera do Profumo, który próbuje ugasić pożar w zarodku. Wysyła prawników, by kupili milczenie Keller. Dziewczyna żąda jednak tak dużej kwoty, że sprawa zaczyna pachnieć próbą szantażu. Tymczasem Ward informuje redakcję Sunday Pictorial, że Keller kłamie i jeśli zostanie choćby wspomniany w artykule, złoży pozew o zniesławienie.

Nie obawiając się już pozwu, News of the World publikuje wyznania Christine, która ukazuje Warda jako drapieżnika seksualnego i prawdopodobnego szpiega Sowietów. A Sunday Pictorial, który właśnie zmienił tytuł na Sunday Mirror, zamieszcza list Johna Profumo do Keller. Rezygnacja ministra Johna Profiumo nie kończy jednak skandalu. W Izbie Gmin odbywa się debata. Wychodzi na jaw, że zarówno Profiumo, jak i Macmillan już w sierpniu 1961 roku wiedzieli o kontaktach panny Keller z radzieckim dyplomatą, który jakimś cudem zniknął tuż przed wybuchem afery. Dlatego poseł Harold Wilson z Partii Pracy skupia się nie tyle na niemoralnym zachowaniu Profumo, nomen omen członka partii konserwatywnej, która deklaruje tradycyjne wartości, co nad wysiłkami rządu MacMilana, by zatuszować skandal.

Później premier Margaret Thatcher określi go mianem bohatera narodowego. Na tym jednak nie kończy się historia Johna Profumo i afery politycznej, która otrzymała jego nazwisko. W 1982 roku reporterzy The Sunday Times odnajdują oficera kontrwywiadu MI5, który kryje się pod kryptonimem Woods. Okazuje się, że w lipcu 1961 roku MI5 zamierzało zwerbować Eugenia Iwanowa. Szukając dojścia trafili na Stevena Warda, który poznał go przez Sir Collina Cotty, redaktora Daily Telegraph. Ward rysował portrety sławnych ludzi i chciałby, i Wanov pomógł mu w zorganizowaniu wyjazdu do Moskwy i dotarciu do samego Chruszczowa. Dlatego zapraszał go na przyjęcia i zapoznał z Christine Keller, która dla MI5 była doskonałym narzędziem w erbunku radzieckiego attaché.