Mentionsy

Za panną van Loewing kryje się 21-letnia modelka Christine Keller, doktor spółk to popularny osteopata i rysownik Steven Ward, a Władymir Bolokow to kapitan Jewgienii Michajłowicz-Iwanow, atasze Morskiej Ambasady Związku Radzieckiego, a przy okazji szpieg GRU, co ma w tej historii spore znaczenie.

Zna je od samej Keller, która opowiedziała wszystko w klubie nocnym przy Baker Street innemu posłowi lejburzystów.

Bez wyroku sądowego relacja panny Keller jest niczym innym jak tylko plotką.

Przyznaje się do przyjaźni z panną Keller i Stephenem Wardem.

Plotki o romansie Johna Profumo z Christine Keller, którą nomen omen w tym samym czasie łączyła intymna relacja z Iwanowem, zaczęły krążyć w związku z pozornie błahą sprawą obyczajową.

Keller wraz z przyjaciółką od dwóch lat z przerwami mieszka przy Wimpole Muse 17 w domu znanego w kręgach towarzyskich Stevena Warda.

Jednym z takich kotów jest właśnie Christine Keller, którą poznał w Murray's Cabaret Club przy Big Street w Soho.

Keller nie chce z nim rozmawiać.

Christine Keller dostrzega w zainteresowaniu szansę na rozgłos i zarobienie niezłych pieniędzy.

Ale wtedy Keller mówi, że to ona jest kochanką ministra wojny Johna Profumo i jednocześnie sowieckiego szpiega Jewgenija Iwanowa.

W tym samym czasie redaktorzy News of the World powiadamiają Warda i Lorda Astora, bo Keller twierdzi, że Johna Profumo poznała kąpiąc się nago w basenie na przyjęciu w Clifden.

Wysyła prawników, by kupili milczenie Keller.

Tymczasem Ward informuje redakcję Sunday Pictorial, że Keller kłamie i jeśli zostanie choćby wspomniany w artykule, złoży pozew o zniesławienie.

Ale w sądzie nie stawia się główny świadek, czyli Christine Keller.

Kilka dni później dziennikarze odnajdują Keller w Madrycie.

Łącznie 140 osób, w tym również Christine Keller, która wbrew wcześniejszym publicznym oświadczeniom nagle przyznaje się do romansu z Johnem Profumo.

A Sunday Pictorial, który właśnie zmienił tytuł na Sunday Mirror, zamieszcza list Johna Profumo do Keller.

Wychodzi na jaw, że zarówno Profiumo, jak i Macmillan już w sierpniu 1961 roku wiedzieli o kontaktach panny Keller z radzieckim dyplomatą, który jakimś cudem zniknął tuż przed wybuchem afery.

Nigel Birch nazywa Keller profesjonalną prostytutką i pyta retorycznie o co chodzi z tymi dziwakami.

A czy faktycznie nim był i jaką cenę zapłaci za znajomość z Johnem Profiumą i Christine Keller, dowiemy się już za chwilę.

Po debacie w izbie gmin gazety już bez ogródek cytują pannę Mandy Rice-Davis, przyjaciółkę Keller, która razem z nią tańczyła w klubie Marys i mieszkała jakiś czas u Orda.

Miał czerpać korzyści finansowe z prostytucji Keller i Rice Davis.

Keller i Rice Davis faktycznie dawały pieniądze, ale były to drobne kwoty na pokrycie kosztów utrzymania domu, w którym wszak mieszkały i zwracały pieniądze, które im pożyczał.

Pod koniec procesu okazuje się, że w sądzie zapadł wyrok w innej sprawie, w której Keller zeznawała również jako główny świadek oskarżenia.

Na skutek romansu Profumo i Keller nie doszło do wycieku państwowych tajemnic, a służby i ministrowie rządu działali właściwie.

Dlatego zapraszał go na przyjęcia i zapoznał z Christine Keller, która dla MI5 była doskonałym narzędziem w erbunku radzieckiego attaché.

Natychmiast napisał list do Keller, odwołując kolejne spotkanie.

Wskazuje przy tym na brak dowodów na poparcie zarzutów, niewiarygodność Christine Keller oraz błędne postępowanie sędziego.

Zgodnie z brytyjskim prawem może zostać odtajniona dopiero po 100 latach od daty urodzin najmłodszego świadka oskarżenia, w tym wypadku Christine Keller.

Już w 1963 roku w Holandii nakręcono film The Christine Keller Story, który zakazano wyświetlać w brytyjskich kinach.

W ostatnich latach sprawa powraca głównie z powodu Christine Keller.