John Profumo

Keller wraz z przyjaciółką od dwóch lat z przerwami mieszka przy Wimpole Muse 17 w domu znanego w kręgach towarzyskich Stevena Warda. Ward przed II wojną studiował w Ameryce osteopatię. Po wojnie pracował jako terapeuta w klinice. Jego pacjentem był amerykański ambasador, który polecił go Winstonowi Churchillowi. I tak wszedł do kręgu śmietanki towarzyskiej. W końcu założył własną praktykę. Przy okazji rysował portrety znanych osób, co dawało mu równie pokaźne dochody. Ward jest również znany z przyjęć, które organizuje w domku w Clifden na terenie posiadłości Buckinghamshire należącej do Lorda Astora. Gośćmi są politycy, arystokracja i piękne młode kobiety, zwykłe londyńskie dziewczyny, które Ward nazywa kotami zza łuków.

Po debacie w izbie gmin gazety już bez ogródek cytują pannę Mandy Rice-Davis, przyjaciółkę Keller, która razem z nią tańczyła w klubie Marys i mieszkała jakiś czas u Orda. Dziewczyna mówi o przyjęciach, na których gości obsługiwał tajemniczy mężczyzna. Oliwy do ognia dolewa Daily Mirror, umieszczając na pierwszej stronie zdjęcie księcia Filipa opatrzone tytułem Książę Filip i Skandal Profumo. Bynajmniej wewnątrz numeru nie ma nic obciążającego męża królowej Elżbiety II. Wręcz przeciwnie, gazeta dementuje nieprzyzwoite plotki łączące jego wysokość z aferą Profumo. Tyle, że nie podaje o jakie plotki chodzi. Premier Macmillan próbuje za wszelką cenę złagodzić katastrofalne skutki afery Profumo. Poleca Lordowi Denningowi, drugiemu po sędzim najwyższym, zbadanie i sporządzenie raportu na temat rosnącej liczby plotek oraz tego, czy mogło dojść do ujawnienia tajemnic państwowych.

W konsekwencji konserwatyści przegrywają kolejne wybory. Tymczasem John Profumo znika z życia publicznego. W polityce jego kariera jest skończona. Jedyne co udaje mu się uratować to małżeństwo. Żona, była aktorka Valerie Hobson, wspierała go od chwili, gdy wyjawił jej romans i pozostaje przy nim, gdy w kwietniu 1964 roku Rozpoczyna pracę jako wolontariusz w osiedlu Toynbee Hall, organizacji charytatywnej wspierającej najbardziej potrzebujących mieszkańców londyńskiego East Endu. Najpierw jako pracownik fizyczny, później zarządca i wreszcie prezes. Po 11 latach jego ciężka praca zostaje dostrzeżona. W 1975 roku królowa Elżbieta II nadaje mu tytuł komandora orderu Imperium Brytyjskiego.