Mentionsy

Dziennik Literacki. Podkast
Dziennik Literacki. Podkast
09.01.2026 05:30

Występy gościnne #6 | Adaptacje sceniczne

Co zostaje z klasyki, kiedy przestaje być „lekturą do odhaczenia”, a zaczyna być materiałem na scenę? Czy młoda publiczność potrzebuje uwspółcześniania na siłę, czy raczej uczciwej, mocnej opowieści, nawet jeśli mówi ona archaicznym językiem i ciągnie za sobą cały bagaż mitów?

W Teatrze Ludowym w Krakowie, podczas Festiwalu Otwarcia, krytyk teatralny Jacek Wakar zainicjował rozmowę o adaptacjach scenicznych kierowanych do młodej widowni. W dyskusji udział wzięli twórcy teatralni: Katarzyna Błaszczyńska, Bartłomiej Błaszczyński, Bartosz Cwaliński oraz Staszek Chludziński, a także uczestnicy projektu „Lato w teatrze”: Iwo Woźniak, Anna Kus, Maria Wolska i Olga Fryz. 

Rozdziały (18)

1. Wprowadzenie i przedstawienie gościa

Jacek Wakar przedstawia festiwal otwarcia i gościa, a także grupę młodych uczestników z Lato w Teatrze.

2. Przedstawienie bohaterów

Katarzyna Błaszczyńska i jej synowie przedstawiają bohaterów spektaklu Chłopcy z placu Miarki.

3. Reakcje na adaptacje sceniczne

Młodzi uczestnicy opowiadają o swoich reakcjach na Sienkiewicza i jego adaptacje, porównując je z adaptacjami Molnara.

4. Kwestia językowa i komunikatywności

Młodzi uczestnicy opowiadają o kwestii językowej i komunikatywności adaptacji Molnara i Sienkiewicza.

5. Reakcje na Molnara

Młodzi uczestnicy opowiadają o swoich reakcjach na Molnara i jego adaptacje, porównując je z adaptacjami Sienkiewicza.

6. Kwestia komunikatywności i adaptacji

Młodzi uczestnicy i goście kontynuują dyskusję nad kwestią komunikatywności i adaptacji Molnara i Sienkiewicza.

7. Adaptacje Molnara i Sienkiewicza

Rozmowa o adaptacjach literackich, w tym Molnara i Sienkiewicza, w kontekście uwspółcześniania treści i ich prezentacji na scenie.

8. Refleksje nad adaptacjami literackimi

Goście kontynuują rozmowę na temat adaptacji literackich do sceny, podkreślając znaczenie autentyczności i przekazu oryginału. Dyskusja skupia się na problemach zrozumienia treści przez młodsze widzów i podejściu do klasyków.

9. Zakłócenia w adaptacjach

Rozmowa o adaptacjach dla różnych grup wiekowych i stylu życia widowni.

10. Adaptacje dla młodszej publiczności

Wspomnienia o adaptacjach dla dzieci i młodzieży oraz trudności z zachowaniem zainteresowania tych widzów.

11. ADHD i adaptacje

Rozważania nad adaptacjami dla różnych grup wiekowych i stylu życia widowni.

12. Wierność autorytetom

Refleksje nad wiernością autorytetom w adaptacjach i rozmowa o kluczowych zadaniach adaptacji.

13. Adaptacje i publiczność

Rozważania nad adaptacjami do publiczności i zadania projektowania komunikatu dla widzów.

14. Pytania dla twórców

Pytania do twórców o ich marzenia i plany dla przyszłych projektów.

15. Nowe inspiracje

Propozycje nowych inspiracji dla adaptacji, takich jak adaptacje mangi i gier komputerowych.

16. Adaptacje gier komputerowych

Autor opowiada o swoich marzeniach o adaptacjach gier komputerowych, takich jak Disco Elysium, Mad Max i Killer Joe Tracy Lettsa.

17. Projekty w Teatrze Śląskim

Autor wspomina o planowanych adaptacjach w Teatrze Śląskim, w tym Dionizje i Płatonowej, oraz o swoich marzeniach o interpretacyjnych możliwościach.

18. Podsumowanie i dziękowania

Autor podsumowuje rozmowę i dziękuje słuchaczom za udział w podcastu, życząc im owocnych przygód teatralnych.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 5 wyników dla "Nemeczka"

Ja właśnie z całego serca pokochałam Chłopców z plecu broni, kiedy ich przeczytałam i też płakałam żywnie przy scenie śmierci Nemeczka.

Popłakałam się ponownie na tej scenie śmierci Nemeczka,

Mimo, że wszyscy płakaliśmy przy śmierci Nemeczka w 2025 roku pomiędzy bohaterami Molnara, a dzisiejszą młodzieżą katowicką, krakowską czy każdą inną, to znaczy mówię o tym takim uwspółcześnieniu, przeniesieniu na grunt lokalny, co się jednak często w teatrze zdarza i w ogóle pracy adaptacyjnej nad tym tekstem, który jest w pewnym sensie ikoną, emblematem.

Czyli nie płakałeś przy śmierci Nemeczka?

Czytając właśnie adaptację chłopców z placu Miarki, bardzo mi się to spodobało, już będę tak szczera, szczególnie koniec, uderzyło po prostu to trochę z innej strony, bo jak wcześniej płakałam na śmierci Nemeczka, tak teraz ja płakałam czytając właśnie ten dialog pomiędzy nimi, że jednak to jest z innej perspektywy, ale to mówi o tym samym w sumie, o czym mówi tekst.