Mentionsy

Powiedziałem, że nadzór nad służbą bezpieczeństwa sprawowała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza i rzeczywiście ten nadzór był można powiedzieć znacznie skuteczniejszy niż nadzór PZPR nad aparatem bezpieczeństwa przed 56 rokiem.

Tu chcę powiedzieć natomiast, że ten nadzór PZPR nad właśnie Służbą Bezpieczeństwa odgrywał się na tym poziomie centralnym przez tzw.

Rola Strzeleckiego była dość ograniczona, bo zwłaszcza w czasach kiedy resortem spraw wewnętrznych, który był tą czapką nad Służbą Bezpieczeństwa na tym szczeblu centralnym kierował Mieczysław Moczar.

W każdym razie, co istotne, taki naprawdę poważny nadzór nad służbą bezpieczeństwa w latach 70. dopiero został ustanowiony ścisły przez sekretarza KC Stanisława Kanie.

I to można powiedzieć, że Kania, który wcześniej był kierownikiem Wydziału Administracyjnego KC PZPR, właśnie odpowiedzialnego za resorty siłowe, był tym aparatczykiem partyjnym, który szczególnie mocno, można powiedzieć, sterował wręcz ręcznie służbą bezpieczeństwa.

Później w latach osiemdziesiątych oczywiście generał Milewski, który próbował być takim nadzorcą dla generała Kiszczaka jako ministra spraw wewnętrznych, też niespecjalnie sobie z tym radził, więc można powiedzieć, że tutaj w różnych okresach ten nadzór partyjny był nad Służbą Bezpieczeństwa w różny sposób szczegółowości realizowany.

Kiedyś może opowiem o relacjach między służbami wojskowymi a niewojskowymi, czyli Służbą Bezpieczeństwa w PRL-u, a to zupełnie inny temat.

No i wreszcie szczególną formą kooperacji ze Służbą Bezpieczeństwa były tzw.

Natomiast była jeszcze jedna forma współdziałania ze Służbą Bezpieczeństwa, która nie podlegała rejestracji.

Znam konkretne przypadki ludzi, których tak naprawdę głównie interesowały, i to był głównym motywem rozpoczęcia współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa, chęć zaszkodzenia konkretnej osobie i później w zależności od tego, czy ta SB tę konkretną osobę degradowała czy nie, te osoby albo kontynuowały tę współpracę, albo ją zrywały.