Mentionsy

W związku z tym wyrzucono go z administracji samorządowej i wtedy szukając środków do życia związał się z rozwijanym przez PPS spółdzielczością handlową.

I tutaj we wrześniu 1943 roku przegrał rywalizację z Teofilem Głowackim o przywództwo właśnie w tej grupie RPPS-owskiej.

Ten spór z Teofilem Głowackim dotyczył nie tylko kwestii personalnych, ale także wyboru dalszej strategii działania RPPS-u.

Osóbka uznał, że przeciwnie, wbrew właśnie większości RPPS-u, wbrew Głowackiemu, uznał, że warto jednak z komunistami nawiązać dialog.

XXV Kongres PPS-u, ponieważ Osóbka i jego współpracownicy starali się

przekonywać, że to jest kontynuacja tej przedwojennej PPS.

Niemniej jednak stopniowo w miarę upływu czasu wielu przedwojennych ludzi z PPS-u zapisywało się do tej tzw.

koncesjonowanej PPS bądź lubelskiej PPS.

No bo Cyrankiewicz miał w przedwojennym PPS-ie pozycję bez porównania silniejszą.

ośrodków PPS-u.

Cyrankiewicz objął funkcję sekretarza generalnego PPS, co nie oznaczało oddania mu władzy nad partię.

Można powiedzieć, że od tego momentu, od jesieni 1945 roku w PPS-ie była dwuwładza.

Z jednej strony sprawował ją Osóbka jako przewodniczący Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS, z drugiej strony właśnie Cyrankiewicz jako sekretarz generalny, ale formalnie Osóbka jako premier już rządu Jedności Narodowej miał silniejszą

kimś istotny w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego i teoretycznie kilka miesięcy przed tą opisaną przeze mnie sytuacją, bo w marcu 46 roku udało mu się doprowadzić do tego, że wiceministrem bezpieczeństwa publicznego został działacz PPS Henryk Wachowicz.

W PPR-ze coraz bardziej podejrzewano osóbkę o to, że właśnie próbuje jakby zbudować wewnątrz PPS-u, także obsadzając różne stanowiska w różnych innych ministerstwach, mniej newralgicznych niż obrona czy bezpieczeństwo, jakieś swoje wpływy.

agenturę komunistyczną działającą w PPS, w PPS, której liderem był Stefan Matuszewski do przeprowadzenia czegoś w rodzaju przewrotu wewnętrznego w partii socjalistycznej po to, żeby właśnie odsunąć Osóbkę Morawskiego i Cyrańkiewicza, który także w tym czasie jeszcze ciągle na różne sposoby grał, można powiedzieć, w jednej drużynie z Osóbką Morawskim.

I delegacja PPS-u wróciła, czyli Cyrankiewicz z Osóbką, przekonani, że ich rola jest umocniona.

W związku z tym usunięto Matuszewskiego i innych jego zwolenników z kierowniczych kręgów PPS-u.

Choć w tym czasie miałem w partii całkowicie decydujący wpływ, zdecydowałem się na danie wolnej ręki sekretarzowi generalnemu, aby wywalczył więcej dla PPS, o ile mu się to uda.

Zgoda PPR z PPS musiała tak czy tak nastąpić.

montować, można powiedzieć, grupę opozycyjną w PPS-ie wobec przewodniczącego Centralnego Komitetu Wykonawczego tej partii, czyli właśnie Osóbki Morawskiego, z czego Osóbka Morawski sobie ciągle nie zdawał sprawy.

Kolejna delegacja przywódców już tym razem łącznie PPS-u i PPR-u, szóstka działaczy czołowych PPS-u i PPR-u pojechała tym razem do Stalina do Soczi, gdzie przebywał w swojej letniej, zimowej rezydencji na czas właśnie chłodnej i zimnej w Moskwie jesieni.

szczegółach właśnie list wyborczych między PPR a PPS, które Cyrańkiewicz podpisał bez porozumienia z kierownictwem, resztą kierownictwa PPS-u, czyli bez porozumienia z osóbką jego ludźmi.

Na wspólnym wiecu przemawiał imieniem PPR wicepremier Gomułka, imieniem PPS minister Cyrańkiewicz.

ale nie zgadza się na to też większość kierownictwa PPS-u, ponieważ w tym czasie okazało się, że Cyrankiewicz, jak się można domyśleć, z pomocą funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i działaczy PPR przeciągnął już na swoją stronę większość Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS i...

formalnie władze PPS-u wysunęły na stanowisko premiera właśnie Józefa Cyrankiewicza.

W tym czasie został w roku 1947 usunięty ostatecznie z kierowniczych kręgów PPS-u, dlatego nie uczestniczył już w rozmowach nad tzw.

zjednoczeniem PPR-u z PPS-em.

Nie uczestniczył też oczywiście w zjeździe zjednoczeniowym, który nastąpił w grudniu 1948 roku między PPR-em a PPS-em i w konsekwencji nie został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

uschyłku życia osiągnąć jedno, mianowicie w 1990 doszło do zarejestrowania partii o nazwie PPS Odrodzona, czyli Polska Partia Socjalistyczna Odrodzona.

Właśnie jednym z inicjatorów tej odrodzonej PPS był Edward Osóbka-Morawski, tyle tylko, że w tym czasie istniały już dwie inne partie socjalistyczne, Piotra Ikonowicza i...

Nie chciały mieć nic wspólnego z PPS-em Osóbki Morawskiego, którego uważały za człowieka, który instalował w Polsce rządy komunistyczne i jest osobą całkowicie skompromitowaną.

W związku z tym ostatecznie ta PPS odrodzona nie miała innego wyjścia i związała się z Sojuszem Lewicy Demokratycznej i w wyborach w 93 roku niektórzy jej działacze, choć nie sam Osóbka, znaleźli się w