Mentionsy

No i tu odkrył, że czołową postacią konspiracyjnego PPR-u jest jego dawny znajomy ze spółdzielni Wyzwolenie Bolesław Bierut.

W tym czasie, to był ten okres, kiedy przez kilka miesięcy komuniści z PPR nie mieli łączności radiowej z Moskwą, więc nie dało się zorganizować żadnego transportu lotniczego.

Bierut, który był w tym czasie prezydentem Krajowej Rady Narodowej, a także na przykład Michał Rola-Rzymierski, a więc szef resortu obrony w rządzie tymczasowym, ale cały szereg innych także działaczy PPR uważało, że raczej właściwym miejscem z uwagi na skalę zniszczeń Warszawy będzie Łódź.

PPR-u, natomiast miał sporo środków, można powiedzieć, finansowych na wspieranie na przykład organizacji młodzieżowych.

To budziło ogromne zaniepokojenie w PPR-ze.

W PPR-ze coraz bardziej podejrzewano osóbkę o to, że właśnie próbuje jakby zbudować wewnątrz PPS-u, także obsadzając różne stanowiska w różnych innych ministerstwach, mniej newralgicznych niż obrona czy bezpieczeństwo, jakieś swoje wpływy.

W efekcie czego w PPR zaczęto zachęcać

Stalin tak długo udzielał mu wsparcia, chociaż mógł się go pozbyć w dowolnym momencie, to znaczy, że wiąże z nim jakieś większe nadzieje i w pewnym momencie powiedział do Stalina, jak wynika z zapisu tej rozmowy, że towarzyszu Stalin jest problem w Polsce, narasta antysemityzm, bo jest za dużo Żydów w rządzie, Żydów z ramienia PPR-u i trzeba coś z tym zrobić, bo jeżeli nie, to może grozić to różnymi perturbacjami.

Zgoda PPR z PPS musiała tak czy tak nastąpić.

Nastąpiło porozumienie Bermana z Cyrenkiewiczem lub PPR z Cyrenkiewiczem, ale tylko i wyłącznie z nim samym.

Potem PPR zawnioskowała wprowadzenie towarzysza Cyrenkiewicza do rządu na ministra Besteki, a niebawem towarzysz Stalin i jego chciał poznać i zaprosił do ZSRR.

Kolejna delegacja przywódców już tym razem łącznie PPS-u i PPR-u, szóstka działaczy czołowych PPS-u i PPR-u pojechała tym razem do Stalina do Soczi, gdzie przebywał w swojej letniej, zimowej rezydencji na czas właśnie chłodnej i zimnej w Moskwie jesieni.

W istocie rzeczy w czasie tych rozmów w Soczi w listopadzie 1946 roku, jak wynika z relacji PPR-owców w niej uczestniczących, Stalin ostatecznie podjął decyzję, że tym przywódcą socjalistycznym, który będzie uwiarygadniał rządy komunistyczne w Polsce, stanie się Cyrańkiewicz, natomiast Osłupka powinien być usunięty.

szczegółach właśnie list wyborczych między PPR a PPS, które Cyrańkiewicz podpisał bez porozumienia z kierownictwem, resztą kierownictwa PPS-u, czyli bez porozumienia z osóbką jego ludźmi.

Na wspólnym wiecu przemawiał imieniem PPR wicepremier Gomułka, imieniem PPS minister Cyrańkiewicz.

ale nie zgadza się na to też większość kierownictwa PPS-u, ponieważ w tym czasie okazało się, że Cyrankiewicz, jak się można domyśleć, z pomocą funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i działaczy PPR przeciągnął już na swoją stronę większość Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS i...

zjednoczeniem PPR-u z PPS-em.

Nie uczestniczył też oczywiście w zjeździe zjednoczeniowym, który nastąpił w grudniu 1948 roku między PPR-em a PPS-em i w konsekwencji nie został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.