Mentionsy

I właśnie od wersetu piątego mówi, takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom, a okazawszy się z postawy człowiekiem.

Paweł z tej myśli wychodzi, żeby pokazać, co Bóg zrobił z tym, co zrobił Jezus ze sobą.

Takiego bądźcie względem siebie usposobienie, jakie było w Chrystusie Jezusie.

I kiedy Paweł mówi o tym, żebyśmy byli tego usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie,

To zwraca nam uwagę, że nie tyle mamy się zastanawiać nad tym, co zrobiłby Jezus w danej sytuacji, w której my możemy się znaleźć, czyli jak On by się zachował w tym momencie, ile mamy brać przykład z tego, co już zrobił.

Natomiast tutaj chodzi o to, że ogólna postawa Jezusa w ogóle w życiu

Ta postawa Jezusa daje nam dużo materiału do tego, żebyśmy z tego wyciągali wnioski odnośnie tego, jaka ma być nasza postawa w ogóle w życiu.

Natomiast kiedy zaczniemy od tego, jaką postawę przyjął Jezus, to już od początku to daje nam część odpowiedzi, czy tę odpowiedź w dużej mierze zawęża.

Bo postawa Jezusa wskazuje na to, że część odpowiedzi w ogóle odpada z gruntu, od razu z miejsca ona odpada, nie wchodzi w grę, nie bierzemy ich pod uwagę.

A tutaj bierzemy pod uwagę wskazania z życia Jezusa i to jest ta różnica.

Bo Jezus, który był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu.

Natomiast właśnie to, że Jezus nie przestał być w postaci Bożej, bo nie mógł też utracić czegoś, co było nierozerwalnie związane z tym, kim On był od zawsze, od zarania, od...

Następnie Paweł pisze, że Jezus nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu.

Czyli Paweł zwraca uwagę, że Jezus nie potrzebował sięgać.

Można to też zinterpretować w ten sposób, te słowa, że Jezus nie sięgnął po równość z Bogiem, żeby zatrzymać ją tylko dla siebie jako pewną egoistyczną zdobycz, jako pewien przykład.

Czyli Jezus opróżnił swoją istotę z całej należnej mu chwały i atrybutów boskości, czyli wszechobecności, wszechmocy, wszechwiedzy.

Dlatego na przykład Jezus mówi w pewnym momencie, niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą, a o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko sam Ojciec.

I tutaj znowu dla antytrinitarzy to jest podstawa do tego, że Jezus nie był równy Bogu, nie był wszechwiedzący, nie był Bogiem, bo nie wiedział.

A tu chodzi o to, że jakby Jezus pozbawił się tej wiedzy, jakby tą wiedzę skasował sobie z umysłu na pewien czas, jakby pozbawiając się tej właściwości wszechwiedzy.

Takie się pojawiły też idee w obrębie chrześcijaństwa, że Jezus był pozornym człowiekiem, pozornie umarł, wszystko pozornie się tam odbywało, że niektórzy się tam pomylili, im się tylko tak wydawało.

Więc nie, chodzi o to, że to było pełne i rzeczywiste, czyli Jezus nie przybrał postaci ludzkiej niczym greccy bogowie, którzy w tamtejszej mitologii czasem udawali ludzi, przychodzili na ziemię udając ludzi,

Więc Jezus podobny, to słowo podobny w naszym przekładzie jest trochę mylące też, bo sugeruje, że Jezus nie był w pełni człowiekiem, a kimś podobnym do ludzi.

I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.

Więc to wyznanie nicejskie, później uzupełnione w innej sferze akurat dotyczącej Ducha Świętego na Soborze w Konstantynopolu, ono podkreślało prawdę o Boskości Jezusa.

Bo pojawił się wtedy problem, kwestionowano, że Jezus jest Bogiem, pojawił się arianizm, więc trzeba było temu jakoś zaradzić, żeby autorytatywnie stwierdzić, żeby Kościół autorytatywnie stwierdził, nie, wierzymy w to, że Jezus jest Bogiem.