Mentionsy

I właśnie od wersetu piątego mówi, takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom, a okazawszy się z postawy człowiekiem.

Bo Jezus, który był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu.

I teraz, żeby dobrze zrozumieć sens tego zdania, przyjrzyjmy się słowom, które użyte są we frazie, był w postaci Bożej, bo to jest takie, może być trochę zawiłe, może być trochę skomplikowane.

Bo Paweł tutaj użył słowa morfe, że Chrystus był w postaci Bożej i ta postać Boża to jest właśnie to morfe.

Natomiast właśnie to, że Jezus nie przestał być w postaci Bożej, bo nie mógł też utracić czegoś, co było nierozerwalnie związane z tym, kim On był od zawsze, od zarania, od...

O tym, że Chrystus nie był w postaci Bożej, nie był równy Bogu.

Nie przestał być Bogiem, stał się pełnym człowiekiem, ale tylko na określony czas i wrócił do pełnej, już nieogołoconej postaci Bożej.

Natomiast Jezus, jak czytamy, chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu.