Mentionsy

A wreszcie także o tym, dlaczego relacja Trump Putin przypomina fotografię wykonaną przy użyciu lampy błyskowej.

Schakowali moje e-maile w marcu, teraz Assange to wrzuca, żeby pomóc Trumpowi.

80% tych treści wspierało Donalda Trumpa albo atakowało Clinton.

Trump wypadł zresztą gorzej niż zakładano w kilku kluczowych swing states, co według tej interpretacji podważa tezę o decydującej roli rosyjskiej kampanii.

Analityk Nate Silver szacował, że powiązane z dezinformacją działania mogły przechylić szalę nawet o 4 punkty procentowe na korzyść Trumpa.

Były szef amerykańskiego wywiadu James Clapper stwierdził wręcz, że Rosja miała więcej wspólnego z porażką Clinton niż kampania Trumpa z jego zwycięstwem.

Po wygranych wyborach Donald Trump unikał krytyki Putina i liczył na dogadanie się.

W USA ruszyło szczegółowe śledztwo prowadzone przez prokuratora Roberta Mullera dotyczące kontaktów kampanii Trumpa z rosyjskimi przedstawicielami.

Na tym tle kształtował się też wizerunek Donalda Trumpa.

Najgłośniejszy pozostaje szczyt w Helsinkach w 2018 roku, kiedy Trump publicznie podważył ustalenia amerykańskiego własnego wywiadu w sprawie rosyjskiej ingerencji i powiedział, że wierzy Putinowi.

Trump retorycznie bagatelizował zagrożenie, gratulował Putinowi kolejnych zwycięstw wyborczych, umniejszał kwestie praw człowieka i sugerował chęć przywrócenia Rosji do G7.

W kampanii prezydenckiej w 2024 roku Donald Trump od początku krytykował politykę Bidena jako słabą i prowadzącą do eskalacji.

Po inauguracji w styczniu 2025 roku Trump szybko przeszedł do działania.

Trump tłumaczył jednak, że tylko on potrafi przekonać Putina do bycia rozsądnym.

Wielu Amerykanów zaczęło pytać, co Putin ma na Trumpa, sugerując potencjalne haki czy tajne układy.

Szczególnie dużo nadziei wzbudziła rozmowa telefoniczna z marca, kiedy Trump zapowiadał, że wykorzysta swoją unikalną chemię z rosyjskim przywódcą.

W kwietniu 2025 roku Trump przyznał w rozmowie z NBC News, że obietnica zakończenia wojny w ciągu pierwszych 24 godzin była przesadą, a być może nawet żartem.

Putin wykorzystał te kontakty propagandowo, przedstawiając Trumpa jako rozsądnego partnera.

Relacje Trump-Putin, choć osobiste i bezpośrednie, nie przyniosły żadnego przełomu.

W lipcu 2025 roku, po kolejnych rundach rozmów, Trump sam przyznał, że rozważa następne opcje, od zwiększenia dostaw broni dla Ukrainy po nowe sankcje, co stało w sprzeczności z jego wcześniejszymi obietnicami szybkiego pokoju.

Krytycy podkreślali, że Trump nie miał żadnej wspólnej strategii.

Gdy USA Today ujawnił słynny 28-punktowy plan pokojowy Trumpa, stało się jasne, że Biały Dom gotów jest zaakceptować niemal wszystkie żądania Putina.

Chociaż od razu zaznaczam, nawet teoretycy stosunków międzynarodowych nie są zgodni co do interpretacji obecnych relacji Trumpa z Putinem.

Jeśli spojrzymy na Trumpa okiem realistów, rzeczywistość roku 2025 wygląda brutalnie logicznie.

Realistyczne analizy z Atlantic Council czy Discover Global Society opisują drugą kadencję Trumpa jako próbę przesunięcia głównego ciężaru uwagi z Europy na Chinę.

Jeśli Trump naprawdę chce realistycznego pokoju, powinien zwiększać presję, sankcje, pomoc wojskową, aż Putin uzna kontynuowanie wojny za bezsensowne.

Z realistycznego punktu widzenia Trump potrafi nazwać problem, ale już nie trafia dobrze z doborem dźwigni nacisku.

Francis Fukuyama i inni teoretycy liberalni opisują Trumpa i Putina jako element tej samej fali nacjonalistyczno-autorytarnej, która rozsadza zachodnie instytucje od środka.

W badaniu Trip Project z 2025 roku aż 95% politologów ocenia drugą kadencję Trumpa bardzo źle, a 90% uznaje jego podejście do Rosji i Ukrainy za szkodliwe dla bezpieczeństwa narodowego.

Fiona Hill, była doradczyni w Białym Domu, mówiła o autokratycznej zazdrości Trumpa, fascynacji liderami, którzy nie muszą liczyć się z parlamentem, sądami czy mediami.

Dimitrij Baunów z Carnegie opisuje jak Putin zabija uprzejmością w kontaktach z Trumpem, chętnie udaje ugodowego, komplementuje, zgadza się na kolejne rundy rozmów, ale nie zmienia ani jednego ze swoich strategicznych celów.

Francuska prasa z kolei przedstawia tę relację jako toksyczną i nieprzejrzystą, z długą historią fascynacji Trumpa Kremlem i niejasnych powiązań finansowych, które ciągle wiszą gdzieś w tle.

Relacja Trump-Putin nie wymyśliła tej logiki, ona tylko boleśnie ją obnażyła.