20. Deimos, Anubis i projekcja astralna

Już wam mówię co tam się dzieje. Szasta, czyli główny bohater książki, położył się na piasku tuż przy nim twarzą do grobowców, bo kiedy ktoś się czegoś boi, nie ma nic lepszego jak mieć na oku niepokojące miejsce, a za plecami coś ciepłego i w miarę stałego. Tutaj akurat chodzi o kota, który tam za Szastą się położył, ale też mi się to skojarzyło z ogólnym vibe'em tych... Orazów, to znaczy patrzymy się w taki mrok i jednocześnie jesteśmy przestraszeni tym, co tam się dzieje. Jesteśmy przestraszeni, co się stanie, jeśli pociągniemy dalej te tkaniny, to zwinięte prześcieradło. Co z niego wyskoczy, czy w ogóle to się kiedyś skończy, to co zaczniemy z niego wyciągać. Ale też nie możemy przestać tego robić, że jesteśmy całkowicie pochłonięci tą ciemnością, która się tam czai.