#30 - ABSURD

Natomiast przy tej uliczce jest właśnie Teatr Uszed, gdzie od 1957 roku przez cały czas wystawiana jest sztuka Łysa Śpiewaczka. Z tą samą obsadą? No, może wyłysiałą, z leksza. Natomiast ja pamiętam, bo jeszcze jak mieszkałem w Warszawie, to widziałem w Teatrze Narodowym tę sztukę i grała tam Seniuk. Była niesamowita. Jeżeli taka obsada jest tutaj, to na pewno się wybiorę. No ciekawe. Ja słyszałem taką opinię, że trochę tak szkolnie zrobione, ale może się ta uczennica nie znała. Ty byłeś? Widziałeś? Nie byłeś. Pójdę, sprawdzę. Specjalnie na tę okazję pójdę. A bardzo lubię ten tekst, bo jest w ogóle absurdalny i też inspirowany metodami do nauki języka angielskiego, ponieważ Ionesco dorabiał sobie jako nauczyciel języków i angielskiego, i francuskiego i on się inspirował różnymi metodami, takimi dialogami z książek.

I pobiegliśmy. Ostro było. No bo my nie mamy telewizora, nie mamy żadnych platform streamingowych, to chociaż sobie popatrzymy przez okno na serial, który się tutaj toczy naprzeciwko, po drugiej stronie ulicy. Taki teatr absurdu. Tak, bo ta pani krzyczała, who are you? Po angielsku krzyczała. Tak, tak. No, bo to była kłótnia po angielsku. Ale słuchajcie, ja tu widzę taką paralelę do tego Ionesco, że who are you? Kim jesteś? I ona pytała się faceta, z którym mieszka. Że jakby to jest takie absurdalne pytanie. Kim jesteś? A że były akurat okna zasłonięte, więc mogli być też nago. I wtedy... Taki teatr cieni mieliście tylko. Ale słuchajcie, ja myślę sobie, że tak.