87 Boję się odmawiać dziecku

Ale o tym za chwilę. No i koniecznie zajrzyjcie jeszcze na mojego Spotify. Słuchajcie, dwa konkretne nagrania, które idealnie kleją się z tym, o czym dzisiaj mówię. Pierwsze to, dlaczego tłumaczenie nie działa. Tam wyjaśniam, dlaczego nasze monologi do dzieci często trafiają w próżnię. A drugi to odcinek o granicach. Jeden z najbardziej popularnych tam. Granice stawiane dzieciom. Te trzy podcasty razem, dzisiejszy i tamte dwa, to jest taka baza, która totalnie zmienia moim zdaniem optykę i układa te puzzle w całość. Więc jak skończycie słuchać tego, wiecie gdzie klikać sobie dalej. A teraz kilka naszych sytuacji. Sytuacja pierwsza. Mamo, chodź poodgrywać. Nie, Adelciu, teraz jest już za późno, jestem zmęczona.

Sytuacja druga. No i ona może was nieco zdziwić. Może być kontrowersyjna, ale jest tak, że czasami naprawdę zagotuje się w nas, gdy dziecko czegoś od nas żąda, krzyknie, podniesie na nas głos. Ja w takich sytuacjach, nie zdarza się to często u nas, no zaczynam prowadzić z Adelą taki dialog. Nadal robię to spokojnie. No i Adela. Zawiąż balona, teraz! Ja odrywam się od jedzenia kanapki, no i mówię takim wolnym, niskim głosem, no zrobię to jak zjem, Adelciu. Teraz! I krzyk, już nie będę wam krzyczała tutaj. Adela, do kogo mówisz? Do ciebie. A kim ja jestem? Mamą. A jak u nas w domu do siebie się zwracamy?

Chcesz spróbować jeszcze raz? Mamo, zawiążesz balona? Tak. Jak? Zjem kanapkę. Teraz nie możesz? Nie, Adelciu. Ja wiem, że czekanie może być trudne, ale jestem pewna, że ci się uda. No i niezadowolona tam biegnie, zawraca się, no ale to bija. Sytuacja trzecia. Mamo, ja chcę teraz zrobić ciasto na niby. Teraz nie, posprzątałam już kuchnię, wymyśl Adela, jakiś inny termin. Adela, teraz ja posprzątam, bo robię piknik. No ja wiem, że ty posprzątam. To oznacza posprzątamy razem, co nie? Nie, Adelciu, nie teraz odpowiadam. Adela, proszę, no weź. Adelciu, no ja widzę, że bardzo tego chcesz, no ale nie zawsze będziemy się ze sobą zgadzać, Adela.