ADHD w praktyce: lifehacki od psycholog i coach.

Ale jakbym tak miała powiedzieć, kto się właśnie najczęściej zgłasza, to właśnie to są osoby, które wiedzą już co, bo na przykład posłuchały sporo podcastów, poczytały, Nie wiem, już znają wszystkie memy o ADHD. Gdzieś tam po prostu zrobiły research, ale nie wiedzą jak, jak w praktyce to zastosować, jak to wdrożyć, daną metodę czy strategię, jak to też utrzymać. Czyli czują, że potrzebują takiego indywidualnego podejścia, że mają ten potencjał. Te pomysły, które chcieliby zrealizować, ale potrzebują właśnie struktury, by to urzeczywistnić. Więc tutaj bym powiedziała, że taka gotowość do obserwacji siebie, do właśnie tworzenia tych rozwiązań, eksperymentowania pomiędzy spotkaniami, to jest bardzo ważne.

Potem jeszcze się nagrodźmy za to najlepiej, żeby nasz mózg wiedział, że warto to robić. I tak naprawdę, no to jest, myślę, że możemy wykorzystać te takie nasze dziwactwa też na to, żeby to było po prostu produktywne, jakieś takie efektywne. Pewnie. Może to, co jeszcze mi uratowało trochę ADHD, to brzmi dziwnie, ale faktycznie tak było. Ja kiedyś zdecydowałam się na kurs Mindfulness Based Practice i to jest książka, która Wam by zrobiła taki wstępniak do tego, jak to w ogóle ogarniać.

Że tą uważność codziennego, która będzie potem nam dawała różne efekty w życiu, że będziemy się łatwiej mogli zatrzymać, bo będziemy bardziej tu i teraz, można ćwiczyć na różne sposoby, nie tylko medytacją. No i ta Milena, Milena Przestaniak Mindfulness, na przykład poleciła nam takie kolorowanki. Jeśli ktoś lubi kolorować, i ja na przykład bardzo lubię, no to jest kolorowanka dla dorosłych, złote marzenia, kolorowanki relaksacyjne z cytatami. No i wystarczy po prostu siąść i zacząć to kolorować. I tak, perfekcjoniści... Sorry, nie idealnie, po prostu pojeździć po tej kartce brzydko, trochę połamać te nawyki, te struktury.

Naprawdę tak. To jest mega wykańczające, trudne, a potem właśnie przyspieszyć i zrobić w normalnym tempie albo jeszcze nawet 2 razy szybciej. Czas to jest piękne zjawisko. Ja mam poczucie, że go w ogóle nie czuję. I gdyby nie zegarek, to bym nie wiedziała ile go leci, więc myślę, że po tym kursie trochę też nauczyłam się spowalniać myśli i taką praktyką codzienną tej uważności. Mam poczucie, że to nie przytłacza mnie aż tyle myśli w głowie, co kiedyś. Okazało się w ogóle, że można też nie myśleć, ale to już, o Jezu, traktuję jako wyższy level wtajemniczenia. Jasne, ale tak, ta uważność w takich nawet codziennych właśnie aktywnościach, super, że o tym mówisz, bo mam wrażenie, że trochę się tak kojarzy ten mindfulness z tym, żeby siedzieć na tej poduszce do medytacji przez x minut.