Wojtek Szot - Akcja Równoległa (rozmowa druga)

Literatura ze środka Europy. Podcast okołoksiążkowy. Dzień dobry. Witam Państwa w kolejnym odcinku podcastu Literatura ze środka Europy. Witam Państwa z budynku przy ulicy Czerskiej 8 przez 10 w cudownym budynku Agory, w którym przez lata miałem okazję pracować. Nie w Agorze, ale w budynku, który bardzo lubię. A witam Państwa z tego miejsca, dlatego że mam dzisiaj wielką przyjemność rozmawiać z być może znanym Państwu Wojtkiem Szotem, który o kulturze, ale głównie o literaturze pisuje do Gazety Wyborczej m.in.

W tym czytaniu książek o książkach, o czytaniu. No a właśnie Italo Calvino to jest taka opowieść. Więc te ćwiczenia stylistyczne i jeśli zimową nocą podróżny na tej liście są właśnie ze względu na tę nieprawdopodobną sprawność autorów w przerzucaniu się z jednego pisania na drugie pisanie i to jest dla mnie ważne, bo dziś mi cały czas w życiu przypomina o tym, że hej Szot, ale nie będziesz cały czas i mam nadzieję, że nie będę cały czas pisał w stylu 15 września na ulicy Marszałkowskiej upadło mleko. Ale już jak mówisz o tym, o ćwiczeniach stylistycznych, to pamiętam, jak ja ćwiczenia stylistyczne czytałem, to z jednej strony zachwycał mnie Kenow w tym, co napisał, a z drugiej strony zachwycał mnie Gądowicz w tym, jak to przełożył, no bo to trzeba było przecież nie przełożyć, to trzeba było napisać na nowo po polsku.

Ale to może innym razem. To może innym razem. A tak zapytam jeszcze na koniec. To są duże rzeczy i jak opowiadałeś o tym, że te duże opowieści wciągają czytelnika, że ludzie konstruują sobie ten świat i tak dalej. Ty, jako czytelnik, lubisz opowiadania, na przykład jako krótkie, zamknięte formy, gdzie nie ma tego czasu, że to jest espresso, takie espresso Szot. Ciężko rozumiem, Szotów nie lubił. Straszna odpowiedź i tak i nie. Tak, są opowiadania, które lubię i są tacy autorzy, a częściej też są w ogóle autorki, Carson McCullers na przykład, gdzie bardzo lubię opowiadania i lubię tą wycyzelowaną, krótką formę, ale jednak w większości mnie właśnie w opowiadaniach trochę irytuje to, że tak...

To chyba mało. Podobno to dużo. Tym optymistycznym akcentem nie ma co czekać na starość, nie ma co liczyć na starość. Liczyć to... Liczyć to sobie możemy, ale czekać nie powinniśmy. Czekać nie powinniśmy. Tym optymistycznym akcentem kończymy. Państwa i moim gościem był Wojtek Szot. Dziękuję. Bardzo dziękuję za zaproszenie. Dziękujemy. Do usłyszenia.