David Foster Wallace - Blady król (2011)

No bo powieść niedokończona, no bo teraz przyjmuje się, że to co mamy to jest mniej więcej jedna trzecia tego co miało być, a pewne koncepcje Wallace'a są zawarte w takich mini rozdziałach, gdzie notuje, rozważa, Pokazuje jakieś historie, które częściowo do książki weszły, częściowo nie, które gdzieś tam są rozwijane. To jest na samym końcu, już po zamknięciu tego głównego tekstu, można sobie to przeczytać. Jest to więc książka, która od strony historii i od strony, no pewnej nazwijmy to formalnej, bardzo przypomina Człowieka bez właściwości Roberta Musila.

Bardzo, bardzo głęboka. Ta książka jest do bólu ironiczna. Jest momentami śmieszna, a jednocześnie to jest bardzo trafna obserwacja systemu, bardzo trafna obserwacja psychologiczna, także ludzi, relacji między nimi, kryzysu osobowości. Na tym poziomie ta książka dla mnie była bardzo równoległa do Muzila. No i jest oczywiście paragraf 22, czyli książka dosyć szeroko znana o absurdach systemu, absurdach prawnych, będąca wręcz synonimem tego. No i Wallace, mam wrażenie, zrobił coś większego, co bardzo się będzie z Hellerem i z paragrafem kojarzyło. No bo cały Blady król to jest w dużym stopniu opowieść o takich gigantycznych absurdach życia urzędniczego.