David Foster Wallace - Blady król (2011)

Bardzo, bardzo głęboka. Ta książka jest do bólu ironiczna. Jest momentami śmieszna, a jednocześnie to jest bardzo trafna obserwacja systemu, bardzo trafna obserwacja psychologiczna, także ludzi, relacji między nimi, kryzysu osobowości. Na tym poziomie ta książka dla mnie była bardzo równoległa do Muzila. No i jest oczywiście paragraf 22, czyli książka dosyć szeroko znana o absurdach systemu, absurdach prawnych, będąca wręcz synonimem tego. No i Wallace, mam wrażenie, zrobił coś większego, co bardzo się będzie z Hellerem i z paragrafem kojarzyło. No bo cały Blady król to jest w dużym stopniu opowieść o takich gigantycznych absurdach życia urzędniczego.