Elektronika audio- #20 część I

O ile jestem zwolennikiem rozwiązań cyfrowych i np. telewizja, która przeszła z analogu na DVB-T to jest korzyść zarówno w mniejszej mocy nadajnika, jak i wyższej rozdzielczości w usługach dodatkowych, tak radiofonia cyfrowa DAP+, np. moje takie subiektywne zdanie jest takie, Nie daje mi takiej korzyści, ponieważ radio FM to są bardzo proste rozwiązania, tanie rozwiązania, a w przypadku DAB+, są to rozwiązania znacznie bardziej złożone. Odbiornik jest droższy, bardziej skomplikowany. Jakość, mimo że Nie, audio to nie jest jakaś moja mocna strona. To mimo wszystko wydaje mi się, że niektóre audycje, tam przecież występuje kodek, kompresja, niektóre audycje w DAB+, brzmią słabiej niż w FM.

Podklasy H i T, bo i taka jest, są nazywane zamiennie, chociaż tak naprawdę to wzmacniacze z przełączaniem napięcia zasilania to jest klasa G, a we wzmacniaczu klasy H Jest po prostu pompa ładunkowa, sytuacja płynniej. Klasa B to z kolei wzmacniacz, w którym tranzystory mocy pracują na pograniczu przechodzenia bez sygnału, w efekcie wzrastają zniekształcenia przy przejściu przez zero, ale niewiele wzrasta moc. Klasa C to właśnie pomyłkowo wcześniej nazwana klasa B, w której to tranzystory w klasie C

Końcowe pracują w ogóle bez wstępnej polaryzacji. Ogólnie biorąc, to ze względu na ich dużą ilość, niektóre nazwy są stosowane wymiennie. Stąd na przykład czasem klasa B mylona jest z klasą C, a H z G. Inne klasy to na przykład T, wynalazek wymyślony przez firmę TripAd, już nieistniejącą, Tam to było realizowane w ten sposób, że prócz zmiany wypełnienia, była również częstotliwość w zależności od parametrów sygnału audio wejściowego. Oraz klasa TD. To jest taka nowa stosunkowo klasa wymyślona przez Lab Gruppen.

To już powoduje zniekształcenia. A dwa, jeszcze dodatkowo dochodzi właśnie to, i to jest szczególny ten przypadek, że jest cholernie uwypuklona ta częstotliwość rezonansowa. O tych kolumnach HIL-a, o których mówiłem, głośniki wysokoznowe, nie było tam jednego głośnika wysokoznowego, ale kilka, cztery bodajże, jak dobrze pamiętam. Dlaczego? Dlatego, że jeden głośnik wysokoterminowy piezo może dostać na siebie tylko 30 V maksymalnie z tego co pamiętam. Może być tam plus minus kilka V w t albo we w t, bo przy wyższym napięciu kryształ się rozpada po prostu. On nie wytrzymuje tego, rozpada się. Drgania byłyby tak duże, że jego elastyczność już na to nie pozwala. W związku z powyższym stosowały się wtedy głośniki szeregowe łączone i one pracowały niejako szeregowo, a wytrzymywały dwa razy wyższe czy trzy razy czy cztery razy wyższe napięcie, w związku z czym emitowały wyższą moc.