przyjaźń damsko-męska nie istnieje!

Żołnierzy? Czy wspominałam wam już wcześniej, jaki jest mój typ faceta? Nie? To słuchajcie. Starszy, wysoki, oby wyższy ode mnie. Brunet, ciemne oczy, silny, wydziarany, pewny siebie, sarkastyczny, z zabójczą gadką, po której zmiękną mi nogi. No i nie będę ukrywać, tęskniłam za bliskością. Pragnęłam chwili przyjemności. A nigdy wcześniej bym się nie odważyła na takie kroki. No i poznałam żołnierzyka. Nikodema. Miał w sobie wszystko, czego pragnęłam. Był wysokim, napakowanym, wydziaranym brunetem, ściętym na baskat, z powalającym uśmiechem... z powalającym uśmiechem, jak z reklam pasty do zębów. Miał niski, męski, po prostu... Lekarka się rozmożyła.

Każdy z tych chłopaków czegoś mnie nauczył i jestem im wdzięczna, bo to właśnie dzięki nim jestem tu, gdzie jestem. A więc Kubusiu numer jeden, dziękuję ci za zrozumienie i ciepło. Dzięki tobie nie boję się mężczyzn, dzięki tobie otworzyłam się na poznawanie świata, to ty najbardziej mnie zmieniłeś i mimo wszystko na zawsze będziesz miał miejsce w moim sercu. Marcel, dziękuję za to, że nigdy nie zwątpiłeś we mnie, dzięki tobie odkryłam siebie na nowo, zrozumiałam, że jestem warta uwagi i to ty mi ciągle pokazujesz, że faceci są definicją boomerangów. Zawsze wracają. Nikodem, dzięki tobie zrozumiałam, że ładna buźka i mięśnie nie idą w parze z rozumem. Okej. Kuba, kochanie, uczysz mnie ciągle na nowo, jak to jest kochać i być kochaną. Pokazujesz mi, że rzeczy niemożliwe stają się realne, jeśli zrobi się to razem i z miłością.