nie pisz tej jedenastej wiadomości

Oczywiście, że to było ciekawsze niż powiedzieć jej hejka, cześć, no bo może jakbym jej powiedział hejka, cześć, to ona by w tym momencie pomyślała, co to jest za typ w ogóle, znamy się skąd? Albo by odwróciła wzrok i powiedziała do siebie, o Boże, zabierzcie ode mnie tego typa, kto to jest? Mu się wydaje, że jak rozmawialiśmy, to już jesteśmy razem i wezmę z nim ślub. To oczywiście wszystko było tylko w mojej głowie, co by się wydarzyło. Bo zauważyłem, że w ogóle rzeczy najbardziej cringe'owe i najbardziej głupie dzieją się w naszej głowie. Bo teraz gdybym wyszedł na ulicę i zrobił trzy pajacyki, to pomyśl sobie, co ci się w twojej głowie rodzi.

Jaki jest ciężki, często paraliż przed napisaniem albo powiedzeniem tego, co się czuje, tego, co by się chciało, tej drugiej osobie. I kasowanie wydaje się u wiadomości dużo bardziej satysfakcjonujące. To jest paraliż pod podjęciem jakiejś odpowiedzialności czy decyzji, ale co wiadomo, skąd miałoby się zrobić. Może tak po prostu ma być, że czasami z niektórymi ludźmi ten kontakt ma taki być. A z drugiej strony najchętniej to bym kompletnie nie myślał i po prostu pisał. O, hejka ta mała, co tam u ciebie? I nie przejmował się tym, co kompletnie ktokolwiek mnie kiedy w konsekwencji odrzucił. A może przez to życie byłoby nudne i smutne.

Także wszystko to banał. Do usłyszenia w kolejnym odcinku, w którym... Brawa dla ciebie, że udało ci się wytrwać do tego. Widać, naprawdę nie masz co robić ze swoim życiem. Można było teraz napisać do kogoś Hejka, co u ciebie? Podziękowania dla top patronów Banału. Miłosza i Szymona.