Mentionsy Mentionsy
Zwykłe historie
Zwykłe historie

Wojsko okiem żołnierza

13.12.2021 ·56 min 2 s · 13 rozdziałów

Wojsko. U każdego z nas to słowo budzi inne skojarzenia. Czasem negatywne, czasem pozytywne - ale z pewnością niemal każdy z nas ma jakieś zdanie o tej instytucji. Także, a może przede wszystkim, cywile. Armia może być osobnym tworem, żyjącym wg własnych zasad, ale nie istnieje dla siebie. Jest finansowana przez cywili, podlega cywilnej kontroli i przede wszystkim jest powołana dla obrony cywili i szerzej - granic i suwerenności państwa. #Zwykłehistorie dziś o wojsku okiem jednego i to w dodatku emerytowanego wojskowego. Części polskich internautów jest znany z działalności na Twitterze jako Tashunke Witko - a niektórzy zwracają się do niego "Wodzu". Pojawia się także jako felietonista w prawicowych mediach - ale zależało mi na tym, żeby pojawił się także poza tą bańką. Dlaczego wybrałem takiego gościa? Jesteśmy w podobnym wieku, wybraliśmy jednak całkowicie odmienne drogi zawodowe. Mój gość trafił do wojska w czasie kiedy w wielu z nas żywe jeszcze było wspomnienie LWP. Dopiero formował się duch nowego Wojska Polskiego, takiego z którego moglibyśmy być dumni. Po drodze było sporo problemów. Nasza armia mogłaby być lepiej wyposażona. Ale nasi żołnierze zaczęli wyjeżdzać na misje zagraniczne. Coraz częściej byli chwaleni za poziom wyszkolenia. Mój gość jako oficer wojsk powietrznodesantowych był w Iraku i był w Afganistanie. Dziś jest poza armią - ale przeszedł z nią długą drogę od zmian na początku lat 90-tych. I od tych początków zaczęliśmy - a skończyliśmy na współczesnych problemach - sytuacji na granicy czy prawie do noszenia broni. Zapraszam.

1:51 · Historia pseudonimu i pierwsze wrażenia 2

Dzień dobry, szanowni widzowie, słuchacze. Dzień dobry, Karolu. Witam państwa serdecznie i ciebie osobiście też. Niestety, albo stety, historia tego pseudonimu wzięła się całkiem niewinnie. To wszystko się zaczęło. Ja dopiero dziś sobie przed chwilą po twoich słowach uświadomiłem, że muszę sprostać jakiemuś wyzwaniu. Otóż w 2015 roku miałem taki drobny wypadek i złamałem nogę. Leżąc sobie latem po jakimś zabiegu na kolano, Nudziłem się tak potwornie, że założyłem sobie konto na portalu społecznościowy Twitter, żeby gdzieś tam dojść do jakichś wiadomości politycznych i komentarzy. I z braku lepszych pomysłów, dosłownie to zadecydował przypadek, ja chyba wtedy czytałem podczas Enty Asfaltowy salon Waldemara Łysiaka i tam jest poświęcony Szolonemu Kuniowi cały duży rozdział.

On bardzo słabo mówił po angielsku. W związku z powyższym ten jego angielski był taki szkolny, kolokwialny, a nie na przykład z akcentem teksańskim, co umożliwiło mi dokładne zrozumienie tego, co ten człowiek chciał mi przekazać. Spędziliśmy bardzo dużo czasu ze sobą, rozmawialiśmy. I dlatego stałem się miłośnikiem tego Indianina. Notabene to już Waldemar Łysiak zwracał uwagę, że skrzywdzono go nawet po śmierci, nazywając szalonym koniem, bo tak naprawdę Tashunke Witko to znaczy, że nawet jego konie są szalone, czyli gotowe do największych poświęceń. Był to swego czasu wielki heros ludu Lakota. Też uwielbiam Asfaltowy Salon. Waldemara Łysiaka nie pozdrowimy, bo go na Twitterze nie ma, ale pozdrowimy jego syna, nie ma problemu.

39:35 · Zakończenie rozmowy 1

Czy ludzie, którzy wracają z PTSD czasami, z misji, są otoczeni właściwą opieką psychologiczną na przykład przez nasze państwo, czy przez armię, czy przez inne służby? Jak to wygląda od tej strony? Proszę Państwa, tutaj Karol jest tak dobry, że przypisał mi nie moje zasługi. Drogi Karolu, to, że ja gdzieś wrzucam na Twittera, bo o nim głównie mówimy, informacje o rocznicy śmierci naszego polskiego żołnierza, To ja tutaj przyznaję się bez bicia i mam nadzieję, że pan pułkownik Głuszczak mi to wybaczy. Ja po prostu sięgam do profilu Centrum Weterana Działań Poza Granicami Kraju.

Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.