Wojsko okiem żołnierza
Wojsko. U każdego z nas to słowo budzi inne skojarzenia. Czasem negatywne, czasem pozytywne - ale z pewnością niemal każdy z nas ma jakieś zdanie o tej instytucji. Także, a może przede wszystkim, cywile. Armia może być osobnym tworem, żyjącym wg własnych zasad, ale nie istnieje dla siebie. Jest finansowana przez cywili, podlega cywilnej kontroli i przede wszystkim jest powołana dla obrony cywili i szerzej - granic i suwerenności państwa. #Zwykłehistorie dziś o wojsku okiem jednego i to w dodatku emerytowanego wojskowego. Części polskich internautów jest znany z działalności na Twitterze jako Tashunke Witko - a niektórzy zwracają się do niego "Wodzu". Pojawia się także jako felietonista w prawicowych mediach - ale zależało mi na tym, żeby pojawił się także poza tą bańką. Dlaczego wybrałem takiego gościa? Jesteśmy w podobnym wieku, wybraliśmy jednak całkowicie odmienne drogi zawodowe. Mój gość trafił do wojska w czasie kiedy w wielu z nas żywe jeszcze było wspomnienie LWP. Dopiero formował się duch nowego Wojska Polskiego, takiego z którego moglibyśmy być dumni. Po drodze było sporo problemów. Nasza armia mogłaby być lepiej wyposażona. Ale nasi żołnierze zaczęli wyjeżdzać na misje zagraniczne. Coraz częściej byli chwaleni za poziom wyszkolenia. Mój gość jako oficer wojsk powietrznodesantowych był w Iraku i był w Afganistanie. Dziś jest poza armią - ale przeszedł z nią długą drogę od zmian na początku lat 90-tych. I od tych początków zaczęliśmy - a skończyliśmy na współczesnych problemach - sytuacji na granicy czy prawie do noszenia broni. Zapraszam.
Polityka, wiadomo, że gdzieś tam ona się przewijała, ale musimy przypomnieć klimat tamtych lat. Nie było internetu, był jeden telewizor na świetlicy, w całym pododdziale na sto ilość chłopak, ktoś chciał obejrzeć film. To inny czas, inne zainteresowania. Natomiast muszę też powiedzieć, Wykładowcy ze szkoły oficerskiej to byli ludzie wtedy w wieku lat około 50. Czyli to byli absolwenci szkół oficerskich, tak zwanych PRL-owskich. Ja miałem akurat to szczęście, że oni nie podejmowali jakichś większych debat politycznych.
W 1993 lub 1994 roku, 15 sierpnia, uczestniczyliśmy albo W czerwcu 1993 do 1994 roku uczestniczyliśmy w Poznaniu w bardzo ważnej uroczystości tych tragicznych wypadków poznańskich z roku 1956. To były bardzo duże uroczystości wtedy i myśmy tam tworzyli asystę honorową. Uważam, że ten początek lat 90. był już elementem, był okresem, kiedy te elementy patriotyzmu sprzed II wojny światowej zostawały wydobywane na piedestał, bo przecież one przez te lata PRL-owskie były nieco zapomniane całkowicie, w jakiś sposób gdzieś tam zepchnięte.
Tak że coś za coś. Natomiast było to słuszne w mojej ocenie i sensowne, bo nawet u najmłodszego człowieka budowało Poczucie przynależności wspólnotowej do tego państwa amerykańskiego. Jesteśmy w kompletnie innej sytuacji niż Stany Zjednoczone. Jesteśmy rozdarci historią tragiczną II wojny światowej. Później też tragiczna historia PRL-u. Tak że ta budowa ma raptem Budowa świadomości, tożsamości w wojsku ma raptem 30 lat.
Everybody knows MacGyver. Każdy zna MacGyvera, czyli pamiętamy doskonale filmy. Trudno mi jest dać jakąś zero-jedynkową sytuację, Czasem zabraknie sznurka i tutaj nie mówimy o sznurku do stopowiązałek, z którym borykała się, my to pamiętamy, prawda, cała gospodarka PRL-u. Czasem zabraknie sznurka, czasem ktoś czegoś zapomni, czasem ktoś czegoś nie kupi, czasem ktoś czegoś nie przywiezie, nie dowiezie, nie ma przetargi i tak dalej, i tak dalej. Proszę Państwa, wojsko jest machiną biurokratyczną. Ono musi mieć swój ład, skład i porządek, prawda? To nie działa na zasadzie let's go boys, czyli chodź ta chłopy, tak?
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Karol przedstawia gościa, emerytanowi oficerowi wojsk powietrznodesantowych, Taszunke Witko, i rozmawia o powodach ukrywania się za pseudonimem.
Emerytny oficer opisuje, jak zaczął używać pseudonimu Taszunke Witko po wypadeku i jak zaczął być rozpoznawalny.
Karol i gość rozmawiają o dzieciństwie i pierwszych kontaktach z Indianami, a następnie o decyzji dołączenia do wojska.
Emerytny oficer opisuje swoje doświadczenie wojskowe, w tym okres w Afganistanie i jego uczestnictwo w uroczystości 15 sierpnia.
Emerytny oficer opisuje zmiany w Wojsku Polskim w latach 90., w tym budowanie patriotyzmu i tradycji.
Emerytny oficer porusza zagadnienia związane z budową wizerunku armii, w tym role PR i media.
Rozmowa o doświadczeniach w Afganistanie, w tym problematyce wyposażenia i sytuacji na granicy z Białorusią.
Emerytny oficer opisuje anegdoty z wojny i rozmawia o wizerunku armii, w tym problematyce FUBAR i SNAFU.
Rozmowa o medialnym obrazie wojska, w tym konflikcie między prasą prawicową a liberalno-lewicową.
Emerytny oficer opisuje sytuację z zatrzymaniem dziennikarzy i role dowódców w obronie żołnierzy.
Rozmowa o postępowaniu żołnierzy z mediami, w tym problematyce wojny domowej w Irlandii Północnej.
Emerytny oficer opina, jak Polska traktuje swoich weteranów i zakończa rozmowę.
Rozmowa o możliwościach przyszłego przeszkolenia wojskowego, w tym Wojska Obrony Terytorialnej i szkoleniach dla dorosłych.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Armia może być osobnym tworem, żyjącym wg własnych zasad, ale nie istnieje dla siebie. Jest finansowana przez cywili, podlega cywilnej kontroli i przede wszystkim jest powołana dla obrony cywili i szerzej - granic i suwerenności państwa.
#Zwykłehistorie dziś o wojsku okiem jednego i to w dodatku emerytowanego wojskowego. Części polskich internautów jest znany z działalności na Twitterze jako Tashunke Witko - a niektórzy zwracają się do niego "Wodzu". Pojawia się także jako felietonista w prawicowych mediach - ale zależało mi na tym, żeby pojawił się także poza tą bańką.
Dlaczego wybrałem takiego gościa? Jesteśmy w podobnym wieku, wybraliśmy jednak całkowicie odmienne drogi zawodowe. Mój gość trafił do wojska w czasie kiedy w wielu z nas żywe jeszcze było wspomnienie LWP. Dopiero formował się duch nowego Wojska Polskiego, takiego z którego moglibyśmy być dumni. Po drodze było sporo problemów. Nasza armia mogłaby być lepiej wyposażona. Ale nasi żołnierze zaczęli wyjeżdzać na misje zagraniczne. Coraz częściej byli chwaleni za poziom wyszkolenia.
Mój gość jako oficer wojsk powietrznodesantowych był w Iraku i był w Afganistanie. Dziś jest poza armią - ale przeszedł z nią długą drogę od zmian na początku lat 90-tych. I od tych początków zaczęliśmy - a skończyliśmy na współczesnych problemach - sytuacji na granicy czy prawie do noszenia broni.
Zapraszam.