Anna H. Niemczynow. Jak przetrwać piekło na ziemi?

Jak wiesz, i takie inne, no splatam, na koniec wszystkie się drogi schodzą. I to jest prowadzenie, ja nie wierzę, że ja to sama robię. I wiesz, i tę swoją drogę zawodową też powierzyłam Bogu w pewnym momencie. No wiesz, wyszła moja po książka Ciche Cuda. w której sporo też opowiedziałam o Bogu, o mojej relacji. Znaczy sporo. No tam bliznęłam temat. I równolegle weszła książka Antybóg. I wiesz, miałam taką dyskusję z Bogiem, bo byłam niżej na topce z moim, wiesz, życiem. I miałam taką dyskusję z Bogiem. Mówię, kurde, Boże, dlaczego jesteśmy dalej?

I wiesz... I tak sobie rozmawiamy. I wiesz, ja myślę, że takie pojęcie Boga jako jakiegoś dziadka siedzącego na chmurce. Ja tu wam teraz będę mówił jak żyć. To w moim życiu nie istnieje. Bóg jest moim przyjacielem. Bóg jest moim romantykiem. Wiesz, idę, patrzę na zachód słońca i sobie myślę, ale romantyk, ja cię kręcę. No tylko on tak mógł to wymyślić. Tylko on tak mógł to namalować. Wiesz, kocham podróże. i gdzieś tam jak jestem w miejscach, które są niesamowite, no to zachwycam się tymi obrazami Boga i rozmawiam z nimi, go chwalę i go podziwiam. Ale jest coś takiego, co zdarzyło się w twoim życiu, a możesz to uważać za cud, bo była u mnie Marta Krupa czy Joanna, to jedne i drugie uważają, że doświadczyły czegoś takiego.

Ja na każdym kroku doświadczam cudów, naprawdę. Wiemy, że rozmawiamy o sytuacjach, które nie mogły się zdarzyć, a się zdarzyły. Ja wiem, że ty będziesz uważała, że zachód słońca jest cudem, bo już na tyle cię poznałem, ale chodzi mi o coś takiego, co się nie mogło wydarzyć, albo to był jasny znak od Boga, że nie rób tego, rób to, jakkolwiek. Były takie momenty w twoim życiu? Takie historie? Wiesz co, dla mnie takim wyznacznikiem, że gdzieś może mnie spotkać cud, jest ruszyć w stronę lęku. Bo jak się czegoś bardzo boję, już wielokrotnie tego doświadczyłam. W niektórych publikacji moich książek też jest lęk.

Wiesz, napiszesz, a później myślisz sobie, no to teraz jazda, zobaczymy co się będzie działo. Tak było na przykład przy Cichych Cudach. Tak jak na przykład przy tej książce, przy Mocy Słabości, to są powieści, które gdzieś tam są mocno, bardzo przeze mnie omodlone i jak idę w stronę lęku i go pokonam, to na końcu zawsze jest cud. I ja lubię podążać w stronę lęków. Ja wiem, że się czegoś boję. Czego dzisiaj masz lęki? Czego się dzisiaj boisz? Wiesz, ja idę do ciebie, co ty myślisz, że ja tak sobie wstałam rano, otrzepałam się, dobra, to sobie jadę i coś tam powiem?