Podcast urodzinowy: Moja droga do zdrowego serca

No i się zaczęło. Zaczęłam się po prostu modlić swoimi słowami, chociaż to nie było mi obce. Moja mama też zawsze była osobą, która modliła się własnymi słowami i tego mnie nauczyła. Zaczęłam czytać Biblię i ona naprawdę zaczęła do mnie mówić. Wiedziałam, że Jezus nie jest daleko, że to nie jest tak, że Pan Bóg gdzieś nas zostawił w spokoju, tylko naprawdę, że Jezus stoi obok mnie, chce być moim przewodnikiem i przyjacielem. Zaczęłam pokładać moją wartość w Nim, a nie w innych ludziach, choć oczywiście to jest proces, który trwa do dziś i myślę, że mam w tym swoje wzloty i upadki. I z perspektywy czasu naprawdę mogę powiedzieć, że od tej pory, od takiej świadomości, że ja chcę żyć z Bogiem, że chcę zrobić

Moje serce zaczęło zdrowieć, mimo że nie było łatwo. Miałam swoje lepsze i gorsze okresy. Byłam na szczytach gór i w ciemnych dolinach. To nie było tak, że to było dzień czy dwa, tylko naprawdę miałam trudniejsze okresy w życiu. Ale Pan Bóg zawsze był. Czasem zaskakiwał. Czasami wydawało się, że nie odpowiada. Na moje modlitwy, ale wystarczyło poczekać. Czasem dłużej, czasem krócej. Czasem stawiał przede mną trudne rzeczy, np. wybaczyć komuś, kiedy wcale nie chce, albo żeby nie kontrolować wszystkiego, nie brać spraw w swoje ręce, tylko pozwolić, żeby on działał. I mija rok za rokiem, a ja się tylko utwierdzam w tym, że życie z Jezusem jest tego warte i nie zamieniłabym je na żadne inne. I jestem mega ciekawa tego, co jest przede mną.