WDOWA Z CZERWONEGO KRZYŻA

Nie była to już jednak tak prestiżowa i dobrze opłacana posada jak wcześniejsza służba zagraniczna. Czaszyńscy zamieszkali w domu przy ulicy Czerwonego Krzyża, budynku przeznaczonym dla pracowników kolei. Nie było to luksusowe lokum, lecz zwyczajne mieszkanie w robotniczej części miasta. Dla Zygmunta taka zmiana oznaczała przede wszystkim nowe obowiązki w Ministerstwie Komunikacji. Był człowiekiem cichym, spokojnym, statecznym, oddanym swojej pracy. Akceptował nową sytuację i starał się prowadzić życie spokojne, bez większych ambicji czy towarzyskich aspiracji. A przynajmniej tak jest przedstawiana jego postać.

Ale gazety pisały, że kobieta była posiadaczką wyjątkowo gwałtownego temperamentu. Była bardzo impulsywna. Nieraz i niedwa głośno okazywała swoje niezadowolenie z sytuacji, w jakiej się znalazła. Między małżonkami dochodziło więc do sprzeczek, które z czasem stawały się coraz częstsze. Choć na zewnątrz Raszyńscy uchodzili za zwyczajne, dobrze sytuowane małżeństwo, ich życie prywatne było pełne napięć. różnice w temperamencie w końcu zaczęły dawać o sobie znać. I to coraz częściej. Olka była żywiołowa, emocjonalna i nie zawsze potrafiła ukrywać swoją złość czy rozczarowanie.

W rozmowach pojawiały się także spekulacje dotyczące finansów. Choć Raszyńscy żyli skromniej niż dawniej, to plotkowano, że Olga wciąż miała ambicje, by utrzymywać wizerunek eleganckiej damy z Wiednia. Bywało to odbierane jako próżność, a czasem nawet jako powód do złośliwości. Krążyły też szeptane komentarze, że nie wszyscy wierzyli w szczerość ich związku. Niektórzy twierdzili, że Zygmunt wciąż traktował życie zawodowe i dawną pozycję jako priorytet, a Olga w ich małżeństwie pozostawała bardziej ozdobą niż partnerką. Inni z kolei szeptali, że to ona miała większy wpływ na codzienność i że jej dominująca osobowość przytłaczała męża.

Zamiast tego bazuje się na niepotwierdzonych spekulacjach i burzliwym związku pary. Ale to, że Raszyńscy się kłócili, a Olga czuła się wyobcowana w nowej rzeczywistości i miała momenty załamania, nie miało związku ze sprawą. Tutaj liczyły się dowody, a takich jak nie było, tak nie ma. Sąd Najwyższy podzielał zdanie obrony. W uzasadnieniu podkreślono, że prawo nie pozwala skazać człowieka na podstawie przypuszczeń i niejasności. Wobec braku jednoznacznych dowodów kasację odrzucono, a wyrok uniewinniający Olgę Raszyńską stał się prawomocny. Tak zakończyła się historia, która przez długie miesiące rozpalała warszawskie gazety i była omawiana w kawiarniach i na ulicach.