SYNDYKAT WDÓW. JAK LEP NA MUCHY ODMIENIŁ HISTORIĘ PEWNEJ WSI

Spośród dziesiątek kobiet oskarżonych w sprawie syndykatów dów, jedna postać szczególnie przyciągała uwagę prasy i opinii publicznej. Maria Cardos, znana także jako Maria Sandy, stała się symbolem tej historii. Nie dlatego, że jej zbrodnie były wyjątkowe na tle innych, lecz dlatego, że w brutalny sposób obnażały granice, które w Nagirew zostały dawno przekroczone. Źródła zgodnie podają, że Maria Cardos nie pasowała do stereotypu ubogiej, zdesperowanej chłopki. Była jedną z najbogatszych kobiet w okolicy. Uchodziła za osobę światową, zadbaną, lubiącą towarzystwo i wystawne przyjęcia herbaciane, w których uczestniczyli zamożniejsi chłopi z Solnoku i okolic.

Podczas procesów Maria Kardosz przyciągała uwagę również swoim zachowaniem i wyglądem. Prasa skrupulatnie odnotowywała jej czarne stroje, jedwabne pończochy, lakierowane buty i aksamitny płaszcz. Kontrast między elegancją a opisywaną brutalnością zbrodni działał na wyobraźnię czytelników i wzmacniał narrację o zepsuciu i degeneracji. Głośny był również proces wdowy Sabo, która jak się okazało miała na sumieniu co najmniej dwa morderstwa – męża i brata. Źródła wskazywały jasno na motywy. Mąż był inwalidą i stał się ciężarem, a brat, tak jak wspomniałam wcześniej, miał polisę ubezpieczeniową zapisaną na jej nazwisko.

Trucizna była ta sama, metoda ta sama, a sposób myślenia identyczny jak u innych kobiet oskarżonych w tej sprawie. Wdowa Sabo oraz Maria Kordasz zostały skazane na karę śmierci. Co dość ciekawe, to razem z nimi było sądzonych dwóch mężczyzn. Józef Maradas i Laszlo Sabo. Okazało się, że byli oni pomocnikami w zbrodni. Ale sąd był dla nich bardziej litościwy. Panowie usłyszeli wyrok dożywotniego pozbawienia wolności. Te kobiety uznano za główne sprawczynia. Ten proces był o tyle ważny, że przywoływał nie tylko postacie kobiet.