213. Morderca z ADHD

Na przeciwległym krańcu tej historii jest jego oprawca, Brian Cochie. W chwili zabójstwa miał 19 lat. Był przekonany, że nikt nie zauważy zniknięcia jego ofiary. Mieszkał z mamą, Terry Cochie. Kobieta prowadziła przedszkole. W chwili, gdy złapano jej syna, była zatrudniona jako sprzedawczyni w Safeway. Ojciec chłopca, Brian Thomas Cochie, był z zawodu stolarzem. Rodzice Briana nie żyli razem. Chłopak nie miał przyjaciół i wcale ich nie szukał. U pięcioletniego Briana zdiagnozowano ADHD. W 2019 roku, gdy miał 17 lat, postawiono kolejną diagnozę – autyzm.

Gdy mówię do was te słowa, 23-letni Kochie przebywa w więzieniu o średnim zabezpieczeniu w Buena Vista w Kolorado. Miejsce, w którym zginął starszy mężczyzna, zaśmiecają stare ubrania i nieczystości, choć przez jakiś czas po morderstwie zostawiano tam kwiaty i książki. Obok przejeżdżają samochody, w pobliżu pokładce dla pieszych przemieszczają się przechodni i rowerzyści. Natomiast w centrum miasta, miejsce, które Warren upodobał sobie za życia, ciągle o nim pamięta. Krzesło, na którym siedział, zostało spalone podczas małej ceremonii, w której wzięli udział życzliwi mu ludzie.

Barnes nie był włóczęgą. Urodził się i mieszkał przez całe życie w Grand Valley. Miał dziewięcioro rodzeństwa. W młodości podobno pracował jako kowboj na północ od Grand Junction. Miał żonę, córkę i wnuczkę. Czasami sypiał w wynajmowanym pokoju. To straszne, że ktokolwiek może pomyśleć, iż można kogoś bezkarnie zamordować. Dla takich ludzi spodziewam się jak najsurowszej kary. Dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego dla Briana Cochie to wystarczająca kara. Przed nim wiele lat za kratami na przemyślenie tego, co zrobił. Muzyka Jesienią 2024 roku w Dobroniu, w województwie łódzkim, pięciu nastolatków pastwiło się nad osobą w kryzysie bezdomności.

Muszą uczyć się świata i funkcjonowania, podpatrując innych. Kiedyś pewna pani psycholog podsunęła mi doskonałą metaforę stanu synów. Są jak Europejczyk pierwszy raz w tłumie Chińczyków, nie znający języka, kultury i zasad. Niczego nie nauczą się instynktownie, wszystko trzeba im pokazać i ich nauczyć. Ciężkie zadanie dla rodzica, jeszcze cięższe dla osoby w spektrum, jednak wykonalne. Tyle się nagadałam, ale chodzi mi o jedno. Nie przyjmuję argumentów obrony takich ludzi jak Kochi. Nie chcę, by spektrum autyzmu stało się usprawiedliwieniem zła, bo stygmatyzuje to osoby, które do końca życia muszą zmagać się z rzeczami, które innym nie sprawiają żadnych trudności.