213. Morderca z ADHD
Bardzo osobisty odcinek, posłuchajcie opowieści i mojej intymnej refleksji.
Na przeciwległym krańcu tej historii jest jego oprawca, Brian Cochie. W chwili zabójstwa miał 19 lat. Był przekonany, że nikt nie zauważy zniknięcia jego ofiary. Mieszkał z mamą, Terry Cochie. Kobieta prowadziła przedszkole. W chwili, gdy złapano jej syna, była zatrudniona jako sprzedawczyni w Safeway. Ojciec chłopca, Brian Thomas Cochie, był z zawodu stolarzem. Rodzice Briana nie żyli razem. Chłopak nie miał przyjaciół i wcale ich nie szukał. U pięcioletniego Briana zdiagnozowano ADHD. W 2019 roku, gdy miał 17 lat, postawiono kolejną diagnozę – autyzm.
Dlatego wołano na niego Damer w szkole średniej. W zimną noc 27 lutego znów krążył po okolicy. Księżyc świecił dość mocno. Około godziny 23.30 pod wiaduktem na ziemi obok torów kolejowych zobaczył leżącą postać. Pomyślał wtedy, cytuję, o, ciekawe. Był to śpiący pod prezentową plandeką Barnes. Brian zatrzymał auto. Ubrany w niebieski kombinezon i maskę, założył trzy warstwy rękawiczek, jedne na drugie. Ze schowka wyciągnął trzydziestocentymetrowy kuchenny nóż. Wysiadł i podszedł do mężczyzny.
Odchylił prezent i dźgnął ofiarę w szyję. Zaatakowany zdążył krzyknąć, co robisz, dlaczego? Dlaczego ja? Nastolatek nie przestawał. Zadawał kolejne razy, wydając przy tym zwierzęce odgłosy. Warren nie miał szans. Zginął od licznych ciosów. Cochi nie poprzestał na morderstwie. Dźgał ofiarę również po śmierci i okaleczył jej twarz, poszerzając nożem uśmiech na wzór komiksowego wizerunku Jokera. Odciął głowę i ręce. Schował je do plastikowych toreb, które zaniósł do swojego auta. Następnie pojechał do domu, gdzie zmył krew z siebie, umył nóż i samochód.
Brian radził sobie znacznie gorzej niż Kemper. Głowę i ręce zostawił w domu, ale wrócił na miejsce zbrodni, by pozbyć się reszty szczątków. Najpierw je sfotografował telefonem, także jak Kemper. Potem położył je w bagażniku i wywiózł na brzeg rzeki Colorado, gdzie wrzucił je do wody. Doskonale znał to miejsce. Jego ojciec osiem lat wcześniej wybudował tam kiosk na kamizelki ratunkowe dla amatorów pływania. Mimo to wjechał dość nieostrożnie na rampę dla właścicieli łodzi i wpadł do rzeki, częściowo zanurzając auto. Wezwał na pomoc przyjaciela, by pomógł mu się wydostać. Ten zrobił to, nie podejrzewając, że pomaga zabójcy.
1 marca 2021 roku, około godziny 13.48, dzień po zabójstwie, matka Briana zadzwoniła pod 911. Jej zgłoszenie było co najmniej zaskakujące. Podczas sprzątania kobieta znalazła rozkładającą się ludzką głowę i odcięte ręce umieszczone w białych workach na śmieci. Szczątki leżały w szafie w pokoju jej syna. Najpierw zaniosła jedną torbę nad zlew w kuchni. Była ciężka, pełna robaków. Otworzyła ją i natychmiast zadzwoniła po ojca Briana. Razem postanowili, że muszą skontaktować się z policją. Funkcjonariusze natychmiast pojechali pod wskazany adres.
Gdy pojawili się pod domem, czekali na nich Brian i jego rodzice. Policjanci zapytali, cytuję, To ludzka głowa i ręce tego faceta, który zaginął. Zamordowałem go nożem. Gdy zadali pytanie o motyw, odrzekł. Zawsze zastanawiałem się, jakby to było być mordercą. Kolejny Raskolnikow w galerii morderców, o których wam opowiadam. Zbrodnia dla zbrodni. Zupełnie jak w powieści Dostojewskiego Zbrodnia i kara.
Brian podał policjantom dane ofiary, pokazał narzędzie zbrodni i miejsce, w którym dokonał zabójstwa. Został zatrzymany i przesłuchany na posterunku. Był podekscytowany. Śmiał się, gdy opowiadał o szczegółach zbrodni. Przyznał, że specjalnie szukał bezdomnego, bo władze tak bardzo nimi się nie przejmują. Zamordował, bo był bardzo ciekawy, co czuje morderca. Śledczy znaleźli w jego telefonie zdjęcia tego, co zostało z Warrena. Po zakończeniu przesłuchania, dziewiętnastolatek został przywieziony do zakładu karnego hrabstwa Mesa, tego samego, na który wieczorami patrzyła zwykle jego ofiara.
Postawiono mu trzy zarzuty. Morderstwa pierwszego stopnia, manipulowania ciałem ofiary i manipulowania dowodami. Tego samego dnia, 1 marca, gdy stary Warren nie pojawił się pod sklepem, Monique Lanotti zgłosiła jego zaginięcie. Wbrew temu, co pomyślał Brian, Barnes nie przepadł bez wzbudzenia czujności przychylnych mu osób. Pracownicy agencji People Ready, która oferowała pracę tymczasową, również się zaniepokoili. Warren zaglądał do nich codziennie. Niepokój wzrósł, gdy znaleziono jego portfel nad rzeką Colorado. Lenotti na swoim facebookowym profilu wrzuciła zdjęcia starszego mężczyzny z prośbą o informację, gdyby ktoś go zauważył.
Nie przyznawał się do winy z powodu niepoczytalności. Obrona argumentowała, że popełniając zbrodnię utracił kontrolę pod wpływem dręczących go depresji, autyzmu oraz ADHD. Na poparcie tez obrońców zeznawał jego terapeuta, lekarz rodzinny, który w 2018 roku zdiagnozował u niego depresję i psycholog. Brian przejawiał wysoką tolerancję na przemoc. W 2019 roku mama zabrała go do specjalistów, którzy zdiagnozowali u niego autyzm na najniższym poziomie, nie wymagającym wsparcia farmakologicznego. Podczas badania wymienił jako wzorce postępowania Teda Bandiego, przywódcę nazistów, Józefa Stalina i zamachowców z Columbine.
W przeszłości znęcał się psychicznie nad koleżanką. Celowo i z premedytacją zamierzał wywołać u niej zespół stresu pourazowego. Ława przysięgłych nie przyjęła argumentów adwokatów. 3 lutego 2023 roku uznała go winnym wszystkich trzech zarzutów. Sędzia skazał Briana Cochina do żywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego za morderstwo oraz na 12 lat więzienia za okaleczenie zwłok i półtora roku za fałszowanie dowodów. Zgodził się z opinią biegłych na temat problemów ze zdrowiem psychicznym oskarżonego, co wpływało na jego postrzeganie świata. Jednak dowody potwierdzały, że zbrodnię zaplanował z zimną krwią i celowo wybrał osobę mieszkającą na ulicy.
Matka Briana, zanosząc się płaczem, opowiadała w sądzie o tym, jak odkryła ludzkie szczątki w pokoju syna. Błagała sędziego o litość dla Briana i skierowanie go na leczenie. Mówiła, cytuję, Był dzieckiem, które od początku miało przeciwności losu. Dzieckiem, które było kochane. Dzieckiem, za które się modlono. Dzieckiem, które przez całe życie zmagało się z emocjami. Brian nie myśli i nie czuje jak reszta z nas. Przez lata miała nadzieję, że da się go zmienić. Po wydaniu wyroku powiedziała do mediów Chciałabym tylko wyrazić głębokie i szczere współczucie naszej rodziny dla społeczności i rodziny pana Barnesa.
Gdy mówię do was te słowa, 23-letni Kochie przebywa w więzieniu o średnim zabezpieczeniu w Buena Vista w Kolorado. Miejsce, w którym zginął starszy mężczyzna, zaśmiecają stare ubrania i nieczystości, choć przez jakiś czas po morderstwie zostawiano tam kwiaty i książki. Obok przejeżdżają samochody, w pobliżu pokładce dla pieszych przemieszczają się przechodni i rowerzyści. Natomiast w centrum miasta, miejsce, które Warren upodobał sobie za życia, ciągle o nim pamięta. Krzesło, na którym siedział, zostało spalone podczas małej ceremonii, w której wzięli udział życzliwi mu ludzie.
Barnes nie był włóczęgą. Urodził się i mieszkał przez całe życie w Grand Valley. Miał dziewięcioro rodzeństwa. W młodości podobno pracował jako kowboj na północ od Grand Junction. Miał żonę, córkę i wnuczkę. Czasami sypiał w wynajmowanym pokoju. To straszne, że ktokolwiek może pomyśleć, iż można kogoś bezkarnie zamordować. Dla takich ludzi spodziewam się jak najsurowszej kary. Dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego dla Briana Cochie to wystarczająca kara. Przed nim wiele lat za kratami na przemyślenie tego, co zrobił. Muzyka Jesienią 2024 roku w Dobroniu, w województwie łódzkim, pięciu nastolatków pastwiło się nad osobą w kryzysie bezdomności.
W wyniku ich okrucieństwa mężczyzna zmarł, choć zdążył trafić do szpitala. Chłopcy w wieku od 16 do 18 lat przyznali się do pobicia, ale nie chcieli podać motywacji. Zaznęcanie się ze szczególnym okrucieństwem i pobicie ze skutkiem śmiertelnym grozi im do 15 lat pozbawienia wolności. Podobnych historii z całego świata jest bez liku. Podkreślam raz jeszcze, jeśli człowiek żyje bez domu, bez bliskich, bez stałego adresu, to nie oznacza, że jego życie jest bez wartości. W historii Briana Koch jest jeszcze jeden, szczególny wątek.
Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Bardzo osobisty odcinek, posłuchajcie opowieści i mojej intymnej refleksji.