MORDERSTWO DLA ROZRYWKI - ALEXA BARTELL

Każde trafienie wywoływało okrzyki radości i wzajemne gratulacje. Kto może siedzieć za kierownicą? Z kolei Zachary Quack zaprzeczył, że to miał związek ze śmiercią Alexy. Powiedział, że to nie on rzucił kamieniem, który zabił dziewczynę. Jednocześnie przyznał, że cała trójka posunęła się za daleko, rzucając kamieniami w jadące samochody. Powiedział także, że następnego ranka wszyscy spotkali się w restauracji Dennis, gdzie Koenig miał powiedzieć, że muszą ustalić wspólną wersję Józef, który jak wynikało z zeznań znajomych mógł być prowodyrem akcji, odmówił rozmowy z policją.

Według zeznań po trafieniu w samochód cała trójka wiwatowała i śmiała się, a następnie trzykrotnie przejechali obok miejsca zdarzenia. Koenig miał nawet zrobić zdjęcie. Nikolas opisał, że Joseph wyglądał na podekscytowanego. Szeroko się uśmiechał i uniósł ręce w geście triumfu. Mimo widocznej krwi na drodze żaden z nich nie zatrzymał się, żeby sprawdzić, co stało się z kierowcą i zadzwonił pod numer alarmowy. Nikola stwierdził, że tej nocy każdy z nich rzucił około dziesięcioma kamieniami, jednak Zachary wciąż utrzymywał, że sam nie rzucił ani jednego. Zastępczyni prokuratora okręgowego Catherine Decker przekonywała ławę przysięgłych, że uszkodzenia samochodu były zgodne z wersją, w której to Koenig, leworęczny i siedzący za kierownicą, wyrzucił kamień przez okno po swojej stronie.

Obrona przedstawiła jednak inną narrację. Adwokaci Josepha argumentowali, że nie miał świadomości powagi sytuacji, dopóki samochód Aleksy nie zjechał z drogi. Wskazywali również, że oskarżony cierpi na zaburzenie osobowości typu borderline, co miało wpływać na jego impulsywność i zdolność oceny konsekwencji. Mecenas Martin Stewart zwrócił się do ławy przysięgłych o uznanie go winnym nieumyślnego spowodowania śmierci, podkreślając, że nie działał z zamiarem zabicia. Zachary, zeznając podczas procesu Koeniga, powiedział, że pomagał zbierać kamienie i przekazywał je kolegom, ale konsekwentnie twierdził, że sam żadnym nie rzucił. W trakcie procesu głos zabrała także mama Alexy, Kelly Bartell, która opowiadała o stracie jedynego dziecka i o tym, jak bolesne było dla niej nie tylko samo wydarzenie, ale także późniejsze zachowanie oskarżonych.

Była pomocna i empatyczna. Nieraz zdarzało jej się kupować komuś lunch, pomagać osobom w kryzysie bezdomności i wspierać potrzebujących. Jeden z członków rodziny ofiary stwierdził podczas jednej z rozpraw, że świat potrzebuje więcej takich osób jak Alexa. Sędzia skwitował wtedy, że nie padły w tej sali bardziej prawdziwe słowa. Świat rozpaczliwie potrzebował więcej takich ludzi, a zamiast tego ma o jedną osobę mniej. I to właśnie jest w tej sprawie tak tragiczne. W maju 2024 roku Zachary Quack zawarł ugodę obrończą i przyznał się do napaści pierwszego stopnia. Tydzień później Nikolas Karolczyk przyznał się do morderstwa drugiego stopnia oraz popełnienia przestępstwa z użyciem przemocy.

Nicholas został skazany na 45 lat więzienia, a Zachary na 32 lata pozbawienia wolności. Podczas procesu Josepha Koeniga zeznawali także inni kierowcy, których pojazdy zostały tej nocy trafione kamieniami. Nathan Tipton opowiedział, że około 22.15 nagle w jego furgonetkę uderzył kamień. Usłyszał potężny huk. Samochód lekko zjechał z toru jazdy, a po chwili zobaczył, że dwie tylne szyby zostały wybite. Max Müller wracał z treningu, gdy usłyszał jakby wystrzał z armaty. Spojrzał w dół i zobaczył kamień leżący na jego kolanach i poczuł szkło na twarzy. Chwilę wcześniej dostrzegł rękę lub sylwetkę wychylającą się z pick-upa, z którego rzucono przedmiot.