Mentionsy Mentionsy
Zadurski Mówi
Zadurski Mówi

170: Miłość pełna odwagi

12.02.2026 ·11 min 51 s

Czy partner ma nas uleczyć, wypełnić pustkę i „naprawić” nasze dzieciństwo?W tym odcinku przyglądam się miłości z perspektywy terapii IFS - pracy z wewnętrznymi częściami. Pokazuję, jak stać się głównym opiekunem swoich ran i budować relację nie z głodu, ale z wewnętrznej obfitości.To odcinek o dojrzałości, odpowiedzialności i bliskości, która zaczyna się w środku. O miłości pełnej odwagi. 👉 Studium Komunikacji w nurcie NVChttps://studiumkomunikacji.pl👉 Osobiste listy rozwojowe:https://listy.zadurski.com 👍 Mój instagram:https://instagram.com/bartosz.zadurski👍 Mój facebook:https://facebook.com/bartoszzadurski

Witaj na podcaście na temat emocji, komunikacji i relacji. Nazywam się Bartosz Zadurski i dziś kontynuując temat miłości z poprzednich odcinków porozmawiać o miłości romantycznej z perspektywy IFS czyli psychoterapii Internal Family Systems. To będzie odcinek o dojrzałej miłości. O miłości, która wymaga od nas odwagi. Im dłużej pracuję z ludźmi w terapii, tym dłużej i częściej obserwuję też swoje relacje, tym mocniej widzę jedną rzecz. Większość z nas nie cierpi dlatego, że nie trafiła na właściwą osobę. Tylko cierpi dlatego, bo wchodzi w relacje z ogromnym, niewidzialnym głodem.

I oczekuję, że ktoś inny nas nakarmi i wypełni tą pustkę. Kilka lat temu bardzo poruszyło mnie to, jak o zakochaniu pisał Richard Schwartz, twórca terapii AFS. On podał taki opis zakochania w zupełnie nieromantyczny sposób. Mówi, że to najczęściej moment, w którym nasze ochronne części się wyciszają, a nasze zranione części, czyli nasi wygnańcy, wygnane części, te młode fragmenty nas, czują się wreszcie widziane, dostrzeżone. Bo one są bardzo głodne bliskości, miłości i projektują na partnera, partnerkę rolę wybawcy.

To jakaś wygnana młoda część w nas, która mówi, znowu jestem niewidziany, znowu mnie zostawią, znów jest za mało. A części ochronne natychmiast wtedy wskakują do akcji, poprzez atak, kontrolę, wycofanie albo tworzą mur. I tracimy kontakt z tym, kim naprawdę jesteśmy. Z naszym rdzeniem, czyli z naszym ja. Z tą spokojną, ciepłą obecnością w środku. I mówiąc ja mam na myśli nasze self z perspektywy IFS, czyli nasze rdzenie. Coś co nie jest częścią, coś co nie ma agendy, nie ma planu i cechuje się jakościami ciekawości, spokoju, współczucia, jasności, łączności, pewności, odwagi i kreatywności.

Bo on, bo ona Gdyby on bardziej, gdyby ona przestała i tak dalej. A w AFS-ie chcemy zwrócić uwagę do wewnątrz, zatrzymać się, skierować uwagę do swojego wnętrza i zauważyć, które części w nas się aktywowały, które teraz krzyczą, które się boją, które czują wstyd, które chcą uciec, a które zaatakować. I celem jest to, aby być z tymi częściami. Jak dobry, troskliwy, empatyczny rodzic i powiedzieć im – widzę cię, jestem z tobą. To jest budowanie własnej magicznej kuchni.

I tu bardzo pięknie łączy się z badaniami Johna Gottmana. Badacza tematu relacji. On opisał czterech jestców apokalipsy związku. Krytycyzm, pogarda, w której też zawarty jest sarkazm, obrona i mur obojętności. AFS dodaje do tego, że za każdym z nich stoi jakaś przestraszona część. Krytyk próbuje ochronić zranione wewnętrzne dziecko. Mur chroni przed lękiem wstydem. Wycofanie chroni przed bólem emocjonalnym. Nikt nie jest zły. Wszyscy się boją. Dwoje ludzi w pancerzach próbują się przytulić. To prawie niemożliwe.

Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.