Ivan Milat - Zabójca Autostopowiczów. ZŁO - Zbrodnia Łowca Ofiara

W przypadku Annie biegli ustalili, że morderca odciął jej głowę. Było więc siedem szkieletów należących do siedmiu różnych osób. Pochodziły nie tylko z innych miast, ale nawet państw. Łączyło je to, że wszystkie lubiły podróżować autostopem, co mogło sprawiać, że stały się łatwym celem dla mordercy. Na tamtym etapie jednak policjanci wciąż nie wiedzieli, czy ofiary zostały porwane, czy może udały się do lasu dobrowolnie. W ustaleniu tego pomógł poniekąd Paul Onions, 24-letni Brytyjczyk, który słysząc w mediach informacje o odnalezieniu ludzkich szczątków w lesie, natychmiast przypomniał sobie incydent z 1990 roku.

Mężczyzna zauważył go, gdy Paul włóczył się w pobliżu centrum handlowego. Podszedł do niego i zapytał. Potrzebujesz podwózki? Onions pokiwał głową i po chwili siedział już w samochodzie nieznajomego. Zwrócił uwagę na jego charakterystyczny wygląd. Miał gęste, ciemne włosy, czarne oczy. Sprawiał też wrażenie silnego. Przedstawił się jako Bill. Podczas wspólnej jazdy nieustannie zadawał Onionsowi pytania. Chciał wiedzieć o nim jak najwięcej. Dopytywał o to, skąd pochodził, czym się na co dzień zajmował, czy miał jakąś rodzinę. Paul cierpliwie odpowiadał na wszystkie te pytania i z uwagą słuchał, co Bill mówił również o sobie.

Zaniepokojony, postanowił również wysiąść z auta, ale wtedy Bill krzyknął, by natychmiast wracał na swoje miejsce. Zaskoczony Onions posłuchał nieznajomego, który po chwili również wrócił do samochodu trzymając w dłoni rewolwer. Oznajmił, że to napad, a następnie rozkazał Paulowi, by zapiął pasy. Onions wspominał później. Potem w następnej minucie po prostu wyciągnął linę spod siedzenia i kiedy ją zobaczyłem, przeraziłem się bardziej niż wtedy, gdy trzymał broń. Spojrzałem na trasę i pomyślałem, że to faktycznie napad i powinienem natychmiast wysiąść z auta. Ewidentnie spanikowałem i uciekłem. Słyszałem, jak krzyczał za mną, żebym się zatrzymał, bo inaczej strzeli.

Siedzieliśmy i patrzyliśmy, jak tamten kierowca zaczął biec z powrotem do samochodu. Wyglądał, jakby coś ukrywał. Joan zawiozła Paula na komisariat policji. Problem polegał na tym, że mężczyzna nie zapamiętał numerów rejestracyjnych pojazdu. Choć doskonale opisał wygląd porywacza, a także plecak z dokumentami, który zostawił uciekając, policjanci niewiele mogli zrobić. Przerażony Brytyjczyk ostatecznie, dzięki swojej dziewczynie, wrócił do Anglii, choć, jak później podkreślał, nie mógł zapomnieć o tym, co go spotkało. Po odkryciu ludzkich zwłok w lesie, Paul skontaktował się z australijską policją i opowiedział o wydarzeniach z 1990 roku.

Przeanalizowanie ich zajmowało mnóstwo czasu, a system komputerowy, do którego wprowadzono dane, nie potrafił poradzić sobie z taką ilością informacji. Wreszcie policjanci zdecydowali się na osobne sprawdzenie każdego zgłoszenia. I dokładne przeanalizowanie nawet najmniejszych zawartych tam detali. W ten sposób ponownie zauważono zgłoszenia Paula, Joanne, a także kobiety, która podejrzewała Ivana Milata. Zbierając razem wszystkie zawarte tam informacje, Mundurowi zdecydowali, że przyjrzą się mężczyźnie. Ustalili, że Milat i jego brat Richard pracowali przy budowie dróg.

Jego nowy właściciel odnalazł pod siedzeniem kierowcy nabój kalibru 22. Idealnie pasował do tych odnalezionych w lesie. Co więcej, Ivan posiadał też dom, który znajdował się niedaleko Belanglo. Choć wszystko układało się w spójną całość, nadal brakowało niezbitych dowodów, które pozwoliłyby na zatrzymanie Ivana. Policjanci po raz kolejny zajrzeli więc do swoich raportów i wtedy ponownie natknęli się na zgłoszenie Paula Onionsa. Gdy je przeczytali, uświadomili sobie, że być może mieli doskonałego świadka, który dziwnym trafem nie został jeszcze przesłuchany.

Łącznie 13 osób. I choć minęły cztery lata, Onions nie miał żadnych wątpliwości. Mężczyzną, który go porwał, a później mu groził, był numer cztery. Ivan Milat. Policjanci nie kryli radości. Dzięki zeznaniom Brytyjczyka mieli podstawy, by aresztować Ivana. Wystąpili też o nakaz przeszukania jego domu. Ponieważ podejrzewano, że mężczyzna miał wspólników, podobny nakaz wystosowano również wobec trzech braci Milata, Richarda, Waltera i Billa. 22 maja 1994 roku o godzinie 6.36 policjanci skontaktowali się z Ivanem.

Funkcjonariusze wchodzili po kolei do każdego pomieszczenia. W jednym z nich odnaleziono pocztówkę, na której ktoś napisał Cześć Bill. Śledczym od razu przypomniały się słowa Paula Onyonsa, który mówił, że porywacz przedstawił się jako Bill. W szafie w sypialni znajdowały się z kolei dwa turystyczne śpiwory, a w torbie roboczej Ivana znaleziono nóż pasujący do tego, którym zadawano ofiarom liczne ciosy. Co ciekawe, w domu znajdowało się też zdjęcie partnerki Ivana. Miała na sobie bluzkę taką samą jak ta, którą w dniu zaginięcia nosiła Caroline Clark. W garażu Milat przechowywał domowej roboty tłumik.

Wcześniej biegli wykazali, że pociski nosiły ślady właśnie po prowizorycznym tłumiku. Wkrótce potem pod dachem znaleziono torbę, w której znajdowały się elementy karabinu Ruger. W trakcie przesłuchania Milat do niczego się nie przyznawał. Na każde pytanie dotyczące zabezpieczonych dowodów odpowiadał, nie wiem, to nie moje, nie mam pojęcia jak się tam znalazło. Próba wyciągnięcia z niego jakichkolwiek informacji trwała godzinę i zakończyła się fiaskiem. Ivan został oskarżony o napad i usiłowanie zabójstwa Paula Onyosa. Tymczasem przeszukania w jego domu trwały i z każdym kolejnym ruchem śledczych odnajdowano nowe dowody,

Jako pierwszy na świadka został wezwany Paul Onions. Mężczyzna od razu wskazał na Ivana mówiąc, że to właśnie on próbował go zabić kilka lat wcześniej. Milat nie spuszczał z pola wzroku i cały czas się przy tym uśmiechał. Później wzywani byli członkowie rodzin ofiar, którzy opowiadali o ostatnich chwilach swoich najbliższych. Milat nie okazywał jakichkolwiek emocji. Był całkowicie obojętny na przetaczające się przez salę sądową ból. Materiał przygotowany przez prokuraturę był niezwykle mocny. To łącznie 356 dowodów rzeczowych, które udało się zgromadzić na miejscach zbrodni, ale też w domu Ivana.

To wszystko, co mam do powiedzenia. Milata skazano łącznie za osiem przestępstw, sześć lat więzienia za napaść na pola Onionsa i dożywocie bez możliwości ubiegania się o przedterminowe zwolnienie za każde z siedmiu zabójstw. Mężczyzna do samego końca był przekonany, że uda mu się uniknąć skazania. Ivan trafił do więzienia o zaostrzonym rygorze w Maitland. Już pierwszego dnia swojego pobytu za kratkami został pobity przez innego osadzonego. Kilka miesięcy później próbował uciec z zakładu karnego. Przeniesiono go wówczas do placówki Gombarn. W kolejnych latach morderca wielokrotnie składał apelacje, ale za każdym razem były one odrzucane.