Ivan Milat - Zabójca Autostopowiczów. ZŁO - Zbrodnia Łowca Ofiara

Zdecydowali się kontynuować przeczesywanie okolicy licząc na to, że znajdą więcej śladów i dowodów. Już na drugi dzień, około 30 metrów od miejsca, w którym biegacze odnaleźli szczątki, natrafiono na drugie ciało, a właściwie na to, co z niego zostało. Pod stertą liści oraz gałęzi leżała kość podudzia. Wkrótce odnaleziono inne fragmenty zwłok, między innymi czaszkę. Teraz kluczowe było ustalenie, kim były ofiary i w jaki sposób zginęły. Policjanci dysponowali informacjami o zaginionych turystach. Wśród nich były dwie Brytyjki, 21-letnia Caroline Clerk i 22-letnia Joan Walters.

Według biegłych morderca zadawał Joan cios za ciosem, zupełnie tak, jakby był w stanie całkowitej furii. Kobieta miała liczne rany klatki piersiowej, szyi i kręgosłupa. Łącznie sprawca zadał jej 14 ciosów, niezwykle gwałtownych i głębokich. Zdaniem ekspertów, w pierwszej kolejności morderca mógł wbić nóż w kręgosłup, by całkowicie obezwładnić swoją ofiarę. Joan nie miała ran na rękach, co najpewniej oznaczało, że nie broniła się przed ciosami. Biorąc pod uwagę, że była zakneblowana, a wcześniej wbito jej nóż w kręgosłup, kobieta prawdopodobnie nie miała nawet możliwości osłonić się przed kolejnymi ciosami.

Psychiatra początkowo sądził, że sprawców było dwóch. Jak później tłumaczył, miały świadczyć o tym różne sposoby odebrania życia kobietom. Zabójstwo Clark zostało dokonane z premedytacją. Nie została postrzelona tylko raz, ale wiele razy przez kogoś, kto stał w niewielkiej odległości od niej. Scully Walters została zamordowana w o wiele brutalniejszy i bardziej okrutny sposób. Według eksperta, w przypadku Caroline, mordercy chcieli poniekąd odebrać jej tożsamość. Sprawić, by przestała być postrzegana jak człowiek. Zupełnie nic dla nich nie znaczyło, stąd potraktowanie jej jak tarczy, a do tego po wszystkim na jej głowie umieszczono fragment odzieży, tak by całkowicie zakryć jej i tak zmasakrowaną już twarz.

Zabójstwo Caroline nie miało podłoża seksualnego. Zupełnie inaczej wyglądała sprawa z Joan. Kobiecie, morderca lub mordercy poświęcili znacznie więcej czasu, znęcając się nad nią zarówno psychicznie, poprzez zabicie na jej oczach koleżanki, ale też fizycznie. Według doktora Miltona w tym przypadku zabójstwo miało już charakter seksualny. Koszula ofiary, a także jej biustonosz były podciągnięte. Suwak od spodni został rozpięty. Co ważne, nie znaleziono na ciele majtek. Ekspert podejrzewał, że zostały zabrane jako trofeum, co nie było czymś rzadko spotykanym u seryjnych morderców.

Joan przed śmiercią została również zgwałcona. ZŁO Zbrodnia Łowca Ofiara Dr Milton stwierdził też, że sprawcy doskonale znali teren, bo wiedzieli, gdzie się poruszać i w jakim miejscu ukryć zwłoki, by nie zostały natychmiast odnalezione. Niewykluczone, że już w przeszłości dokonywali w tym właśnie miejscu innych przestępstw. Zdaniem eksperta, zabójstwa Joanne i Caroline zostały dokonane tylko po to, by czerpać z tego przyjemność. Jak mówił, jeden ze sprawców był najpewniej starszy i to on dominował, nie tylko górując nad ofiarami, ale również nad własnym partnerem w zbrodni.

Biegli ustalili, że Jamesowi zadano głęboką ranę ostrym narzędziem, który został wbity w kręgosłup. Zupełnie tak, jak w przypadku Joan. Tutaj również doszło do paraliżu. Kolejne ciosy zadano w klatkę piersiową, a także w górną część pleców. Łącznie siedem ran, które okazały się śmiertelne. Ślady wskazywały na to, że użyto tego samego lub bardzo podobnego narzędzia, jak w przypadku zabójstw Joannie Caroline. Obrażenia Debory były inne. Z tyłu czaszki znajdowały się pęknięcia, część szczęki była odłamana. W pobliżu kręgosłupa również znajdował się ślad po ostrym narzędziu.

Paul wydostał się z samochodu i biegł ile sił w nogach. Dotarł na ulicę, zatrzymując przejeżdżające tamtędy pojazdy. Odruchowo odwrócił się, by spojrzeć czy Bill biegnie za nim, ale ku swojemu zaskoczeniu zauważył, że mężczyzna przez chwilę stał przy aucie i spokojnie na niego spoglądał. Później wyciągnął broń i zaczął do niego celować. Paul był przekonany, że usłyszał strzał. Przerażony biegał po ulicy, próbując zwrócić na siebie uwagę kierowców. Wreszcie zatrzymał pojazd, w którym za kółkiem siedziała kobieta, Joan Berry. Krzyknął do niej, on ma broń.

Joan tak to później wspominała. Facet od strony pasażera próbował wsiąść do samochodu. Jakby działo się coś strasznego. Drugi facet powalił go na drodze i zepchnął na jeden z pasów. Wyglądało na to, że trochę się tam szamotali. Potem pierwszy facet znów wstał i pobiegł na drogę próbując zatrzymać samochody. Został znowu powalony, wstał i biegł. Stanął tuż przed moim samochodem. Zwolniłam, bo nie chciałam nikogo potrącić. Podszedł do okna od strony kierowcy i powiedział, pomóż mi, on ma broń. Początkowo powiedziałam, nie, patrz, mam mnóstwo dzieciaków w aucie. Nic nie mogę zrobić. W jakiś sposób zjechałam z drogi. Pierwszy facet wskoczył do środka. Cofnęłam na pobocze.

Siedzieliśmy i patrzyliśmy, jak tamten kierowca zaczął biec z powrotem do samochodu. Wyglądał, jakby coś ukrywał. Joan zawiozła Paula na komisariat policji. Problem polegał na tym, że mężczyzna nie zapamiętał numerów rejestracyjnych pojazdu. Choć doskonale opisał wygląd porywacza, a także plecak z dokumentami, który zostawił uciekając, policjanci niewiele mogli zrobić. Przerażony Brytyjczyk ostatecznie, dzięki swojej dziewczynie, wrócił do Anglii, choć, jak później podkreślał, nie mógł zapomnieć o tym, co go spotkało. Po odkryciu ludzkich zwłok w lesie, Paul skontaktował się z australijską policją i opowiedział o wydarzeniach z 1990 roku.

Ale policjanci zignorowali jego opowieść, podziękowali mu za kontakt i tyle. Wkrótce potem z mundurowymi skontaktowała się również Joan Berry, dzięki której Paul uciekł od porywacza. Ale i jej historia nie spotkała się z zainteresowaniem ze strony funkcjonariuszy. Trzeci, jeszcze ciekawszy sygnał, napłynął od kobiety, której partner pracował z mężczyzną budzącym jej wątpliwości. Mieszkał niedaleko lasu, w którym znaleziono ludzkie szczątki, a w domu posiadał sporo broni. Nazywał się Ivan Milat. Problem polegał jednak na tym, że mundurowi otrzymywali każdego dnia dziesiątki, a nawet setki zgłoszeń.

Łącznie 13 osób. I choć minęły cztery lata, Onions nie miał żadnych wątpliwości. Mężczyzną, który go porwał, a później mu groził, był numer cztery. Ivan Milat. Policjanci nie kryli radości. Dzięki zeznaniom Brytyjczyka mieli podstawy, by aresztować Ivana. Wystąpili też o nakaz przeszukania jego domu. Ponieważ podejrzewano, że mężczyzna miał wspólników, podobny nakaz wystosowano również wobec trzech braci Milata, Richarda, Waltera i Billa. 22 maja 1994 roku o godzinie 6.36 policjanci skontaktowali się z Ivanem.

Gdy Gabor stanął w obronie dziewczyny, został brutalnie pobity. Następnie morderca go zastrzelił. Po śmierci 21-latka, Ivan chwycił za miecz, który miał przy sobie. Zmusił Anię, by uklękła i pochyliła się. Wtedy Milat zamachnął się i brutalnie ściął kobiecie głowę. Po wszystkim przeciągnął ciała w inne miejsca. To dlatego rzeczy osobiste Gabor'a i Ani znaleziono później w innej lokalizacji niż zwłoki. Ostatnimi znanymi ofiarami psychopaty były Brytyjki Joan Walters i Caroline Clark, które zamordował 18 kwietnia 1992 roku.

Gdy prokurator pokazał koszulkę Joan Walters, cała sala dosłownie zamarła. Wszystko dlatego, że na materiale widać było liczne ślady po cięciu nożem. Co pokazywało jedynie, w jakim szale Ivan zadawał młodej kobiecie śmiertelne rany. Jeszcze większy szok wzbudził miecz, który pokazał prokurator. Według biegłych, to właśnie tym ostrzem Milat odciął głowę Annie Hapsheet. Obrona zamierzała udowodnić, że tych wszystkich zbrodni tak naprawdę nie dokonał Ivan, a jego bracia, Richard i Walter. Zgodnie z tą teorią, to właśnie oni mieli podrzucać dowody do domu Milata, wrabiając go tym samym w te brutalne morderstwa.