TOKSYCZNI RODZICE [TRZEBA UWAŻAĆ]

Kompletnie. Wyzywała również moją matkę. No to tak. Nienawidzę angażować się w konflikty, więc udawałem, że nic się nie stało. Także co dwa tygodnie, gdy przyjeżdżałem na noc, wysłuchiwałem poalkoholowych tyrat tej kobiety i ojca, który sprzeciwiał się jej również bogatym językiem. No ale to tyle dobrze, że chociaż... się sprzeciwiał, nie? No i się zaczęło. Każdy mój przyjazd to był koszmar. Wchodzę do środka, nie zdążę odłożyć swoich rzeczy i dostaję w rękę szmatkę, aby wypucować całe mieszkanie. Kuchnię, kibel, pokoje. Posegregować nie moje gacie, gdy prawie mój rówieśnik za ścianą gra w FIFA. Wymopować klatkę schodową, ponieważ Hanna weznaje tradycyjny model rodziny, gdzie ta kobieta ma zajmować się domem. Czułam się naprawdę źle, jakby ktoś mi pokazywał, do czego tylko się nadaję.

nie będziesz w stanie się do tego zebrać, bo to będzie dla ciebie za trudne, to w sytuacji, w której nie umiesz jakby z siebie wykrzesać, nie wiem, jakiejś tam energii, żeby coś zrobić, to ja lubię próbować wpłynąć wtedy na czynniki zewnętrzne, żeby sobie ułatwić sytuację. Czyli okej, wiem, że nie jestem w stanie na przykład tego powiedzieć, że znowu się w to ładuje, to żeby siebie nie tyrać potem za to, o kurwa, miałam powiedzieć mu, co czuję, a znowu tego nie zrobiłam i w ogóle. bo tak może być po prostu, bo nie dasz rady i to jest zupełnie normalne, to nie wiem, spróbować może ograniczyć ilość tych wyjazdów, nie wiem, poznajdować sobie jakieś niby zajęcia dodatkowe, wiesz, coś nawet jeżeli nie umiesz mu powiedzieć, że nie chcę do ciebie jeździć, bo... ta partnerka mnie tak traktuje i nie zgadzam się na to, bo to jest za trudne dla ciebie, to spróbuj od ograniczenia tych wyjazdów w jakikolwiek sposób, żeby złapać jakiś dystans, pośredni komunikat może.

I kurwa ruszać, bierze cię, łapie cię to za serce. No bo co innego jak ktoś o tym mówi, a co innego jak ktoś to przeżył, nie? Dokładnie. I wiesz, i wychodzisz z takimi wnioskami i widzisz, że to było takie wrażliwe dziecko z głębokimi przeżyciami i on się jakby łapie takich haseł, bo one go trzymają gdzieś tam na powierzchni, żeby funkcjonować. No i dobrze, ja wtedy, ja w żadnym wypadku wtedy takich haseł nie umniejszam czy coś. W ogóle też, ale to jest Ja się uśmiecham, bo jest to pewna klisza, ale to jest good ending, tak co do zasady. Ja w ogóle jestem w szoku, jak, wiesz, te schematy takie zadziały, że możesz na przykład być gorzej traktowany w rodzinie, bo jesteś niewierzący, czy tam nie identyfikujesz się tak jako chrześcijanin i jakaś część rodziny już tak na ciebie spod byka patrzy. Z drugiej strony masz, wiesz, toksyczną matkę, która cię napierdala, sama ma jakiś burdel w życiu, straszy cię śmiercią, wiesz, w ogóle... W ogóle, jak ci matka tyra łeb, że popełni samobójstwo, to jest stary hardkor.

Ja to też widziałem po sobie, zanim zacząłem na terapii pracować, że mi się wydawało, że nie, no absolutnie nie będę taki jak moi rodzice, wszystko zrobię lepiej i potem z czasem łapałem się na tym... Że... Że jednak coś się przemyca, no. Że jakieś zachowanie popełniłem i mówię, kurwa, robię to samo, co mój stary, nie? Ja się czasami śmieję, że mnie chips cyberpunka nadpisuje po prostu, nie? Że mam tego, mam swojego Keanu Reevesa w głowie. Jest zajebisty film w tym temacie, który ja w ogóle polecę bardzo. On się nazywa Pręgi. Nie wiem, czy oglądałeś. Nie, nie oglądałem. To jest polski taki troszkę starszy film, dokładnie o ziomku, który ucieka z trudnej relacji z ojcem. W ogóle wiesz, to trudny film, taki mocny, bo tam ojciec, kurwa, taki hardy, przemocowiec, napierdalał tamtego syna, hardo się tam znęcał nad nim, tyrał go i ten dzieciak ucieka z tego domu rodzinnego finalnie, wiesz, wychodzi na swoje, no i trochę zaczyna obserwować...