PASUT ZJADŁ KAWAŁEK STOPY I DOSTAŁ BANA XD (TVN, DIOZ, Jerzy Bralczyk, Filip Chajzer)

On mówi, no dobra, dobra, no ale tak potem mówię, ty. a jak będzie jakiś któryś dzień, że coś on faktycznie będzie ujadał, gdzieś na kogoś zadzwoni, przyjedzie ktoś, no i mówię, jak wiesz, jak się naczytałem o tych interwencjach Diozu, o jakichś różnych sytuacjach, to mówię, a zobaczą, że youtuber, pomyślą, że no to zabierzemy i zrobimy całą akcję wokół tego, albo nie daj Bóg, mnie nie będzie w domu, wiesz, będzie Monia tylko, moja cudowna pomoc domowa, gdzieś tam coś przyjdą, coś się dziwnego wydarzy, mówię, kurwa, no trzeba uważać w sumie na takie rzeczy, jestem osobą publiczną, mogłoby tak być, miałem kminę ostatnio na przykład, czy jakby przecież Dios dostał zlecenie no to jakby tylko dostali tak wiesz na ręce coś takiego, a może ta sąsiadka by akurat do nich zadzwoniła człowieku, mówię wjechali by mi na chatę to by powiedzieli, nieważne co jest z tym psem, bierzemy go żeby na gimpera wdupić za to, że jakieś materiały nas robią, nie wiem czy tak myślą

I dlatego ja bym tak powiedział. W ten sposób. I rozumiem, że mogą być jakieś poprawności językowe, rozumiem, że mogą być jakieś definicje wokół tego, natomiast ja emocjonalnie tak bym to nazwał. Że odszedł, umarł. Natomiast nie użyłbym słowa zdech, bo czułbym, że odejmuję tam. Więc to jest moje podejście. A oburzyłbyś się, jakby ci ktoś powiedział, że piesek ci zdechł? Nie, nie czuję się jakoś tak wrażliwy, że nagle o Boże ktoś tam ten. Nie, bo to jest znowu podejście emocjonalne tej osoby. No właśnie, bo ja czuję, że jak o człowieku mówisz, że zdechł, to to jest pogardliwe. Ja na przykład nie mam takiego ładunku. Też bym nie powiedział raczej, że moje zwierzę zdechło. Może jak jestem na nie zły. Nie, no nie wiem. No, przepraszam. Przepraszam, żartuję głupio, oczywiście, ale ten, znaczy ja bym powiedział na przykład, że odszedł piesek, no, że musiałem go pożegnać, ale ja lubię takie miękkie zwroty, nie?

Powiedzmy, że na Heizera jak przymasuję jeszcze, to się pojawią. Tak, no ale jakby ja rozumiem, że to czasami jest niewygodne, męczące, tak, jakby noszenie tego stanika w porządku, no ale chyba nie aż tak, że jeżeli idziesz do miejsca pracy, jest zresztą, to tak jak mówisz, z perspektywy pracodawcy, to chyba nie powinien być big deal. Mnie to też zaskakuje, ale no nie wiem, może mają jakieś procedury, tak sobie wymyślili. Ktoś przyszedł, jakiś psycholog powiedział, bo mężczyzn to rozprasza i zwiększy cię o 10% wydajność. Zatrzymaj się, ja nie mówię, że to prawda. Mówię, że do pana szefa przyszedł jakiś psycholog i mu tak powiedział, czyli że to może być najbardziej bzdurny powód świata, najbardziej idiotyczny. Ktoś mu coś powiedział i powiedział... masz rację, wprowadźmy to, to oni jako firma, nawet jeżeli popełniają błąd, mają prawo go popełnić i to wdrożyć.

Że ja czuję, że tu jest ten zalążek też tego tematu, że niektóre komentarze, szczególnie te broniące skrajnie, mogą trochę... Tak, ja widziałem bardzo dużo tego, że taki główny argument obronny był, a czemu szef ma ci tam decydować, jaką bieliznę masz i w ogóle. No i teraz, tak jak mówię, gdyby strój na zewnątrz był taki, że obecność bądź brak obecności tej bielizny nie wpływałaby na wygląd... to okej, wtedy szef, to dziwne, że się interesuje, co masz pod oversize'ową bluzą. Ale sorry, no jak laska ma opięty top, sutki przez niego prześwitują i to widać, to jakby tak, niezależnie od tego, jak to wpływa na jej wygodę... jest to postrzegane, albo może być, jako potencjalnie wulgarne. Czy słusznie, czy nie, tego nie roztrząsam, broń Boże, natomiast w związku z tym, że jest to tak odbierane społecznie i nawet jeżeli uznamy, że to niesłusznie, że tak jest odbierane i powinniśmy dążyć do tego, żeby to się zmieniło, w porządku, ja mam luz, tak jak mówię, nigdy nie podjąłbym takiej decyzji względem, wiesz, takiej dziewczyny, no chyba, że naprawdę by chodziła praktycznie z cyckami na wierzchu i montażysta by w ogóle, wiesz, bym widział, że coś się dzieje nie tak w firmie, mówię, słuchaj,

Tak. Ja mam tego świadomość i mam to w dupie. I mówię, jeżeli chcesz mnie oceniać przez pryzmat samochodu, jakim jeżdżę... to ja nie wiem, czy chcemy z tobą coś wspólnego. Ja mam takie podejście. I wiesz, ktoś powie, no ale możesz stracić. Ja powiem, no okej, no decyduję się na to. No i słusznie. W sensie tyle. Słusznie. Ja też mam to w dupie. To jakby o tych rzeczach myślę w kierunku do ludzi, z którymi i tak nie mam zamiaru być znajomymi. To jakby okej, ale mówię, jak to spowoduje, że coś więcej od niego uzyskam, a nie jest to dla mnie big deal, no to why not? No tak, no mówię, no to by musiała być jakaś taka, nie wiem, moja świadoma decyzja, natomiast mówię o takim funkcjonowaniu na co dzień i ogólnej jakiejś koncepcji na życie, no to tak jak mówię, no właśnie chcę być w takiej pozycji, że może mnie to nie podoba.