Odcinek 4: Tomasz Gadecki.

Właśnie Tamek, jeszcze chcieliśmy cię spytać o twoją ostatnią podróż do Ukrainy. Ostatnią podróż? No tak. Znaczy ostatnią, nie wiem czy ostatnią, bo jeszcze to robiłeś później, ale wiem, że byłeś w Kijowie na koncercie. Byłem w Kijowie na koncercie. Grałeś. Kiedy? Było czasu temu. No to niecałe dwa miesiące temu było. Tam jeszcze było 35 stopni. Czyli to był Początek września. Tam szósty chyba. Nie pamiętam do końca. To było tak, że jakiś czas temu założyliśmy z Markiem Tokarem i z Michałem trio Avatar. No i poznaliśmy się z Markiem jakby tam i zaprzyjaźniliśmy.

Potem wybuchła wojna, on parę razy tutaj był i ostatnio graliśmy w Gdańsku, w Cafe Louis, na rzecz właśnie oddziału Marka, żeby tam pomóc coś naprawić, jakieś urządzenia. Bo Marek normalnie mieszka w Kijowie i jest... Nie, mieszka we Lwowie, ale akurat jest na froncie i pracuje w armii. No i czasami ktoś go zaprosił. On miał akurat takie zaproszenie od zespołu Remont Pomp, żeby zagrać razem i też nam się udało zagrać w duecie przez chwilę w tym Cafe Louis. No i tam były jakieś osoby z Instytutu Kultury w Kijowie, no i one zaprosiły mnie, żeby przyjechać tam zagrać.

Podobnie też dla Marka oddziału zbierali pieniądze. No i pojechałem faktycznie. Zgodziłem się, a potem sobie pomyślałem, wojna tam jest. No ale cóż, pojechałem. No i jakby w ciągu dnia w ogóle Kijów żyje. Po prostu Kijów to jest dużym miastem. Nie zauważyłem żadnego budynku zniszczonego przez wojnę w Kijowie. No pewnie są, ale jakby w samym Kijowie nie ma tego tak dużo, żeby to się rzucało w oczy. Jest godzina policyjna, ale o 2 w nocy zaczął się nalot. W tym hotelu akurat tam był taki głośniczek i pani powiedziała, proszę iść do metra.

To ja byłem akurat tam w Kijowie. No i to o drugiej był znowuż alarm i wtedy słyszałem debuchy. I wtedy się zrobiło tak jakby strasznie. Bo sobie nie wyobrażamy tego, co to znaczy odgłosy jakichś armat przeciwlotniczych. To są wybuchy, to są wystrzały. Miasto jest cicho, bo jest godzina policyjna, nic nie jeździ, nie ma hałasu wyjściowego, jest cicho. Nagle gdzieś tam w jakiejś odległości patrzysz, nic nie widzisz, ale słychać jak... Nie wiem. I wtedy ta wojna staje się nagle rzeczywistością, bo tak normalnie to jej nie widać. Poza tym, że jakieś żołnierze, jakieś samochody czy coś.