Odcinek 1: Z pasji do frustracji – intro do chaosu.

Oczywiście tutaj też są różne inne propozycje, które może nie do końca będę zdradzać, bo będzie nas tego czerpać. Na przykład, że są formaty odcinków. Dziennik porażki, 5 tygodni, a gość bez sukcesu. To jest super pomysł. Musimy jakiegoś gościa bez sukcesu koniecznie sprowadzić. Tak, bo wydaje mi się, że często jest to, że nawet widzimy kogoś publicznie w internecie, szczególnie czy Instagram, czy inne miejsce, obserwujemy tą osobę i myślimy sobie... Wow, ale on za piękna. W ogóle super, jaki on ma w ogóle... Ile on robi, kiedy on ma czas, kiedy on śpi. W ogóle i wspaniale, wspaniałe rzeczy, w ogóle pewnie super mu idzie, a my jakby będąc w podobnej branży gdzieś tam, my myślimy sobie, Boże, nie umiem, to jest kanał taki, nie, taki kanał.

O Boże, znam ten program. Kocham go, Corel. Ale wiesz co, myślałam, że tak odpaliłam ten program tak, że stwierdziłam, że to będzie profesjonalnie, więc odpaliłam Corel tak może z trzeci raz w życiu. I narysowałam w tych wektorach jakiś tam taki saksofon, taki bardziej... Subskrybujcie kanał! I tam, pamiętam, ta pani siedzi, dyrektorka, i mówi, wszystko fajnie, fajnie, ale to trzeba to trochę poprzesuwać, tutaj coś tam, coś tam.

Więc jakby... A, ale nie może dlatego, że nie płacisz, ale chyba nie może, bo prawa autorskie. Tak, nie może, no. Dzięki Bogu. Istnieje coś takiego, nie? Tak, grawał to już. No, ale z drugiej strony spróbowałam mu też wgrać jakiś mój rysunek i powiedzieć, żeby na bazie tego, to też nie może. Ogólnie nic nie może, no ale naprawdę ja chyba jeszcze nic nie wiem na temat tego czata, więc jeszcze mi nie służy tak, jak innym służy. Może to wszystko przed nami. No tak, tak. To współczesne, wirtualne niewolnictwo jak najbardziej. No ja też wiadomo żywam czata i muszę się przyznać tutaj. Muszę się tutaj przyznać z bólem serca, no ale w sumie o tym jest ten podcast. Mam wersję bezpłatną. Wiem, że to... Płatną. Bezpłatną. Tak jak ja. Tak, no to jesteśmy obydwie w tym lekkim wstydzie, bo chcieliśmy, że go kupimy razem.

Ale z plusów. Pierwsza raz pracowałam na Macu, takim jeszcze starym, takim wiesz, z dupką. I w ogóle się nauczyłam cokolwiek. I mówię, boże, co to jest za komputer w ogóle, jak to w ogóle wygląda, więc jakby są też plusy i minusy. Ale no tak, no było coś w tym fajnego, że nowe rzeczy próbujesz, nie? Ale najważniejsze było to, że wiesz, czego już nie chcesz robić. Że jakby przechodzisz, jakby w gazetę opuściłam, bo stwierdziłam, że to nie jest dla mnie. Później do nagrodnika, no to już raczej nie dla mnie. Później byłam korektorem, korektorką. To było super na trzy miesiące, bo zupełnie pierwsza i ostatnia moja praca, gdzie w ogóle nie musisz myśleć, tylko robisz porozmawczą korektę tekstów. Czyli jedno... Jeden tekst był zeskanowany i czy skaner nie zrobił błędów?

Jakby, no było takie... Nie, chaos, chaos na rynku. No teraz też jest, ale jakby wtedy to było takie odczuwalne. No i co? I jakby... Bo to była po prostu dominacja jednego tematu, jeśli chodzi o endemię. Bo ty jakby... Dominacja, ale też u mnie było jakieś jednocześnie wypalenie... Wiesz, ja to już... Powiedzmy, że dwadzieścia lat... Między piętnaście a dwadzieścia lat to robię, nie? I... Jak na przykład mam temat jakiś, to ja sobie myślę, Boże, ja już zrobiłam na ten temat 25 rysunków. Co roku prawie. I patrzę na tych młodych rysowników, które robią i sobie myślę, okej, to już widziałam, to już widziałam, to już widziałam, już widziałam i ile można. Więc dlatego ja kiedyś miałam bardzo jakby taki sposób rysowania zjadliwo, ironiczny.