Archiwum jak twierdza

Tak, poznałam dwie takie historie. Pierwsza z nich jest to dyrektorka Państwowego Archiwum Regionu Herseńskiego, Iryna Łopuszyńska. Niesamowita osoba. Poznałam ją, kiedy przyjechała też na nasze zaproszenie do Berlina z wykładem. Jest to totalnie pozytywna osoba, która jest zawsze uśmiechnięta i bardzo optymistyczna. Pani Iryna nie uciekała, tak jak w zasadzie wszyscy dyrektorzy, dyrektorki archiwów, oni zostali na miejscu, nie uciekli. Przeżyła okupację Hersonia. Do jej archiwum przyszli żołnierze rosyjscy.

Nie pozwolili niczego zabrać. Nie pozwolili, a jednak coś udało się wynieść. Jakieś twarde dyski. Są zdjęcia ciężarówek, które wywożą akta tajnych służb sowieckich. Jak się później okazało, te akta trafiły na Krym i są na Krymie. Dlatego, że skąd to wiadomo? No po prostu są przecieki. To nie jest oficjalna informacja. Te akta zostały stracone. Życie w okupacji według pani Iryny było podzielone na dwa światy. Był świat na ulicy, gdzie rozmawiało się po rosyjsku, ponieważ człowiek nie chciał się ujawniać. I było życie w domu, gdzie się słuchało ukraińskiego radia, ukraińskich wiadomości.

Niesamowite było też to, że ludzie starali się wszystkie transakcje załatwiać przez internet, żeby pozostać w ukraińskim systemie finansowym, żeby nie używać rosyjskich pieniędzy. Herson został wyzwolony 11 listopada. Piękna data. Pani Iryna nadal jest w Hersoniu. Jakby zabezpieczyła te akta, które udało się uratować. Mówi, że życie tam wygląda tak, że na przykład zakupy zamawia się z dostawą, żeby jak najmniej chodzić po ulicy. Że na przykład brała udział w pokazie mody w bunkrze zorganizowanym. No i tak. Natomiast pani Iryna swoją rodzinę ewakuowała do Kijowa.