95. Morderczy duet znany z NETFLIXA

Kiedy kobieta parkuje przed jego domem, Erik dostrzega w jej aucie kogoś jeszcze. Młodą, piękną kobietę. To Rosa, córka May. Jest w jego wieku i z wyglądu bardzo przypomina swoją matkę. W obu widać mocne azjatyckie korzenie. Jeśli natomiast chodzi o charakter, całkowicie się różnią. May to wulkan energii, trudno jej nie zauważyć. Zaraża śmiechem i ma niezwykle silną osobowość. Z kolei Rosa jest cicha, wycofana i sprawia wrażenie nieśmiałej, jakby zagubionej. Po dotarciu na miejsce cała grupa rozpoczyna wędrówkę jednym ze szlaków. Jest piękna, słoneczna pogoda, a widoki zachwycają. Erik jednak nie może skoncentrować się na podziwianiu okoliczności przyrody.

Jest zafascynowany rosą i to jej poświęca większość swojej uwagi. Przy nim dziewczyna nie boi się otworzyć i rozmowa toczy się naprawdę dobrze. Erik pierwszy raz od dawna nie czuje się skrępowany. On sam też nie należy do najbardziej rozrywkowych osób, więc nieśmiałość Rosy nie przeszkadza mu wcale, a wręcz sprawia, że naturalnie przewodzi rozwojowi tej relacji. Każdy kolejny postój na trasie to nowa szansa na rozmowę sam na sam, z której chętnie korzystają. Rosie imponuje, że Erik jest taki empatyczny i poświęcony swojej pracy. Docenia też jego poczucie humoru. Jemu natomiast bardzo podoba się jej spokój i analityczność. Rosa jest absolwentką Uniwersytetu Kalifornijskiego.

Ma dyplom z matematyki stosowanej. Robi to na nim wrażenie, zwłaszcza, że język angielski nie jest jej ojczystym. Rosa całe dzieciństwo spędziła w Hongkongu. Jest też inżynierem w jednej z firm prowadzących działalność w Dolinie Krzemowej, co sprawia, że Eric jest nią coraz bardziej oczarowany. Ta krótka wycieczka dała początek ich relacji. Niedługo po powrocie umówili się na pierwszą oficjalną randkę, a zaraz po tym ogłosili, że zostali parą. Choć Erik ma już 27 lat, związek z Rosą jest jego pierwszym. Nigdy nie czuł czegoś takiego. Jest zakochany bez pamięci i przekonany, że Rosa to ta jedyna. Trudno też nie zauważyć zmian w jego zachowaniu. Jego ojciec Gregory, babcia Selma, na którą wszyscy mówią Sally i najlepszy przyjaciel Ryan, szybko dostrzegają, że Eric jest rozkojarzony, zamyślony i często uśmiecha się sam do siebie.

Gdy dowiedzieli się, że ma dziewczynę, wszyscy bardzo się ucieszyli. Dzięki związkowi z Rosą stał się bardziej otwarty i pewny siebie. Niedługo po tym nadarza się sposobność, by rodzina i przyjaciele Erika poznali wybrankę jego serca. I, niestety, Rosa nie robi na nich dobrego wrażenia. Erik już przyzwyczaił się, że jego dziewczyna w kontaktach z innymi ludźmi, zwłaszcza z tymi, których spotyka po raz pierwszy, jest wycofana i skryta. Jednak jej pierwsze spotkanie z jego tatą wyglądało co najmniej dziwnie. Naturalnym jest, że podczas poznawania rodziny swojego partnera... można czuć się zestresowanym. Rosa jednak sprawiała wrażenie chorobliwie wręcz nieśmiałej, do tego stopnia, że nie chciała zamienić z Gregorem ani słowa, a przynajmniej nie wprost.

Kiedy mężczyzna zadaje jej pytania, nawet te najbardziej podstawowe o to, czym się zajmuje albo jak się poznali, Rosa, zasłaniając usta, nachyla się do ucha swojego chłopaka, szeptem odpowiadając na zadane pytania, a następnie to Erik przekazuje swojemu ojcu to, co usłyszał od Rosy. Trudno więc mówić o jakiejkolwiek konwersacji. Bardziej przypominało to grę w głuchy telefon. Podobny schemat powtarza się podczas spotkania z Ryanem, najlepszym przyjacielem Erika. On także nie potrafi podtrzymać rozmowy z Rosą. Nie dlatego, że nie chce, ale dlatego, że to Erik musi być pośrednikiem. Przez to wszystko atmosfera jest, delikatnie mówiąc, napięta. Zarówno Ryan, jak i Gregory uważają Rosę za dziwaczkę, ale jednocześnie widzą, że Ericowi bardzo na niej zależy i że zaangażował się w te relacje emocjonalnie.

Postanawiają więc zostawić swoje opinie dla siebie i kontynuują wspieranie go w jego wyborach. Relacja rozwija się szybko i pierwsze miesiące spędzają na wspólnych podróżach po całym kraju i niezliczonej liczbie spotkań. Fascynacja i zauroczenie zmieniają się w miłość i wszystko wskazuje na to, że ta znajomość już niedługo wejdzie na zupełnie nowy poziom. Jest 14 lutego 2004 roku. Erik i Rosa spotykają się już półtora roku. Kobieta stała się nieco śmielsza i jej osobliwe podejście do kontaktów międzyludzkich nie wpływa szczególnie na jej relacje z rodziną Erika. Dzień zakochanych nastraja Erika na tyle, że podejmuje ważną decyzję. Chce się oświadczyć. W końcu nie ma chyba romantyczniejszej daty w całym kalendarzu.

Ku jego radości Rosa zgadza się za niego wyjść. Erik jest przeszczęśliwy. Od razu dzwoni do wszystkich najbliższych mu osób, by przekazać ekscytujące wieści. Zarówno Ryan, jak i Gregory cieszą się jego szczęściem. Wiedzą, jak wielki jest to krok w życiu i jakie spełnienie daje mu związek z Rosą. May, matka dopiero co upieczonej narzeczonej, także z uśmiechem przyjmuje wiadomość o zaręczynach. I co ciekawe, niemal od razu zabiera się za planowanie wesela. Prawdę mówiąc jest nawet bardziej zaangażowana w całe przedsięwzięcie niż sami narzeczeni, a Rosa i Eric pozwalają jej na to i ulegają jej pomysłom. Także Sally, babcia Erika, nie posiada się z radości. Erik jest jej oczkiem w głowie, a jej największym marzeniem jest doczekanie się gromadki prawnuków.

Nie wiadomo, o co dokładnie poszło, jednak sytuacja eskalowała bardzo gwałtownie, a w szczytowym momencie kłótni Rosa podniosła na niego rękę. Wzięła zamach, chcąc go uderzyć, jednak nie trafiła. Poza tym incydentem przez resztę wyjazdu nie doszło do rękoczynów, ale trudno powiedzieć, aby była to podróż poślubna marzeń, a o klimacie miesiąca miodowego można było jedynie pomarzyć. Niestety nie znalazłam dodatkowych informacji, które zdradzałyby nieco więcej na temat tego konfliktu i tego, jak udało się go zażegnać, jednak biorąc pod uwagę dalsze wydarzenia, można domniemywać, że sytuacja nie została rozwiązana. a jedynie zamieciona pod dywan, a napięcie między małżonkami jedynie wzrastało. Po powrocie do domu nastroje Erika i Rosy stają się jeszcze bardziej posępne.

Rosa daje do zrozumienia Ericowi, że powinien więcej zarabiać, a on, zmęczony sytuacją, nie ma siły się przed tym bronić i z coraz mniejszą ochotą wraca do domu po pracy. W końcu jednak dochodzi do wniosku, że pensja urzędnika, choć stała, nie wystarczy na spłatę wszystkich zobowiązań i bieżące wydatki. Zatrudnia się więc na drugi etat w okolicznej aptece. To trudne... ale w jego opinii konieczne rozwiązanie. Zatem w ciągu dnia pracuje w Urzędzie Hrabstwa, z kolei w nocy i w weekendy zajmuje się prowadzeniem apteki. W tym czasie praktycznie nie bywa w domu i śpi zaledwie trzy godziny na dobę, a już niedługo przyjdzie mu wyżywić jeszcze jedną osobę. Na jesieni 2005 roku, zaledwie kilka miesięcy po ślubie, Rosa zachodzi w ciążę.

Raczkowanie, pierwszy krok, pierwsze słowo. Sali znów tryska energią, zupełnie jak przed ślubem Erika i Rosy. Świeżo upieczony tata jest, delikatnie mówiąc, przerażony swoją nową rolą, ale robi wszystko, by nie zawieść rodziny. Wciąż pracuje na dwa etaty, przez co nie ma dla niej zbyt wiele czasu, a jego relacje z żoną, zamiast się polepszyć, przybierają coraz to gorszy kierunek. Jak twierdzi Erik i jego najbliżsi, Rosa stara się go separować od jego rodziny. Zabrania mu kontaktów z ojcem i babcią, a nawet Ryanem, jego najlepszym przyjacielem. Sygnały, że jest nieprzychylna tym spotkaniom, pojawiły się już wcześniej, na długo przed narodzinami Elizabeth. Jednak to właśnie teraz zaczęły się pogłębiać i stawały coraz bardziej wyraźne dla wszystkich wokół.

Erik, chcąc być dobrym partnerem i ojcem, ulega jej sugestiom i ogranicza kontakty z rodziną. To jednak nie wystarcza. Kłótnie ponownie stają się codziennością, a Rosa odsuwa się od męża, stara się go wręcz unikać. Pojawiają się też groźby rozwodu. W końcu kobieta coraz częściej jeździ z wizytami do swoich rodziców, zabierające sobą Elizabeth. Kiedy więc Eric wraca do domu między jedną zmianą a drugą, nie ma nawet szansy zobaczyć się z córką. Częstotliwość tych wyjazdów z czasem wzrasta, aż w końcu Rosa i Elizabeth praktycznie pomieszkują u May i Penga. Frustracja sytuacją w małżeństwie, chroniczne zmęczenie, problemy finansowe i tęsknota za córką przytłaczają Erika do tego stopnia, że wpada w ciężką depresję, z którą musi walczyć stosując odpowiednie leki.

Niestety w miarę upływu kolejnych miesięcy staje się jasne, że związek Erika i Rosy wisi na włosku, a rozstanie jest jedynie kwestią czasu. W marcu 2007 roku staje się to, na co zapowiadało się od dawna. Rosa odchodzi od męża, a w zasadzie wyrzuca go z domu, w którym ona sama od jakiegoś czasu praktycznie nie spędza już czasu. Erik nie potrafi się z tym pogodzić i właściwie nie chce tego robić. Niespełna dwa lata wcześniej miał przy sobie kobietę, którą kochał, dobrą pracę, którą lubił, rodzinę i przyjaciół, którzy dobrze mu życzyli i wielkie plany na przyszłość. a teraz zostaje zupełnie sam, z długami i co gorsza, bez dachu nad głową.

Tak dramatyczny obrót sytuacji zmusza go, by poprosić o pomoc z sali, z którą od jakiegoś czasu ograniczał kontakty ze względu na Rosę. Obawia się, że babcia może mu odmówić, w końcu to on zrezygnował z pielęgnowania ich więzi. Sally jednak bez zastanowienia wyciąga pomocną dłoń i pozwala mu zamieszkać u siebie. Wierzy, że wnuk jakoś przeboleje ten trudny czas. W końcu ma dla kogo żyć. Ma Elizabeth, z której nie zamierza zrezygnować. Rosa ma jednak zupełnie inne plany co do obecności jej, niedługo już byłego męża, w życiu ich córki. Chce zupełnie zakończyć kontakt Erika z Elizabeth i uniemożliwić mu jakiekolwiek spotykanie się z nią. Miarka przebiera się w czerwcu 2007 roku, kiedy Rosa zabrania Erikowi przyjść na pierwsze urodziny dziecka.

Wtedy to mężczyzna postanawia skierować sprawę do sądu i ubiegać się o pełne prawo do opieki nad córką. W ramach odwetu Rosa dzwoni do biura Erika i informuje jego przełożonych, że jego stan psychiczny znacznie się pogorszył i że stwarza zagrożenie dla siebie i innych. Ze względu na poważną i odpowiedzialną posadę, jego szef informuje go, że na czas wyjaśnienia całej sytuacji zostaje zawieszony w obowiązkach, a także skierowany na bezpłatny urlop. A to dla niego kolejny cios. Poza ratami i rachunkami teraz musi dodatkowo opłacać prawnika. Na szczęście w końcu pojawiają się też dobre wieści i po kilku miesiącach batalii sądowej Ericowi zostaje przyznana opieka naprzemienna i nikt nie może mu już zabronić widywania się z córką.

Nie może jednak poradzić sobie z myślą, że ominęła go tak duża część jej życia. w tym jej pierwsze urodziny. Rosa z kolei nie zamierza poddać się bez walki i ani myśli zaakceptować decyzję sądu. Chociaż pozwala na spotkania zgodnie z orzeczeniem, ma już pomysł jak zniszczyć reputację Erika i tym samym pozbyć się go raz na zawsze. Rosa postanawia poinformować odpowiednie służby o swoich rzekomych obawach związanych z zachowaniem Erika wobec ich córki. W jej ocenie może nie sprawować nad nią opieki w sposób bezpieczny i adekwatny. Zgodnie z jej wersją wydarzeń, Elizabeth podczas jednej z kąpieli miała wskazać paluszkiem na swoje miejsce intymne i powiedzieć jej, że, tutaj cytat, tatuś zrobił ała.

Innym razem miała być świadkiem, jak Erik trzymał córkę na kolanach, mając wzwód. Jej zdaniem Elisabeth przed wizytą u taty miała też szepnąć jej na ucho – ratuj mnie mamusiu. Domniemane wykorzystywanie dziecka zawsze jest traktowane niezwykle poważnie, zatem zgłoszenia Rosy uruchamiają serię formalnych procedur. Elisabeth zostaje skierowana na badania i jest konsultowana przez pediatrów i specjalistów, którzy mają ocenić, czy sytuacja wymaga interwencji. Wnioski jednak nie potwierdzają żadnych nieprawidłowości w relacji ojca z córką. Co więcej, eksperci zaczynają dostrzegać, że to sama Rosa poprzez swoje emocjonalne reakcje i powtarzające się oskarżenia może destabilizować codzienne życie dziecka.

W efekcie jej działania zostają odwrócone przeciwko niej samej. W świetle tych ustaleń sąd uznaje, że działania matki, choć mogą wynikać z autentycznej troski, nie sprzyjają zdrowemu rozwojowi Elizabeth. Zamiast ją chronić, wprowadzają chaos i niepewność. W efekcie w kolejnych miesiącach Eric zyskuje coraz szersze prawo do kontaktów z córką. Początkowo są to dodatkowe godziny tygodniowo, następnie dni, aż w końcu sąd przyznaje mu pełną, wyłączną opiekę. Uzasadnienie tej decyzji jasno wskazuje, że choć Eric w przeszłości zmagał się z epizodami depresji, aktualnie jest pod stałą opieką psychiatryczną, przyjmuje leki i wykazuje chęć stabilizacji. Tymczasem Rosa, z każdym miesiącem coraz bardziej zrezygnowana i sfrustrowana, przestaje współpracować z instytucjami i staje się kłódliwa i wybuchowa.

Wszystko to wpływa także na jej matkę, May, która czując, że córka przegrywa walkę o opiekę nad dzieckiem, reaguje z narastającą złością. Uważa, że system zawiódł Rosę i próbuje jeszcze mocniej ją wspierać. Warto też wspomnieć, że podczas spotkań z Erikiem, May nie daje po sobie poznać, że jest na niego wściekła, a spotykają się wciąż, bo May pełni rolę pośredniczki między Erikiem a Rosą, którzy zupełnie ze sobą nie rozmawiają. W tym samym czasie bliscy Erika zauważają, że mężczyzna zaczyna wracać do równowagi. Opieka nad córką daje mu poczucie sensu, a wsparcie specjalistów i pozytywne opinie psychiatry pozwalają mu wrócić do pracy. Jego relacje z rodziną i przyjaciółmi również się poprawiają.

Sądząc, że to Sally, odwraca się i w tym momencie blednie. To May, matka jego byłej żony. May nigdy wcześniej nie była w tym domu, jej obecność tutaj jest więc co najmniej podejrzana. Gdy Eric pyta, co tutaj robi, May odpowiada, że jego babcia do niej zadzwoniła i poprosiła o przyjazd. Twierdzi, że czeka na niego w garażu. Erik prosi ją więc, by została z Elizabeth, a sam wychodzi z pokoju, by sprawdzić, co dzieje się z Sally. Gdy wychodzi na korytarz, drogę niespodziewanie zestawia mu Rosa, która nagle dosłownie wyskakuje z jednego z pokoi. Ubrana w długi czarny płaszcz, patrzy na niego, ale nie mówi ani słowa. Nagle wyciąga ku niemu dłoń, w której trzyma paralizator. Zaraz po tym Erik, rażony, pada na ziemię.

Zza drzwi łazienki słychać płaczącą Elizabeth. Jest wystraszona i woła tatę. Mężczyzna jest obolały i wyczerpany, ale gdy mija moment rozkojarzenia po wielokrotnym porażeniu paralizatorem, udaje mu się zebrać w sobie i wyrwać May pałkę. Wstaje i zaczyna nią wymachiwać bez ładu, chcąc odepchnąć napastniczki. May i Rosa zostają kilkukrotnie uderzone i kopnięte, ale choć Eric jest od nich o wiele wyższy i cięższy, trudno mu się przeciwstawić. Jest oszołomiony. Nagle May udaje się z powrotem wyrwać pałkę i obie powalają go z powrotem na ziemię. Przykładają mu teleskop do szyi i przyduszają. Nagle Rosa staje nad nim i z kieszeni swojego płaszcza wyciąga broń.

May ustępuje od duszenia i obie kobiety zaczynają swoisty spektakl. Odgrywają swoje role już nie wściekłych agresorek, ale dobrej i złej policjantki. Rosa, celując do byłego męża, odbezpiecza pistolet, po czym May pyta, czy Eric zgodzi się oddać im Elizabeth. Powtarza to pytanie kilkukrotnie. Eric nie odwraca wzroku i wciąż obserwuje broń w rękach kobiety, którą kiedyś kochał. Kiedy przez dłuższą chwilę nie odpowiada, May pyta ponownie i zapewnia, że jeśli się zgodzi na oddanie córki, to ona uratuje go przed śmiercią z rąk Rosy. Wtedy Rosa podchodzi do niego i przykłada mu broń do klatki piersiowej. Erik nie chce rezygnować z Elizabeth, ale nie chce też umierać.

Przerażony ustępuje i zgadza się oddać jej dziecko. Dopiero wtedy kobieta odchodzi od niego, wciąż jednak mierząc do niego z broni. Erik prosi ją jeszcze o litość i dokładnie wtedy dobiegają ich dźwięki syren policyjnych. Do domu wchodzi dwóch policjantów. Już na parterze słyszą odgłosy szarpaniny i rozpaczliwy męski głos proszący o darowanie życia. Gdy wchodzą po schodach na piętro, dostrzegają leżące na zakrwawionej podłodze w korytarzu paralizatory i pałkę teleskopową. Rosa kilka sekund wcześniej zdążyła schować się w jednym z pokoi, a Ericowi udało się wstać. Policjanci wezwani na miejsce zastają mylący obraz sytuacji. Rosły mężczyzna jest odwrócony do nich plecami, a przed nim stoi drobna, zakrwawiona starsza kobieta.

Za to May i Rosa są spokojne, zupełnie jak gdyby nic się nie stało. Na zadane pytania odpowiadają krótko i zwięźle, po cichu. Nie widać po nich ani strachu, ani dezorientacji. Gdyby nie to, że May ma zakrwawioną twarz, można by pomyśleć, że właściwie w ogóle nie uczestniczyły w tym, co się stało. Natomiast Eric nie potrafi się uspokoić. Jest rozstrzęsiony i ze wszelką cenę próbuje się dowiedzieć, gdzie jest jego babcia, której wciąż nikt nie odnalazł. Policjanci na początku sądzą, że to próba zwrócenia na siebie uwagi, kiedy jednak Eric wyjaśnia, że nie zastał sali, a ona sama nie wychodzi z domu bez opieki, funkcjonariusze zaczynają podejrzewać, że rzeczywiście coś mogło się jej stać. Eric jest przekonany, że stoją za tym jego była żona i jej matka.

Po tym jak May zostaje opatrzona, obie zostają przeszukane. W płaszczu Rosy funkcjonariusze znajdują broń. Dodatkowo ich zachowanie wzbudza podejrzenia policjantów, więc postanawiają porozmawiać z nimi na komendzie. Obie zostają aresztowane i przewiezione na komisariat, podczas gdy na miejscu trwają prace techników kryminalistyki. Jest wtedy druga w nocy. Pierwsza przesłuchana zostaje Rosa. Zgodnie z jej wersją wydarzeń, przyjechała z matką do domu sali, by porozmawiać z nią o dalszych krokach w celu wyrównania godzin opieki nad Elizabeth. Jak zeznaje, na miejscu jej nie zastała, a do domu weszła przez garaż. Kiedy Eric wrócił z pracy i zauważył ją w środku, miał wpaść w szał i rzucić się na nią. Powalił ją na ziemię.

i kilkukrotnie uderzył jej głową o posadzkę. Po tym wyjął broń i w nią wycelował, ale jakimś sposobem udało jej się ją wytrącić i schować do kieszeni płaszcza. Rosa całą historię opowiada bez większych emocji. Nie ma też na głowie obrażeń po rzekomym ataku Erika. Dla śledczych jest jasne, że kłamie i nabierają coraz większej pewności, że to one były napastnikami. W trakcie przesłuchania jeden z detektywów odbiera telefon od swojego kolegi, który jest na miejscu zbrodni. Sali znaleziono w szopie w ogrodzie. Oczywiste było, że nie zmarła z powodów naturalnych. Miała widoczne obrażenia, w tym świadczące o tym, że się broniła, a jej ciało zostało zawinięte w prześcieradło i wypchnięte do kosza na śmieci.