107. Christine Paolilla i masakra w Clear Lake

Christine zapisuje coś na odwrocie swojego zdjęcia. Ozdabia to serduszkami i wręcza swojej przyjaciółce, Rachel. Dziewczyna jest wzruszona i chowa pamiątkę w portfelu, by zawsze mieć ją przy sobie. Notatka brzmi Clear Lake City to miasteczko położone około 30 minut jazdy samochodem od Houston, niedaleko Zatoki Meksykańskiej. Z domami w pastelowych kolorach i przystrzyżonymi trawnikami przypomina typowe amerykańskie przedmieścia. Jest 18 lipca 2003 roku. Letnie powietrze w Teksasie jest gorące i wilgotne.

Zdaniem informatora za masakrę w Clear Lake odpowiedzialna jest Christine Paolillo. Policjanci nie potrzebują wiele czasu, by potwierdzić informację z anonimowego zgłoszenia. Sprawdzają konta bankowe Christine i odkrywają, że od pewnego czasu regularnie korzysta z bankomatów w rejonie San Antonio. To właśnie tam prowadzi ich trop do podupadłego motelu na obszarze. W jednym z ciasnych, brudnych pokoi rzeczywiście mieszka Christine wraz ze swoim mężem Justinem. Para spędza tam ostatnie 8 miesięcy, niemal całkowicie odcinając się od świata. Nie wychodzą na zewnątrz, nie przyjmują gości, nie wpuszczają nawet pokojówki. Nikt nie sprząta tam od miesięcy. Obsługa omija ich pokój szerokim łukiem.

Z okien nie widać światła, nikt nie słyszy rozmów, jedynie sporadyczne odgłosy kroków i dźwięk otwieranej puszki czy plastikowego opakowania. Całe ich życie toczy się w czterech ścianach, między pustymi fiolkami po heroinie, a opakowaniami po słodyczach, które stanowią ich jedyne źródło pożywienia. Kiedy policjanci w końcu wchodzą do środka, ich oczom ukazuje się przerażający widok. W pokoju panuje nieopisany bałagan, brud, resztki jedzenia i odchody. Na łóżku, zwinięta w kłębek, siedzi Christine, wycieńczona, z zapadniętymi policzkami i z pustym wzrokiem wbitym w ścianę. W kącie leży wychudzony, zaniedbany pies. Zwierzę, które nie było wyprowadzane od miesięcy, ledwo trzyma się na nogach. Na stoliku nocnym policjanci znajdują kilkadziesiąt fiolek i strzykawek, a pod materacem dokumenty i kilka banknotów.

Aresztowanie przebiega spokojnie. Christine nie stawia oporu, choć trudno powiedzieć, by była w stanie to zrobić. Jest zbyt osłabiona, by nawet wstać o własnych siłach. Zaskoczona, zdezorientowana, zdaje się nie rozumieć, co się dzieje. Myśli tylko o jednym, o kolejnej dawce. Gdy policjanci wyprowadzają ją z pokoju, wygląda bardziej jak cień człowieka niż kobieta, która jeszcze kilka lat wcześniej była szkolną pięknością i ulubienicą znajomych. Życie nie było dla Christine łaskawe, ale w pewnym momencie wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, że wreszcie znalazła swoje miejsce i ludzi, którzy ją akceptują. Patrząc jednak na tę drobną, zniszczoną przez nauk dwudziestolatkę, trudno uwierzyć, że to właśnie ona mogła stać za jednym z najokrutniejszych morderstw, jakie Texas widział od lat.

Christine Paulila przychodzi na świat na Long Island w stanie Nowy Jork. Ma brata, ale o nim nie wiadomo zbyt wiele. Jej dzieciństwo od początku naznaczone jest stratą. Kiedy ma zaledwie dwa lata, jej ojciec ginie w wypadku na budowie. Matka załamana po jego śmierci zaczyna nadużywać narkotyków i wkrótce traci prawo do opieki nad dziećmi. Mała Christine trafia pod opiekę dziadków. Wtedy też zaczyna się coś, co na długo zdefiniuje jej życie. W wieku zaledwie kilku lat lekarze diagnozują u niej alopecję, czyli chorobę autoimmunologiczną powodującą całkowitą utratę włosów, brwi i rzęs. Dla dziecka to wyrok na szkolne lata. Christine nosi perukę, a ze względu na poważną wadę wzroku musi nosić grube okulary, które tylko przyciągają jeszcze więcej uwagi.

W szkole staje się łatwym celem. Rówieśnicy są bezlitośni, wyśmiewają jej wygląd, wymyślają okrutne przezwiska. Czasem wraca do domu zapłakana po tym, jak koledzy zrywali jej perukę i przerzucali ją między sobą nad jej głową, śmiejąc się. podczas gdy ona próbowała ją odzyskać. Szkoła podstawowa staje się więc dla Christine koszmarem, który na zawsze odciska na niej swoje piętno. W dorosłym życiu wspomina, że każdego dnia budziła się z lękiem przed tym, co znów ją spotka w klasie. Nauczyła się być cicha, niezauważalna i nie wychylać się. Z czasem staje się wycofana, nieśmiała i wiecznie czujna. Musi być gotowa na cios jeszcze zanim ktoś zdąży ją zranić. Nie mogła liczyć na wsparcie matki, która, pogrążona w uzależnieniu, oddalała się coraz bardziej.

Nauczyciele również nie reagowali, jakby nie dostrzegali jej cierpienia. Christine nauczyła się więc jednego – przetrwać, niezależnie od wszystkiego. Kiedy jej matka wreszcie podejmuje walkę z nałogiem, wychodzi na prostą i ponownie odzyskuje opiekę nad dziećmi, pojawia się nadzieja. Kobieta wychodzi za mąż, a rodzina przenosi się na południe. do Clee Lake City w Teksasie. To tam Christine ma rozpocząć nowy rozdział życia. Nowe miasto, nowa szkoła, nowi ludzie. Po raz pierwszy od dawna ma szansę poczuć, że może być kimś więcej niż tylko brzydkim kaczątkiem, z którego można nabijać się dowoli. Nadal jednak towarzyszy jej strach przed nieznanym. Nowa szkoła, nowe miasto, nowy start. Tak właśnie zaczyna się dla Christine nowy rozdział życia.

Kiedy po raz pierwszy przekracza próg liceum w Clear Lake, czuje się jak intrus. Wśród pewnych siebie nastolatków z teksańskiego przedmieścia ona wciąż widzi w lustrze tę samą zagubioną dziewczynę z przeszłości. W peruce, z grubymi szkłami okularów. Nie wierzy, że tutaj może być inaczej. Dlatego, gdy do jej ławki podchodzą Tiffany Rowell i Rachel Colorutis, Christine jest przekonana, że to jakiś żart. Tiffany i Rachel to najładniejsze i najbardziej lubiane dziewczyny w szkole. Uśmiechają się, zagadują i zapraszają ją na lunch. Christine nie potrafi zrozumieć, dlaczego. Szuka podstępu, węszy, ukryte intencje. Bo przecież starsze, popularne dziewczyny nie przyjaźnią się z kimś takim jak ona, ale one naprawdę chcą jej pomóc.

Tiffany i Rachel mają sobie coś, czego Christine nie znała wcześniej – szczerość i ciepło. Nie śmieją się z jej nieśmiałości i nie oceniają. Zamiast tego biorą ją pod swoje skrzydła. Pokazują, jak dobrać perukę, jak delikatnie pomalować oczy, jak ułożyć włosy, by czuła się pięknie. Tłumaczą, że nie musi się chować, że nie ma powodu, by się bać. Z ich pomocą Christine zmienia się nie do poznania. Z dnia na dzień staje się coraz bardziej pewna siebie. Zaczyna się uśmiechać, rozmawia z innymi uczniami, coraz częściej widać ją na szkolnych korytarzach w towarzystwie nowych znajomych. Wreszcie zaczyna wierzyć, że może być lubiana i że na to zasługuje. Z dziewczyny, która zawsze chodziła z pochyloną głową, staje się kimś, kto wchodzi do klasy z podniesionym czołem.

Zmiany dostrzegają wszyscy. Nauczyciele, uczniowie, ale przede wszystkim jej matka i ojczym. Christine zaczyna rozkwitać. Mówi mamie, że po raz pierwszy w życiu ma prawdziwe przyjaciółki. Takie, na które można liczyć. Z radością opowiada, że wreszcie lubi chodzić do szkoły, że nie czuje już strachu, który towarzyszył jej przez całe dzieciństwo. Wkrótce zaczyna mieć powodzenie chłopców, a samorząd uczniowski wybiera ją na Miss Irresistible, tytuł przyznawany najbardziej lubianej i atrakcyjnej dziewczynie w szkole. Wszystko to, co do tej pory było fantazją Christine, staje się jej rzeczywistością. Kiedy wczesną wiosną 2003 roku Christine poznaje Christophera Snydera, jest już zupełnie inną dziewczyną niż tą, którą była kilka lat wcześniej.

Pewniejsza siebie, otoczona przyjaciółmi, cieszy się życiem. Christopher, starszy od niej o trzy lata, wysoki, szczupły, z kolczykiem w brwi, natychmiast zwraca jej uwagę. Na początku wydaje się, że to przypadkowe spotkanie nie ma większego znaczenia, ale bardzo szybko przeradza się w coś, co całkowicie zdominuje jej życie. Snyder jest inny niż chłopcy, których zna. W jego oczach Christine widzi gniew, ale też coś, co odczytuje jako ból, może nawet zrozumienie. Myśli, że potrafi go naprawić, że może da mu to, czego potrzebuje, a ona w zamian dostanie to, czego pragnie najbardziej – akceptacji i miłości. Nie wie jeszcze, że ten związek stanie się początkiem jej końca. Christopher ma już wtedy na koncie kilka konfliktów z prawem i poważny problem z narkotykami.

Jego reputacja w miasteczku nie jest dla nikogo tajemnicą. To awanturnik, chłopak, który zawsze pakuje się w kłopoty. Matka Christine od początku czuje, że coś jest nie tak. Później powie, że w jego oczach było coś złego, coś, co wzbudzało niepokój. Nawet Tiffany i Rachel próbują przemówić Christine do rozsądku. Powtarzają jej, że zasługuje na więcej, że powinna być z kimś, kto ją szanuje. Ale Christine nie słucha. Z każdym dniem jej fascynacja Christopherem staje się coraz bardziej zauważalna dla jej otoczenia. Ich związek szybko staje się toksyczny. Ta relacja to nieustanne wzloty i upadki, zazdrość i gwałtowne emocje. Każda kłótnia kończy się krzykiem, a czasem także przemocą. Snyder bywa brutalny, popycha ją i uderza.

Raz Christine uderza głową o marmurowy blat. Z czasem i ona staje się agresywna. Uderza go, gdy tylko spojrzy w stronę innej dziewczyny. W ich relacji gniew miesza się z uzależnieniem i namiotnością, której Christine nigdy wcześniej nie znała. Christopher wciąga ją w świat narkotyków, który bardzo szybko zaczyna ją pochłaniać. Dla niej to coś nowego, ekscytującego i przerażającego zarazem. Gdzieś w głębi wciąż widzi w nim kogoś zranionego, kogo trzeba uratować. Ale im dłużej z nim jest, tym bardziej to ona zaczyna tonąć. Zakochana, uzależniona, coraz bardziej oderwana od rzeczywistości, zaczyna tracić kontrolę nad własnym życiem. Z tygodnia na tydzień Christine coraz mniej przypomina dawną siebie.

Christine coraz częściej kłóci się z matką. Wraz ze zbliżającym się końcem roku szkolnego, 2003, przyjaźń Tiffany, Christine i Rachel zaczyna się kruszyć. Dziewczyny wciąż lubią Christine, ale mają dość jej agresji, napadów płaczu i podejrzeń. Nie chcą już patrzeć, jak niszczy siebie i swoje życie. Kiedy tylko próbują z nią rozmawiać na temat jej relacji z chłopakiem, Ona nie próbuje nawet słuchać ich argumentów i zażarcie broni Chrisa. Zamiast długich rozmów, spotkań i wspólnych wieczorów, teraz pojawia się między nimi dystans i niezręczne milczenie. To nie jest nagłe odcięcie, ale stopniowe rozchodzenie się ich dróg. Christine odbiera to jednak inaczej. Widzi w tym zdradę. W jej głowie narasta przekonanie, że Tiffany i Rachel coś przed nią ukrywają, że już nie chcą być jej przyjaciółkami i że od początku taki miały plan.

Najpierw dać jej poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, a potem porzucić. Najbardziej boli ją jednak myśl, że Rachel może podobać się Christopherowi. Zaczyna być wobec niej podejrzliwa, mimo że nie ma absolutnie żadnego dowodu na zdradę. Ale w jej oczach każdy drobiazg urasta do rangi dowodu, a każde spojrzenie, każdy komentarz staje się powodem do kłótni. Awantury z Chrisem są coraz gwałtowniejsze, coraz bardziej niebezpieczne. W domu Snyderów Christine z czasem zyskuje reputację wariatki. Rodzina Chrisa dosłownie w ten sposób o niej mówi i nie można powiedzieć, żeby było to całkowicie bezzasadne. Po jednej z kłótni śpi na trawniku przed ich domem, Krzyczy, wali w drzwi i błaga, by ją wpuścili do środka. Innym razem grozi jego rodzinie, że ich wszystkich zabije.

Snyder kilkukrotnie wyznaje swoim bliskim, że boi się tylko dwóch rzeczy – policji i Christine. Staje się jasne, że ich relacja wymyka się spod kontroli. Christine jest rozdarta między miłością a nienawiścią, potrzebą bliskości i pragnieniem zemsty. Policjanci, którzy lata później będą analizować sprawę morderstw z Clear Lake, dojdą do przekonania, że właśnie ta obsesyjna zazdrość mogła być iskrą, która zapaliła ląd tragedii. Za bardzo kochała Chrisa, by to on stał się obiektem ataku, więc całą swoją złość skierowała na Rachel, dziewczynę, która kiedyś dała jej szansę na nowe życie, a która z czasem stała się obiektem jej chorobliwej zazdrości. Kiedy rozpoczyna się śledztwo, Christine żyje tak, jak gdyby cała tragedia nie miała z nią nic wspólnego.

Wysyła ją na odwyk do zamkniętego ośrodka, wierząc, że to dla niej ostatnia szansa na ratunek. To właśnie w tym miejscu Christine zaczyna się otwierać przed innymi pacjentami. Trudno powiedzieć, co ją do tego skłoniło. Być może trzeźwość sprawiła, że wyrzuty sumienia, które do tej pory skutecznie uciszała, zaczęły dawać o sobie znać. Opowiada o swoim życiu, o przeszłości, o błędach, które ciągną się za nią jak cień. Jednemu z uczestników terapii zwierza się ze swoich mrocznych sekretów. Po czasie to właśnie ten człowiek zdecyduje się przekazać policji to, co od niej usłyszał. Na odwyku Christine poznaje też Justina Rota, mężczyznę z przeszłością podobną do jej własnej, no przynajmniej pod względem słabości do narkotyków. Uzależniony, zmęczony życiem, ale wrażliwy i czuły wobec niej.

Zakochują się w sobie dość szybko i impulsywnie, a już w marcu 2005 roku biorą ślub. Christine, korzystając z funduszu powierniczego po zmarłym ojcu, kupuje mieszkanie. Przez chwilę wydaje się, że wychodzi na prostą, ale ten spokój jest tylko chwilowy, bo przeszłość, od której usiłowała się odciąć, już zaczyna się o nią upominać. To miał być zwyczajny wieczór. Christine i Justin siedzą razem na kanapie, otuleni kocem, z pilotem w ręku, przerzucając kanały w telewizji. Nagle trafiają na jeden z kanałów informacyjnych i wtedy Christine nieruchomieje. Na ekranie pojawia się nagłówek. Masakra w Klee Lake. Policja wciąż szuka sprawców. Nagłówek po chwili ustępuje miejsca dwóm portretom pamięciowym i numerowi kontaktowemu dla osób mających jakiekolwiek informacje o zbrodni.

Christine przez dłuższą chwilę wpatruje się w ekran, jakby nie dowierzała własnym oczom. Potem zaczyna drżeć. Z paniką w głosie zaczyna głośno się zastanawiać, czy ten szkic wygląda jak ona. Jej serce bije tak głośno, że nie słyszy już ani słowa dobiegającego z odbiornika. Wstaje, chodzi po pokoju, łapie się za głowę, a łzy napływają jej do oczu. Justin patrzy na nią zdezorientowany, nie rozumiejąc o co chodzi. Wtedy Christine zaczyna mówić. Przyznaje, że tamtego dnia była w domu Tiffany, że poszła tam z Chrisem, swoim ówczesnym chłopakiem. Twierdzi, że mieli tylko coś zabrać, kilka torebek z narkotykami, które podobno należały do chłopaków. Ale coś poszło nie tak. Chris miał się zdenerwować, wyciągnąć broń, a potem oddać strzały, jeden za drugim.

Więcej nie pamięta, tylko krzyki i krew. Dodaje, że próbowała go powstrzymać, ale nie dała rady. Justin słucha w milczeniu. W jego oczach rysuje się szok i niedowierzenie, ale widzi przed sobą kobietę, którą kocha, w dodatku rozstrzęsioną i zapłakaną. Obejmuje ją i mówi, że wszystko będzie dobrze, że jej wierzy i że razem sobie poradzą. Następnego dnia pakują się, biorą walizkę i znikają. Wynajmują pokój w tanim motelu na obrzeżach San Antonio. około 300 kilometrów od Clear Lake City. To tam spędzał następne 8 miesięcy, praktycznie nie wychodząc na zewnątrz. Ich świat kurczy się do czterech brudnych ścian, kilku igieł, pustych fiolek i ciastek z masłem orzechowym. Christine i Justin pogrążają się w nałogu, odcięci od świata.

Ale przeszłość nie zapomina. Kiedy namierza ich policja, Justin zostaje aresztowany za posiadanie narkotyków. Christine z kolei jako podejrzana za czterokrotne morderstwo w Clear Lake. Dokładnie trzy lata i jeden dzień po masakrze, 19 lipca 2006 roku, w małym dusznym pokoju przesłuchań siada młoda kobieta. Ma zaledwie 20 lat, ale wygląda na znacznie więcej. Jej ciało jest wychudzone, dłonie drżą, a spojrzenie błądzi gdzieś poza twarzami śledczych, którzy od razu przechodzą do rzeczy. Przedstawiają Christine powody aresztowania. Mówią o anonimowym zgłoszeniu, które skierowało podejrzenia właśnie na nią. Dziewczyna siedzi przez chwilę w milczeniu, próbuje poskładać myśli. Mimo swojego stanu rozumie, że jej sytuacja jest poważna.

W końcu zaczyna mówić. Jej głos jest słaby, czasem łamie się zupełnie. Obarcza winą swojego chłopaka, Christophera Snydera. Twierdzi, że to on wymyślił cały plan, a ona mu się podporządkowała ze strachu. Chcieli po prostu zdobyć trochę pieniędzy i narkotyki, a wiedzieli, że w domu Tiffany można znaleźć marihuanę, a jeśli będą mieli nieco więcej szczęścia, to może nawet coś mocniejszego. Chcieli wejść, posiedzieć chwilę, a kiedy nadarzy się okazja, rozejrzeć się po domu i ukraść to, po co przyszli. Dodaje, że dziewczyny nie spodziewały się ich wizyty, ale przyjęły ich bez podejrzeń. Według jej relacji sytuacja wymknęła się spod kontroli. Christine mówi, że Chris nagle się zdenerwował. Nie potrafi powiedzieć dlaczego, ale nagle zaczął strzelać.

Policjanci są pewni, że przyszli tam, by zabić. Christine nie jest w stanie odpowiedzieć też na pytanie, co stało się z narzędziami zbrodni, czy i w jaki sposób się ich pozbyli. Jest roztrzęsiona, zdezorientowana, ale śledczy widzą, że jej nerwowość wynika tylko ze strachu przed więzieniem i z głodu narkotykowego. Nie widać po niej żalu po stracie przyjaciółek. Po trzech latach od masakry Christine w końcu usłyszała zarzuty. Po jej aresztowaniu w lipcu 2006 roku prokuratura oskarża ją o cztery zabójstwa kwalifikowane. Zdecydowano, że jej czyn nosi znamiona zbrodni z premedytacją, co w Teksasie może oznaczać karę śmierci. Ze względu na ryzyko ucieczki sąd ustalił kaucję w wysokości 500 tysięcy dolarów.

Christine siedzi więc w areszcie, wycieńczona fizycznie i psychicznie, bez dostępu do narkotyków i z poczuciem... że została sama. W tym samym czasie jej były chłopak, Christopher Snyder, zniknął z radarów, a przynajmniej próbował to zrobić. Przeniósł się jakiś czas wcześniej do Greenwell w południowej Karolinie, około 1500 kilometrów od Clear Lake, gdzie zamieszkał z kobietą poznaną w internecie. Wydawało się, że zaczął nowe życie, ale i jego mroczna przeszłość o nim nie zapomniała. Kilka dni po aresztowaniu Christine, ktoś z jego znajomych z Teksasu dzwoni do niego i informuje, co się wydarzyło i że on także może spodziewać się wizyty policji. Wydano za nim nakaz aresztowania, o czym nawet nie wiedział. Ta wiadomość przeraża go na tyle, że postanawia zniknąć.

Przez dwa tygodnie nie ma z nim kontaktu. Początkowo jego nowa partnerka sądzi, że wyjechał, ale prawda okazuje się być zupełnie inna. Na początku sierpnia funkcjonariusze otrzymują zgłoszenie o znalezieniu zwłok w lesie pod Greenville. Na miejsce zostaje wysłany patrol i rzeczywiście policjanci odnajdują zwłoki mężczyzny w stanie zaawansowanego rozkładu. Badania potwierdzają, że to Christopher odebrał sobie życie, przedawkował leki na receptę. Podczas kolejnych przesłuchań i w trakcie procesu Christine nie przyznaje się do winy. Uparcie twierdzi, że była jedynie biernym świadkiem tragedii i że to Christopher Snyder pociągnął za spust. Według niej padła ofiarą własnej miłości, ślepego przywiązania do chłopaka, którego się bała, ale bez którego nie potrafiła żyć.