107. Christine Paolilla i masakra w Clear Lake

Zmiany dostrzegają wszyscy. Nauczyciele, uczniowie, ale przede wszystkim jej matka i ojczym. Christine zaczyna rozkwitać. Mówi mamie, że po raz pierwszy w życiu ma prawdziwe przyjaciółki. Takie, na które można liczyć. Z radością opowiada, że wreszcie lubi chodzić do szkoły, że nie czuje już strachu, który towarzyszył jej przez całe dzieciństwo. Wkrótce zaczyna mieć powodzenie chłopców, a samorząd uczniowski wybiera ją na Miss Irresistible, tytuł przyznawany najbardziej lubianej i atrakcyjnej dziewczynie w szkole. Wszystko to, co do tej pory było fantazją Christine, staje się jej rzeczywistością. Kiedy wczesną wiosną 2003 roku Christine poznaje Christophera Snydera, jest już zupełnie inną dziewczyną niż tą, którą była kilka lat wcześniej.

Pewniejsza siebie, otoczona przyjaciółmi, cieszy się życiem. Christopher, starszy od niej o trzy lata, wysoki, szczupły, z kolczykiem w brwi, natychmiast zwraca jej uwagę. Na początku wydaje się, że to przypadkowe spotkanie nie ma większego znaczenia, ale bardzo szybko przeradza się w coś, co całkowicie zdominuje jej życie. Snyder jest inny niż chłopcy, których zna. W jego oczach Christine widzi gniew, ale też coś, co odczytuje jako ból, może nawet zrozumienie. Myśli, że potrafi go naprawić, że może da mu to, czego potrzebuje, a ona w zamian dostanie to, czego pragnie najbardziej – akceptacji i miłości. Nie wie jeszcze, że ten związek stanie się początkiem jej końca. Christopher ma już wtedy na koncie kilka konfliktów z prawem i poważny problem z narkotykami.

Jego reputacja w miasteczku nie jest dla nikogo tajemnicą. To awanturnik, chłopak, który zawsze pakuje się w kłopoty. Matka Christine od początku czuje, że coś jest nie tak. Później powie, że w jego oczach było coś złego, coś, co wzbudzało niepokój. Nawet Tiffany i Rachel próbują przemówić Christine do rozsądku. Powtarzają jej, że zasługuje na więcej, że powinna być z kimś, kto ją szanuje. Ale Christine nie słucha. Z każdym dniem jej fascynacja Christopherem staje się coraz bardziej zauważalna dla jej otoczenia. Ich związek szybko staje się toksyczny. Ta relacja to nieustanne wzloty i upadki, zazdrość i gwałtowne emocje. Każda kłótnia kończy się krzykiem, a czasem także przemocą. Snyder bywa brutalny, popycha ją i uderza.

Najpierw dać jej poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, a potem porzucić. Najbardziej boli ją jednak myśl, że Rachel może podobać się Christopherowi. Zaczyna być wobec niej podejrzliwa, mimo że nie ma absolutnie żadnego dowodu na zdradę. Ale w jej oczach każdy drobiazg urasta do rangi dowodu, a każde spojrzenie, każdy komentarz staje się powodem do kłótni. Awantury z Chrisem są coraz gwałtowniejsze, coraz bardziej niebezpieczne. W domu Snyderów Christine z czasem zyskuje reputację wariatki. Rodzina Chrisa dosłownie w ten sposób o niej mówi i nie można powiedzieć, żeby było to całkowicie bezzasadne. Po jednej z kłótni śpi na trawniku przed ich domem, Krzyczy, wali w drzwi i błaga, by ją wpuścili do środka. Innym razem grozi jego rodzinie, że ich wszystkich zabije.

Snyder kilkukrotnie wyznaje swoim bliskim, że boi się tylko dwóch rzeczy – policji i Christine. Staje się jasne, że ich relacja wymyka się spod kontroli. Christine jest rozdarta między miłością a nienawiścią, potrzebą bliskości i pragnieniem zemsty. Policjanci, którzy lata później będą analizować sprawę morderstw z Clear Lake, dojdą do przekonania, że właśnie ta obsesyjna zazdrość mogła być iskrą, która zapaliła ląd tragedii. Za bardzo kochała Chrisa, by to on stał się obiektem ataku, więc całą swoją złość skierowała na Rachel, dziewczynę, która kiedyś dała jej szansę na nowe życie, a która z czasem stała się obiektem jej chorobliwej zazdrości. Kiedy rozpoczyna się śledztwo, Christine żyje tak, jak gdyby cała tragedia nie miała z nią nic wspólnego.

W końcu zaczyna mówić. Jej głos jest słaby, czasem łamie się zupełnie. Obarcza winą swojego chłopaka, Christophera Snydera. Twierdzi, że to on wymyślił cały plan, a ona mu się podporządkowała ze strachu. Chcieli po prostu zdobyć trochę pieniędzy i narkotyki, a wiedzieli, że w domu Tiffany można znaleźć marihuanę, a jeśli będą mieli nieco więcej szczęścia, to może nawet coś mocniejszego. Chcieli wejść, posiedzieć chwilę, a kiedy nadarzy się okazja, rozejrzeć się po domu i ukraść to, po co przyszli. Dodaje, że dziewczyny nie spodziewały się ich wizyty, ale przyjęły ich bez podejrzeń. Według jej relacji sytuacja wymknęła się spod kontroli. Christine mówi, że Chris nagle się zdenerwował. Nie potrafi powiedzieć dlaczego, ale nagle zaczął strzelać.

Christine siedzi więc w areszcie, wycieńczona fizycznie i psychicznie, bez dostępu do narkotyków i z poczuciem... że została sama. W tym samym czasie jej były chłopak, Christopher Snyder, zniknął z radarów, a przynajmniej próbował to zrobić. Przeniósł się jakiś czas wcześniej do Greenwell w południowej Karolinie, około 1500 kilometrów od Clear Lake, gdzie zamieszkał z kobietą poznaną w internecie. Wydawało się, że zaczął nowe życie, ale i jego mroczna przeszłość o nim nie zapomniała. Kilka dni po aresztowaniu Christine, ktoś z jego znajomych z Teksasu dzwoni do niego i informuje, co się wydarzyło i że on także może spodziewać się wizyty policji. Wydano za nim nakaz aresztowania, o czym nawet nie wiedział. Ta wiadomość przeraża go na tyle, że postanawia zniknąć.

Przez dwa tygodnie nie ma z nim kontaktu. Początkowo jego nowa partnerka sądzi, że wyjechał, ale prawda okazuje się być zupełnie inna. Na początku sierpnia funkcjonariusze otrzymują zgłoszenie o znalezieniu zwłok w lesie pod Greenville. Na miejsce zostaje wysłany patrol i rzeczywiście policjanci odnajdują zwłoki mężczyzny w stanie zaawansowanego rozkładu. Badania potwierdzają, że to Christopher odebrał sobie życie, przedawkował leki na receptę. Podczas kolejnych przesłuchań i w trakcie procesu Christine nie przyznaje się do winy. Uparcie twierdzi, że była jedynie biernym świadkiem tragedii i że to Christopher Snyder pociągnął za spust. Według niej padła ofiarą własnej miłości, ślepego przywiązania do chłopaka, którego się bała, ale bez którego nie potrafiła żyć.

Wtedy też miała pobić Rachel. Kilkadziesiąt minut później Snyder odwiózł ją do pracy, jak gdyby nigdy nic się nie stało. Proces Christine rozpoczął się w 2008 roku i przyciągnął ogromne zainteresowanie opinii publicznej. Po dwóch latach od aresztowania stanęła przed sądem, by usłyszeć zarzuty czterech morderstw kwalifikowanych ze szczególnym okrucieństwem. Podczas procesu wielokrotnie zmieniała wersję wydarzeń. Raz twierdziła, że to Christopher pociągnął za spust, innym razem, że sama nie pamięta, co dokładnie się stało. Jednak materiał dowodowy wystarczył, by ława przysięgłych zadecydowała o jej winie. Wyrok zapadł błyskawicznie. Po zaledwie trzech godzinach narady uznano Christine za winną wszystkich czterech zarzucanych jej czynów.