107. Christine Paolilla i masakra w Clear Lake

Christine zapisuje coś na odwrocie swojego zdjęcia. Ozdabia to serduszkami i wręcza swojej przyjaciółce, Rachel. Dziewczyna jest wzruszona i chowa pamiątkę w portfelu, by zawsze mieć ją przy sobie. Notatka brzmi Clear Lake City to miasteczko położone około 30 minut jazdy samochodem od Houston, niedaleko Zatoki Meksykańskiej. Z domami w pastelowych kolorach i przystrzyżonymi trawnikami przypomina typowe amerykańskie przedmieścia. Jest 18 lipca 2003 roku. Letnie powietrze w Teksasie jest gorące i wilgotne.

Krew jest wszędzie, na meblach, podłogach i ścianach. W salonie wciąż jest włączony telewizor, a przed nim na kanapie leżą dwa ciała. Kolejne dwie ofiary znalezione zostają na podłodze w kuchni i za kanapą w salonie. To Tiffany, jej chłopak Marcus Pressella, jego kuzyn Adelbert Sanchez oraz przyjaciółka Tiffany, Rachel Kolorutis. Dziewczęta mają zaledwie 18 lat, a najstarsza z ofiar, Adelbert, ma 21. Widok jest druzgocący. Ilość krwi zdradza, że doszło tu do prawdziwej masakry. Już pierwsze oględziny wskazują, że ofiary zginęły kilka godzin wcześniej, prawdopodobnie wczesnym popołudniem. W domu nie ma śladów włamania, zamki w drzwiach są nienaruszone, okna zamknięte i nie ma żadnych oznak siłowego wejścia z którejkolwiek strony.

To z kolei sugeruje, że ofiary mogły nie tylko znać napastnika lub napastników, ale najprawdopodobniej sami wpuścili ich do środka. Śledczy od razu rozmawiają z dziewczyną, która odkryła ciała. Jest w szoku, ręce wciąż jej drżą, ale udaje się z niej wydobyć kilka kluczowych informacji. Tłumaczy, że od kilku godzin próbowała skontaktować się z Tiffany, jednak bez skutku. Dzwoniła do niej, do Rachel, nawet na telefon domowy, ale za każdym razem słyszała tylko automatyczną sekretarkę. To było dziwne, bo dziewczyny zawsze odbierały telefony. Zawsze miały je przy sobie. W końcu postanowiła pojechać pod dom, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Już gdy podeszła do drzwi, coś ją zaniepokoiło. Drzwi były uchylone, a to do Tiffany niepodobne.

Należała do osób, które dbają o szczegóły, a zwłaszcza jeśli chodzi o dom i nigdy nie przeoczyłaby tego, że drzwi są otwarte. Gdy pchnęła je lekko, zobaczyła krew i Rachel leżącą na wprost niej wewnątrz domu. Zaznania sąsiadów dodatkowo potwierdzają przypuszczenia co do czasu zdarzenia. Około godziny 15.30 kilku mieszkańców słyszało stłumione odgłosy, coś jak uderzenia, czegoś ciężkiego o metal, jakieś głuche huki. Wtedy nikt nie zareagował, uznając, że ktoś po prostu coś naprawia albo w okolicy trwa jakiś drobny remont. Dziś wiadomo już, że to najprawdopodobniej były strzały. Para mieszkająca naprzeciwko domu Tiffany zeznaje też, że kilka, może kilkanaście minut po piętnastej widziała przed posesją młodą dziewczynę i chłopaka.

Stali przy podjeździe, jakby na coś czekali. Dziewczyna wydawała się zdenerwowana, rozglądała się po okolicy i lustrowała okna okolicznych domów, Chłopak stał obok niej spokojnie. Na podstawie ich relacji powstają portrety pamięciowe, ale z jakiegoś powodu policja nie udostępnia ich mediom, przynajmniej na początku śledztwa. Pierwsze raporty techników potwierdzają, że atak był bezlitosny. Oddano kilkadziesiąt strzałów, a każda z ofiar została trafiona wielokrotnie, głównie w okolice klatki piersiowej i szyi. Rachel oprócz ran postrzałowych doznała też poważnych obrażeń głowy. Ona jako jedyna została również pobita. Sprawa otrzymuje priorytet i po przewiezieniu ciał na sekcję lekarze natychmiast przystępują do pracy.

Tymczasem służby powiadamiają rodziny ofiar. W ciągu kilku godzin wiadomość o tragedii rozchodzi się po całym Clear Lake City, a następnie trafia na paski wiadomości największych stacji telewizyjnych w całym kraju. Na wyniki autopsji i badań balistycznych nie trzeba długo czekać, a te przynoszą pierwsze konkretne odpowiedzi. Lekarze potwierdzają, że przyczyną śmierci trzech ofiar były rany postrzałowe. Z kolei do śmierci Rachel doprowadził poważny uraz głowy. Jej czaszka została dosłownie roztrzaskana. Ciosy zadawane były z ogromną siłą, zapewne kolbą pistoletu. Ponadto analiza kul ujawnia, że użyto dwóch różnych rodzajów broni. Pistoletu półautomatycznego 9 mm oraz rewolweru kaliber 38. To ważny trop, bo może wskazywać, że sprawców było dwóch.

Śledczy zakładają, że napastnicy zaczęli strzelać niemal natychmiast po wejściu do domu. Świadczą o tym pozycję ciał i brak jakichkolwiek oznak walki, przynajmniej u części ofiar. Tiffany i jej chłopak Marcus zostali znalezieni na kanapie. Zostali postrzeleni, gdy oglądali telewizję. żadne z nich nie zdążyło się zorientować, że są w niebezpieczeństwie i nie próbowali uciekać. Rachel natomiast leży kilka metrów dalej, na podłodze w kuchni, twarzą do ziemi. Została postrzelona w plecy i w pośladek, co sugeruje, że próbowała uciec. Policjanci zakładają też, że to ona otworzyła drzwi, bo jako jedyna została znaleziona w innym pomieszczeniu, jakby wciąż będąc w ruchu. Obok niej znaleziono telefon z wybranymi cyframi 9 i 1.

Najprawdopodobniej usiłowała wezwać pomoc pod numerem 911, jednak nie zdążyła dokończyć połączenia. To z kolei sugeruje, że sprawca zorientował się, że dziewczyna wciąż żyje i dlatego postanowił dodatkowo ją pobić, by upewnić się, że nie wyjdzie z tego cało. Co więcej, Rachel została też postrzelona w okolice krocza. Teoretycznie przy takiej liczbie oddanych strzałów może się wydawać, że to tylko przypadkowa rana. Jednak ten cios według ekspertów nosi znamiona silnej, osobistej zazdrości, a nawet nienawiści. Na tej podstawie prowadzący śledztwo przyjmują, że motywem były osobiste porachunki. Ale czym grupka nastolatków mogła zasłużyć sobie na taki los?

Rachel Kolorutis przychodzi na świat w listopadzie 1984 roku jako najmłodsza z czwórki dzieci swoich rodziców, Ann i Georgia. Jak na najmłodszą córkę przystało, Rachel staje się oczkiem w głowie rodziców, ale także starszego rodzeństwa. Jej dzieciństwo upływa w atmosferze miłości, troski i zrozumienia. Być może dlatego Rachel nie boi się okazywać pokładów empatii, które w sobie ma. Jako dziecko jest niezwykle aktywna i bystra. Jej rodzice pilnują, by niczego jej nie zabrakło, więc gdy Rachel prosi o zapisanie jej na kolejne zajęcia dodatkowe, Ann i George zgadzają się niemal bez namysłu. Dla niej to kolejna szansa na poznanie nowych dzieci, zdobycie nowych umiejętności, ale też budowanie swojej pewności siebie. Wraz z upływem czasu, gdy jest już nastolatką, sama zgłasza się na ochotniczkę jako opiekunka na obozach.

Sama też prowadzi zajęcia dla dzieciaków z okolicy, np. w okolicznej szkole podstawowej czy kościele. W wolnym czasie zatrudnia się też jako opiekunka dla dzieci w domach sąsiadów, by trochę sobie dorobić. Wszyscy ją znają, lubią i jej ufają. Jeszcze przed zakończeniem liceum Rachel wie, że swoją karierę chce związać ze służbą w wojsku. Marzy o służbie w siłach lotniczych. W szkole średniej jej najlepsza przyjaciółka to Tiffany Rowell. Dziewczyny są w tym samym wieku, jednak ich doświadczenia życiowe skrajnie się od siebie różnią. Tiffany bardzo wcześnie traci mamę, która umiera na raka. Jako trzynastoletnia dziewczynka, która właśnie teraz potrzebuje matczynej miłości najbardziej, musi pogodzić się z myślą, że jej najbliższej osoby nie ma już przy niej.

Poza tym nie czuje się samotna, bo dom jest na tyle duży, że często odwiedzają ją znajomi i jej chłopak. Urządzają imprezy i nocowania. Krótko mówiąc, cieszą się ostatnimi wakacjami przed rozpoczęciem studiów. Tiffany ma w planach zostać pracownicą socjalną. Jej troska o innych to jedna z wielu cech, które łączą ją z Rachel. Jednym z częstych gości w domu Tiffany jest jej wieloletni chłopak, Marcus, a od niedawna także jego kuzyn, który zaledwie kilka tygodni wcześniej przyjechał do miasta. Adalbert jest najstarszy z całej czwórki. Ma 21 lat. Do Clear Lake przyjechał z północy stanu. Ma tutaj rodzinę i chce zacząć życie od nowa właśnie w tym miejscu. Jego o dwa lata młodszy kuzyn pomaga mu w aklimatyzacji i okazuje się, że wszyscy świetnie się ze sobą dogadują.

W obliczu bezradności policji to rodzice ofiar zaczynają działać na własną rękę. Najbardziej zaangażowany okazuje się ojciec Rachel. Nie potrafi pogodzić się z myślą, że od ponad dwóch lat sprawcy morderstwa jego córki wciąż są na wolności. Postanawia więc sam walczyć o sprawiedliwość. organizuje ogólnokrajową akcję informacyjną, z własnych pieniędzy finansuje kampanię billboardową, kontaktuje się z właścicielami nośników reklamowych i wymusza na władzach, by po raz pierwszy publicznie ujawniono portrety pamięciowe sporządzone tuż po zbrodni. Jego celem jest jedno. żeby twarze potencjalnych morderców zobaczył każdy, kto przemierza amerykańskie autostrady i boczne drogi. Wierzy, że gdzieś tam jest ktoś, kto ich rozpozna, a w śledztwie nastąpi wyczekiwany przełom.

Tam, w czasie rozmów między pacjentami, miała mu wyznać swoją największą tajemnicę. Opowiedziała o tym, jak razem ze swoim chłopakiem zamordowała czworo swoich przyjaciół. Początkowo policjanci traktują ten telefon z rezerwą. W ciągu trzech lat otrzymali setki podobnych zgłoszeń, z których żadne nie doprowadziło do schwytania morderców. Ale tym razem jest inaczej. Mężczyzna podaje szczegóły, o których nikt spoza śledztwa nie mógł wiedzieć. Wie, że jedna z ofiar, Rachel, została pobita kolbą pistoletu i że próbowała zadzwonić pod numer alarmowy, a to informacje, które nigdy nie zostały upublicznione. Twierdzi też, że kobieta ze szczegółami opowiedziała mu o ostatnich momentach życia Rachel i o tym, jak błagalnym głosem prosiła o litość i pytała, dlaczego.

Kiedy po raz pierwszy przekracza próg liceum w Clear Lake, czuje się jak intrus. Wśród pewnych siebie nastolatków z teksańskiego przedmieścia ona wciąż widzi w lustrze tę samą zagubioną dziewczynę z przeszłości. W peruce, z grubymi szkłami okularów. Nie wierzy, że tutaj może być inaczej. Dlatego, gdy do jej ławki podchodzą Tiffany Rowell i Rachel Colorutis, Christine jest przekonana, że to jakiś żart. Tiffany i Rachel to najładniejsze i najbardziej lubiane dziewczyny w szkole. Uśmiechają się, zagadują i zapraszają ją na lunch. Christine nie potrafi zrozumieć, dlaczego. Szuka podstępu, węszy, ukryte intencje. Bo przecież starsze, popularne dziewczyny nie przyjaźnią się z kimś takim jak ona, ale one naprawdę chcą jej pomóc.

Tiffany i Rachel mają sobie coś, czego Christine nie znała wcześniej – szczerość i ciepło. Nie śmieją się z jej nieśmiałości i nie oceniają. Zamiast tego biorą ją pod swoje skrzydła. Pokazują, jak dobrać perukę, jak delikatnie pomalować oczy, jak ułożyć włosy, by czuła się pięknie. Tłumaczą, że nie musi się chować, że nie ma powodu, by się bać. Z ich pomocą Christine zmienia się nie do poznania. Z dnia na dzień staje się coraz bardziej pewna siebie. Zaczyna się uśmiechać, rozmawia z innymi uczniami, coraz częściej widać ją na szkolnych korytarzach w towarzystwie nowych znajomych. Wreszcie zaczyna wierzyć, że może być lubiana i że na to zasługuje. Z dziewczyny, która zawsze chodziła z pochyloną głową, staje się kimś, kto wchodzi do klasy z podniesionym czołem.

Jego reputacja w miasteczku nie jest dla nikogo tajemnicą. To awanturnik, chłopak, który zawsze pakuje się w kłopoty. Matka Christine od początku czuje, że coś jest nie tak. Później powie, że w jego oczach było coś złego, coś, co wzbudzało niepokój. Nawet Tiffany i Rachel próbują przemówić Christine do rozsądku. Powtarzają jej, że zasługuje na więcej, że powinna być z kimś, kto ją szanuje. Ale Christine nie słucha. Z każdym dniem jej fascynacja Christopherem staje się coraz bardziej zauważalna dla jej otoczenia. Ich związek szybko staje się toksyczny. Ta relacja to nieustanne wzloty i upadki, zazdrość i gwałtowne emocje. Każda kłótnia kończy się krzykiem, a czasem także przemocą. Snyder bywa brutalny, popycha ją i uderza.

Dziewczyna, która jeszcze niedawno promieniała radością i pewnością siebie, teraz jest cieniem człowieka. Wiecznie spięta, rozdrażniona i podejrzliwa. Nie śpi, nie je, coraz częściej zamyka się w sobie, a potem wybucha bez powodu. Zazdrość staje się jej codziennością. Każdy uśmiech, każdy gest w stronę Christophera to dla niej potencjalna zdrada. Nie ufa nikomu, a najmniej tym, którzy naprawdę chcą jej pomóc. Tiffany i Rachel widzą, jak ich przyjaciółka powoli się zatraca. Starają się ją wspierać, rozmawiać, przekonywać, że powinna odejść od niego, ale ona nie chce o tym słyszeć. Na każde ostrzeżenie reaguje złością. Powtarza, że Chris to miłość jej życia, że nikt nie rozumie, jak bardzo są sobie potrzebni. Jej rodzice także próbują interweniować, ale również bez skutku.

Christine coraz częściej kłóci się z matką. Wraz ze zbliżającym się końcem roku szkolnego, 2003, przyjaźń Tiffany, Christine i Rachel zaczyna się kruszyć. Dziewczyny wciąż lubią Christine, ale mają dość jej agresji, napadów płaczu i podejrzeń. Nie chcą już patrzeć, jak niszczy siebie i swoje życie. Kiedy tylko próbują z nią rozmawiać na temat jej relacji z chłopakiem, Ona nie próbuje nawet słuchać ich argumentów i zażarcie broni Chrisa. Zamiast długich rozmów, spotkań i wspólnych wieczorów, teraz pojawia się między nimi dystans i niezręczne milczenie. To nie jest nagłe odcięcie, ale stopniowe rozchodzenie się ich dróg. Christine odbiera to jednak inaczej. Widzi w tym zdradę. W jej głowie narasta przekonanie, że Tiffany i Rachel coś przed nią ukrywają, że już nie chcą być jej przyjaciółkami i że od początku taki miały plan.

Najpierw dać jej poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, a potem porzucić. Najbardziej boli ją jednak myśl, że Rachel może podobać się Christopherowi. Zaczyna być wobec niej podejrzliwa, mimo że nie ma absolutnie żadnego dowodu na zdradę. Ale w jej oczach każdy drobiazg urasta do rangi dowodu, a każde spojrzenie, każdy komentarz staje się powodem do kłótni. Awantury z Chrisem są coraz gwałtowniejsze, coraz bardziej niebezpieczne. W domu Snyderów Christine z czasem zyskuje reputację wariatki. Rodzina Chrisa dosłownie w ten sposób o niej mówi i nie można powiedzieć, żeby było to całkowicie bezzasadne. Po jednej z kłótni śpi na trawniku przed ich domem, Krzyczy, wali w drzwi i błaga, by ją wpuścili do środka. Innym razem grozi jego rodzinie, że ich wszystkich zabije.

Snyder kilkukrotnie wyznaje swoim bliskim, że boi się tylko dwóch rzeczy – policji i Christine. Staje się jasne, że ich relacja wymyka się spod kontroli. Christine jest rozdarta między miłością a nienawiścią, potrzebą bliskości i pragnieniem zemsty. Policjanci, którzy lata później będą analizować sprawę morderstw z Clear Lake, dojdą do przekonania, że właśnie ta obsesyjna zazdrość mogła być iskrą, która zapaliła ląd tragedii. Za bardzo kochała Chrisa, by to on stał się obiektem ataku, więc całą swoją złość skierowała na Rachel, dziewczynę, która kiedyś dała jej szansę na nowe życie, a która z czasem stała się obiektem jej chorobliwej zazdrości. Kiedy rozpoczyna się śledztwo, Christine żyje tak, jak gdyby cała tragedia nie miała z nią nic wspólnego.

Twierdzi, że w panice sięgnęła po własną broń. Nie z zamiarem zabicia kogokolwiek, ale z odruchu. Mówi, że nie pamięta, by nacisnęła spust, a broń samoistnie miała wystrzelić całą serię kul. Na pytanie o Rachel milknie. Spuszcza głowę i długo nie odpowiada. W końcu mówi, że nie pamięta, by ją pobiła. Twierdzi, że widziała krew, ale Chris szybko zarządził ucieczkę, więc wybiegła z domu za nim. Potem odwiózł ją do pracy. Detektywi słuchają uważnie, ale nie dają wiary jej słowom. Zebrane w toku śledztwa dowody wykluczają jej wersję wydarzeń. Żadna z wykorzystanych podczas ataku broni nie wystrzeli całej serii bez naciśnięcia spustu. Poza tym strzały oddawane były zbyt precyzyjnie. Z całą pewnością były celowane w klatkę piersiową i szyję.

Po pierwsze o Rachel, dziewczynę, która nie tylko symbolizowała wszystko, czego Christine pragnęła, ale którą zaczęła też postrzegać jako rywalkę o względy Chrisa. Nie ma dowodów, że Rachel rzeczywiście była obiektem jego zainteresowania. ale dla Christine wystarczył cień podejrzeń. Po drugie, Christine mogła nie potrafić pogodzić się z tym, że jej przyjaciółki kończą szkołę i ruszają dalej, zostawiając ją w miejscu, z którego one już dawno uciekły, w cieniu samotności i dawnych traum. Jednak szczegółem, który przekonał śledczych o jej bezpośrednim udziale i motywie, był fakt, że z domu ofiar nic nie zniknęło. Nie było żadnych śladów rabunku. Co więcej, według ustaleń, Christine miała wrócić do środka po zakończonej strzelaninie, by upewnić się, że nikt nie przeżył.

Wtedy też miała pobić Rachel. Kilkadziesiąt minut później Snyder odwiózł ją do pracy, jak gdyby nigdy nic się nie stało. Proces Christine rozpoczął się w 2008 roku i przyciągnął ogromne zainteresowanie opinii publicznej. Po dwóch latach od aresztowania stanęła przed sądem, by usłyszeć zarzuty czterech morderstw kwalifikowanych ze szczególnym okrucieństwem. Podczas procesu wielokrotnie zmieniała wersję wydarzeń. Raz twierdziła, że to Christopher pociągnął za spust, innym razem, że sama nie pamięta, co dokładnie się stało. Jednak materiał dowodowy wystarczył, by ława przysięgłych zadecydowała o jej winie. Wyrok zapadł błyskawicznie. Po zaledwie trzech godzinach narady uznano Christine za winną wszystkich czterech zarzucanych jej czynów.