RECENZJA. Mooncitadel - "Hyperborean Combat Overlord" (Out of the Dungeon, 2026)

No to wiadomo, że gdzieś tam Conan się nam będzie nasuwał. A tutaj mamy tegoż wojownika w wersji już rzeczywistej bardziej. To pewnie nie jest dokładnie ten sam, aczkolwiek, bo tu z tyłu jest Stormhide. Wydane to jest pięknie, naprawdę fajnie. To wszystko w środku są teksty, warto je przeczytać. Od razu powiem, warto je przeczytać. Tu jest ciekawy dosyć zabieg, bo jest 8 kompozycji, 36 minut to daje, czyli to nie jest tak długi album, ale ten wspaniały Stardom Usurper. Stardom Usurper był jeszcze krótszy, do tej pory go kocham, to jest coś pięknego. No jak już tak reklamujemy, zresztą nie będę tu wszystkiego pokazywał, znacie mam nadzieję Mooncitadela, przynajmniej powinniście znać. Jak nie znacie, to musicie to koniecznie nadrobić.

Ten album jest dużo bardziej mooncitadelowy w porównaniu do Stardown Usurper, który w moim odczuciu był takim lekkim eksperymentem ze strony Stormheita. Tam dużo mamy instrumentalnych fragmentów, dużo klawiszy jest tam, choć tam oczywiście też są te takie typowe mooncitadelowe zagrywki. Ta motorytka zawsze w Mooncitadel jest bardzo charakterystyczna. Tutaj to się nie zmienia i jak słyszymy wejście szybsze, to wiemy od razu, że to jest Mooncitadel. Tutaj nie ma w ogóle żadnej dyskusji. To jest taki projekt, który ma swój charakterystyczny styl i praktycznie chyba nikt tak nie gra, szczerze powiedziawszy, jak Mooncitadel. No więc ten album na pewno jest bardziej mooncitadelowy. Tutaj tych elementów dodatkowych jest mniej.

No, także podsumowując. Mooncitadel to jest dla mnie absolutna fińska czołówka. To jest pierwsza liga fińska. To jest pierwsza liga europejska. To jest jeden z moich ulubionych zespołów generalnie rzecz biorąc. Ja tutaj nie mam żadnych wątpliwości co do tego. Uważam, że to jest taki zespół, który nie dość, że jest oryginalny, to jest po prostu bardzo ciekawy, bo ta oryginalność nie jest oryginalnością na siłę. Nie wymyślamy jakiś totalnych idiotyzmów tylko po to, żeby nas zauważyli. Tylko to jest oryginalność naturalna. I cały czas trzymająca się w ramach klasycznego black metalowego grania. Także po raz kolejny Stormhide dowiózł i to krótko po naprawdę doskonałym, doskonałym Stardawn Usurper, który uwielbiam do tej pory. Także wielkie brawa.