PODZIEMNE OPOWIEŚCI. Polska szkoła Black Metalu.

A Immortal Pride to dla mnie... Zresztą dobra, do tego też dojdę. Ale mamy chociażby Taurusa w Nowym Jorku, który gra takie rzeczy. W Felwinter tego dużo słychać. Czy w Atheozofii. Mamy też ze Stanów taki projekt najwyższy. Tam chyba był tylko jeden materiał, ale to już jest w ogóle totalny hołd oddany tej szkole grania. Tych rzeczy jest więcej, ale ponieważ moja mam taką sklerodzę, nie będę ich tutaj wszystkich wymieniał. Selbstmord, jak wiadomo, działa do dzisiaj i chociażby na płycie Warsign, wspaniałej zresztą płycie Warsign, jest cudowny. Fajnie w stylu właśnie tego starego grania z lat 90. Także to był dla mnie ten ostatni wyznacznik, który pokazuje, że coś takiego jak polska szkoła black metalu istniała.

No i po nim już potem dosyć szybko pojawił się właśnie Selbstmord i masa innych zespołów. No może nie masa, ale trochę ich jednak było. Za najwybitniejsze osiągnięcia tej szkoły grania uznaję na pewno i tutaj w ogóle nie ma żadnej rozmowy, jeśli o to chodzi. Gdzieś tu sobie to wszystko poukładałem, ale oczywiście mi się to wszystko tutaj już porozwalało, bo strasznie tego jest dużo. Będę miał masę układania potem na półkach. Ale co zrobić. Na pewno Thousand Swords. Grave Land, na pewno Following the Voice of Blood, Grave Land, na pewno Velez, Night on the Bear Mountain, który jest po prostu cudowny, no i wspaniały, wspaniały album Infernum, Taur, no fujn.