Mroczna historia Opus Dei

Litanią tych zagrożeń typu wolność sumienia, prasa. To wszystko co dzisiaj antymodernistyczna jakaś furia właśnie. Więc to wszystko się skumulowało i Opus Dei jest wykwitem tego natężenia, tej mobilizacji antymodernistycznej, antynowoczesnej. I myślę, że nie bez kozery właśnie Escriva czuł od początku, że on stanowi jakąś alternatywę dla coraz bardziej takich niewyraźnych jezuitów. I ta, to będzie potem, jeszcze pewnie wrócimy do tego, ale ten moment, że Opus Dei to jest dzieło Chrystusa, przecież Towarzystwo Jezusowe, to u Loyoli to samo się pojawiło, że nie on tak naprawdę powołał to towarzystwo, tylko to była wola Boga.

Czyli to jest to uciekanie od odpowiedzialności w gruncie rzeczy, że nie ja, tylko sam Bóg. No a jak z Bogiem walczyć? Z mistyką w ogóle dyskutować nie można. Trzeba ślepe posłuszeństwo absolutnie i tutaj ta metaforyka Loyoli, że być jak kij w ręku starca to znaczy, że być absolutnie poddany. To ślepe posłuszeństwo w Opus Dei do dzisiaj, może do wczoraj, bo już po decyzji Franciszka może to będzie inaczej, była właściwie reguła, to była reguła, która leży u podstaw znaczenia tej organizacji.

Tak. Przypomnijmy zresztą, że porównywano zresztą Loyole i Escrivę o tyle, że to był taki chyba Ich dwóch tak naprawdę zmobilizowało aż takie rzesze ludzi, którzy brali udział w tak wielkim dziele. Bo obydwaj stworzyli potężny ruch. Oczywiście on był skrajnie różny, on ewoluował. Natomiast ja chciałbym, żebyśmy powiedzieli sobie chwilę na temat pewnych zasad, które panowały w tej organizacji. No bo rzeczywiście Loyala to jest kilkaset lat wcześniej. I to, o czym mówiłeś tutaj, no było konserwatywne, nakazywało, żeby być takim bezwolnym po prostu narzędziem, tak? I żeby ufać, słuchać i nie dyskutować. Natomiast mieliśmy już XXI wiek, tak?