Mroczna historia Opus Dei

Hiszpania musi być z powrotem odzyskana dla Chrystusa, ponieważ Hiszpanii grożą te siły komunistyczne, socjalistyczne, republikańskie, masońskie i żydowskie. Ten moment założycielski organizacji Opus Dei, czyli rok 1928, to jest ten taki moment do nowej dwudziestowiecznej krucjaty przeciwko tym siłom, które zagrażają Bogu. Opus Dei w jego przekonaniu było to zlecenie od samego Chrystusa. U progu Opus Dei leży Christofania, czyli pojawienie się Chrystusa u Escriwy we śnie, czy w takim mistycznym objawieniu i zlecenie tego przedsięwzięcia Escriwie, czyli Escriwa jest tylko i wyłącznie depozytariuszem woli Chrystusa.

Nie jest założycielem organizacji, założycielem jest Chrystus. I to powodowało nie tylko tą semantyczną nazwę, że to jest Opus Dei, dzieło Boże, ale taka furia misjonarska, która mobilizowała i Escrivę i tę jego piramidę, którą on utworzył do tej bezpardonowej walki z siłami niechrześcijańskimi. Tak i jako żywo to przypomina to, co się wydarzyło 20 może nawet mniej lat później w Meksyku. Mam na myśli Maciela. On również miał taką krucjatę związaną z takim powrotem do korzeni, takiego drylu, też bardzo charyzmatyczny. Weskliwy, nie pamiętamy o tym, ale u podstaw jego takich wpływów, lek jednak sojusz z Franco, ale też potworny antysemityzm, który nie przeszkadzał Janowi Pawłowi II wyświęcić go na świętego.

Litanią tych zagrożeń typu wolność sumienia, prasa. To wszystko co dzisiaj antymodernistyczna jakaś furia właśnie. Więc to wszystko się skumulowało i Opus Dei jest wykwitem tego natężenia, tej mobilizacji antymodernistycznej, antynowoczesnej. I myślę, że nie bez kozery właśnie Escriva czuł od początku, że on stanowi jakąś alternatywę dla coraz bardziej takich niewyraźnych jezuitów. I ta, to będzie potem, jeszcze pewnie wrócimy do tego, ale ten moment, że Opus Dei to jest dzieło Chrystusa, przecież Towarzystwo Jezusowe, to u Loyoli to samo się pojawiło, że nie on tak naprawdę powołał to towarzystwo, tylko to była wola Boga.

Czyli to jest to uciekanie od odpowiedzialności w gruncie rzeczy, że nie ja, tylko sam Bóg. No a jak z Bogiem walczyć? Z mistyką w ogóle dyskutować nie można. Trzeba ślepe posłuszeństwo absolutnie i tutaj ta metaforyka Loyoli, że być jak kij w ręku starca to znaczy, że być absolutnie poddany. To ślepe posłuszeństwo w Opus Dei do dzisiaj, może do wczoraj, bo już po decyzji Franciszka może to będzie inaczej, była właściwie reguła, to była reguła, która leży u podstaw znaczenia tej organizacji.

Która składała się tam prawie 700 maksym. Maksymy były ograniczone do jednego zdania. Jedno brzmiało nieprawdopodobnie dla naszych uszu, ponieważ mówiło, że jesteś niczym, jesteś właściwie tylko wiadrem pomyj. No to jest wroga wobec człowieka, który został stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Antropologia. Tymczasem to mnie rzeczywiście napawa taką ironią, dlaczego to nie przeszyło akurat Jana Pawła II, bo akurat to zdanie, jesteś wiadrem pomy, czyli jesteś właściwie taką śrubką, W obrębie wielkiego mechanizmu, to jest dosłownie ta sama semantyka, którą używał Stalin i Rosja Radziecka w latach 30-tych, 40-tych.

Śrubka w obszarze wielkiego mechanizmu socjalizmu. To jest to samo miejsce człowieka, które przyznaje jednostce i komunizm radziecki, bolszewizm i Opus Dei. Jesteś w jednym i drugim przypadku tylko i wyłącznie podległym wyższej organizacji, państwu komunistycznemu, a tutaj opus dziełu bożemu. No ale też antysemityzm, takie bardzo niepochlebne wypowiadanie się na temat Soboru Watykańskiego II. No straszna, jak gdyby, ja sobie od razu wyobraziłem księdza Rydzyka, jak czytałem na ten temat. Jak gdyby wyobrażenie o sobie tego ojca założyciela, który chyba miał takie wrażenie, że założył organizację ważniejszą w ogóle niż Kościół, tak?