Dzieło Maryi - Boża sekta

To jest książka wydana przez wydawnictwo W.A.B. Boża sekta, piękny tytuł. Ruch Focolarii, skandale, nadużycia i walka o władzę w kościele katolickim. Wspaniały przekład Małgorzaty Wierzchowskiej. Ferruccio Pinotti, to taki dziennikarz, śledczy włoski, który wykonał benedyktyńską pracę, bo na temat Focolarii, na temat jej założycielki, Jary Lubick, Słyszeliśmy wiele historii i mamy do czynienia z taką mozaiką informacji na temat nadużyć w tej formacji duchowej. Natomiast autor zebrał tą całą historię, dał jej początek, dał jej koniec i w zasadzie

Politycznych, ale też w ramach gremium karyndynalskiego. Tak, tak. Chodzi o kilkudziesięciu kardynałów sympatyzujących z tym ruchem. Mówimy też o prezydentach Włoch, o koronowanych głowach. Zacznijmy może od tego, skąd ten ruch się wziął, a żeby o tym powiedzieć, musimy powiedzieć o jej założycielce. To jest w istocie ruch mało znany w Polsce. Myślę, że dla większości naszych widzów to będzie prawdopodobnie pierwszy kontakt z ruchem Focolarini. Focolarini to jest taka popularna nazwa. Ja się zetknąłem z tym ruchem w latach 80. Kilku jezuitów było sympatykami tego ruchu.

W czasie Soboru, czyli lata sześćdziesiąte, kiedy różne dokumenty soborowe mówiły o tym, że ludzi świeckich trzeba dowartościować, trzeba im... U podmiotowi zaangażować. Tak, to wtedy na tej fali ci Focolarini znaleźli takie Właśnie poparcie, ale formalnie rzeczywiście dopiero Jan Paweł II to zamknął. Uznał to za ruch wewnątrzkościelny. No i to budzi pytania. Ja przed naszym spotkaniem próbowałem się dowiedzieć czegoś w najważniejszym źródle informacji dla wszystkich, czyli Wikipedia. Zawsze mówię studentom, że zaglądajcie, ale nie uznajcie tego za źródło informacji, tylko o tym, co się pisze na ten temat.

I ta książka pokazuje, że ma swój rewers, ma swoją ciemną stronę. I muszę powiedzieć, że dla mnie to było szokujące, co przeczytałem. Dobrze, że o tym mówisz tak na wstępie, o tym długim czasie, kiedy ten ruch został tak naprawdę uznany przez Kościół. Bo jako żywo przypomniała mi się historia Faustyny i jej dzienniczka. W przypadku Focolarii też mieliśmy do czynienia z objawieniem. Wielkim lobbystą, jeśli chodzi o świętość Faustyny był, przypomnę, Jan Paweł II. On jeszcze w czasach krakowskich bardzo mocno przekonywał niechętne święte oficjum Faustynie, które było bardzo podejrzliwe wobec jej dzienniczka do tego, że ta osoba jest rzeczywiście wyjątkowa. Tu mamy podobną historię.

Dla mnie, również jako dla teologa, to było bardzo ciekawe wsłuchiwanie się, bo on dość duże fragmenty przytacza tych opinii takich rzeczoznawców. ...prawników, teologów, z którego wynika, że ten charyzmat Chiari Lubichci i właśnie Focolarini, że to jest z punktu widzenia takiej racjonalnej teologii, to jest bardzo podejrzane. To jest jedna sprawa, a druga rzeczywiście ta Systemowe krycie zasłużonych członków, tych którzy są w kierownictwie, którzy mieli te pedofilskie skłonności, oni byli chronieni przez lata.

I to właśnie mówię tutaj konkretnie o ruchu Focolarii. Papież Franciszek, to on też jest oczywiście w jakiś tajemniczy sposób uwikłany w taki brak jednoznacznej Bo ona jest bardzo zaawalowana krytyce dotyczącej założycielki. On oczywiście krytykował zakon, to znaczy to całe stowarzyszenie za to co tam się dzieje. Natomiast znaczące są zmiany, bo on mówi o tym, że trzeba bardzo ostrożnie podchodzić do kultu założycieli. Książka mówi o tym już tutaj wyraźnie. I jako antidotum, żeby na nie popaść w taką sytuację kultu jednostki, proponuję kadencyjność. Myślę sobie, że to jest bardzo odważny ruch, a jednak jak popatrzymy na patologię zakonów, które zresztą opisywaliśmy chociażby w przypadku św. Teresy.

Parezja. Parezja to jest takie słowo, które mówi, mów otwarcie co myślisz. Czyli to jest ta zachęta do krytyki również wewnątrz kościoła. Czyli to co też wielokrotnie podkreślaliśmy u Franciszka, ta jego otwartość na drogę synodalną, to popieranie kościoła niemieckiego właśnie, który włącza ludzi świeckich do tego, żeby mieli pełne prawo jak księża i biskupi do decydowania o tym jak ich kościół ma i powinien wyglądać. Więc ta Parezja w kontekście Focolarinów i Chiari Lubich oznacza właśnie to, że to o czym mówisz, że przez całe jej długie życie, jej przywództwo nikt nie ośmielił się jej skrytykować.