Dzieło Maryi - Boża sekta

No więc co się pisze na temat Chiari Lubich? To się pisze rzeczy wspaniałe, mniej czy bardziej obszerne. Polskie hasło jest dość ubogie, ale już angielskie, włoskie, bardzo obfite. No i tam wymienia się jej rozliczne zasługi, odznaczenia, dzieła. Nagroda Templetona. Nagrody. No Templeton to więcej jak Nobel, ale też konkretne pieniądze. No więc to jest rzeczywiście zjawisko, do którego miałem taki stosunek, tak jak opowiadam, trochę anegdotyczny, ale też, że jest to bardzo pozytywne. Wielki ruch masowy w Kościele.

Bo to objawienie Lubich jest bardzo narcystyczne, ale też ukrywane przez ten ruch w tajemnicy. Dlaczego trzeba było ukrywać to w tajemnicy i na czym polegała ta swoistość objawienia matki, założycielki tego wielomilionowego już w tej chwili ruchu religijnego? Dobrze, że wspominasz Faustynę, bo ja myślę, że to jest ten kontekst pozwalający rozumieć tę słabość Karola Wojtyły do Chiary Lubich, bo dzięki niemu również ta, no mówisz podejrzliwie był traktowany, to było po prostu uznane za herezję. To była bardzo ostro oceniana koncepcja nacjonalistyczna, przecież ten

W wypadku Chiari Lubich to jest sprawa trochę inna, bo tu mamy do czynienia, jak ja czytałem te objawienia Chiari Lubich i miałem oczywiście w pamięci też dzienniczek Faustyny, To są inne światy. Jeżeli miałbym znaleźć jakieś odniesienia, to myślę raczej mistyka hiszpańska Teresa Zawila, gdzie ten podtekst erotyczny, pieśń nad pieśniami, była ta pieśń odczytywana właśnie w takim kontekście metaforycznym, ja i Bóg.

One mają jedną rzecz wspólną, że jakoś w prawą stronę. To znaczy są to ruchy integrystyczne, fundamentalistyczne, konserwatywne, antykomunistyczne i bardzo zorientowane na wpływowych ludzi. Wielki biznes, to co mówiłeś, koronowane głowy wpływowi politycy. I Chiara Lubich dokładnie tę drogę wybrała. Ja myślę, że to co dla nas jest trochę tak z punktu widzenia psychologii, religii podejrzane, To dla wielu ludzi taki rodzaj egzaltacji religijnej jest szalenie pociągający, bo to jest ktoś, kto ma szczególną relację z Bogiem, ktoś, kto potrafi mówić o Bogu

Ale to też był taki element takiej wojny o politykę, o kulturę, o edukację, bo przypomnę, że to nie tylko Legioniści Chrystusa, to nie tylko Uniwersytety Opus Dei, ale właśnie w Okalarianie Mieli swoje gazety, mieli swoje uczelnie, szkoły, wpływali na tą kulturę, mieli programy edukacyjne. I to była taka próba takiego ręcznego sterowania i formułowania pewnej jakiejś takiej poprawności politycznej, bardzo konserwatywnej. I co jest charakterystyczne, tak sobie myślę, Że to jest ten czas, że no właśnie, zmarł Jan Paweł II, Franciszek chyba dał jakieś zielone światło trochę do tych rozliczeń, może nieświadomie, ale specjalnie jakoś nie protestuje i dowiadujemy się, wypisz, wymaluj tego samego, czego dowiadujemy się o Legionistach Chrystusa, dowiadujemy się o fokalarynach, mianowicie o tuszowaniu pedofilii przez najbliższych współpracowników Chiary, przez nią samą wręcz.

Dla mnie, również jako dla teologa, to było bardzo ciekawe wsłuchiwanie się, bo on dość duże fragmenty przytacza tych opinii takich rzeczoznawców. ...prawników, teologów, z którego wynika, że ten charyzmat Chiari Lubichci i właśnie Focolarini, że to jest z punktu widzenia takiej racjonalnej teologii, to jest bardzo podejrzane. To jest jedna sprawa, a druga rzeczywiście ta Systemowe krycie zasłużonych członków, tych którzy są w kierownictwie, którzy mieli te pedofilskie skłonności, oni byli chronieni przez lata.

Parezja. Parezja to jest takie słowo, które mówi, mów otwarcie co myślisz. Czyli to jest ta zachęta do krytyki również wewnątrz kościoła. Czyli to co też wielokrotnie podkreślaliśmy u Franciszka, ta jego otwartość na drogę synodalną, to popieranie kościoła niemieckiego właśnie, który włącza ludzi świeckich do tego, żeby mieli pełne prawo jak księża i biskupi do decydowania o tym jak ich kościół ma i powinien wyglądać. Więc ta Parezja w kontekście Focolarinów i Chiari Lubich oznacza właśnie to, że to o czym mówisz, że przez całe jej długie życie, jej przywództwo nikt nie ośmielił się jej skrytykować.

I teraz często to, co w wypadku matki Teresy i jej zakonnic, one często były pozbawione elementarnych praw ludzkich, jak na przykład prawa do odwiedzania rodziny, do kontaktów, do telefonów. Tutaj mamy, pewnie dojdziemy jeszcze do tego, ale opisanych kilkanaście przypadków samobójstw z opisanymi dokładnie historiami. Nieprawdopodobna niewolnicza praca, znęcanie się takiej Pozbawianie ich tak naprawdę możliwości podzielenia się tym rosnącym dramatem i beznadzieją. To przeważnie ludzie, którzy się z pełnym zaangażowaniem włączyli w pracę, często przekazując wszystkie swoje środki, bo to często byli ludzie już pracujący, z wykształceniem, z dorobkiem, których uwiódł właśnie ten uśmiech Chiary.

Dla wielu osób będzie to szokiem. Naprawdę wychodzą straszne potwory zewsząd w tej książce. To nie tylko samobójstwa, nie tylko wyzysk nadużycia na tle seksualnym, ale też taka przemoc duchowa, o której mówiliśmy, kiedy rozmawialiśmy o książce Doris Ratzinger, o kierownictwie duchowym. Ale ta książka pokazuje jedną taką rzecz, że Kościół staje się w pewnym momencie bezbronny, Wobec pewnych potworów, których sobie utuczył i który to utuczył Kościół w zasadzie, bo zarówno Matial de Logado, tak i McCarrick, tak i Chiara przyniosła miliony, a może nawet miliardy Kościołowi.

I myślę, że jeszcze bym na koniec może powiedział coś, co wychodzi w tej chwili w kontekście beatyfikacji i kanonizacji Jana Pawła II. Nawet ludzie niekrytyczni wobec Kościoła, będący częścią hierarchii, czy teologowie mówią, że to było za szybko. Że to sprawiło, że proces był wadliwy, że nie spłynęły wszystkie informacje, a dostępne nie były oceniane właściwie. Więc ta książka w pewnym sensie może pomóc, bo Chiara Lubich jest w tej chwili sługą Bożą, czyli ten proces na poziomie diecezji, fraskati został ukończony.