#6 Do czego potrzebne jest czytanie? Rozmowa z Agnieszką Foryś

Dzień dobry. Przy mikrofonie Bogusia Łuka. Zapraszam do wysłuchania rozmów z cyklu Wokół pytań. Wokół pytań, bo to one uruchamiają zmianę. Nie od razu rewolucyjną, ale taką, która ma sens. Nie spieszy się z odpowiedziami. Wie, że pytanie jest jak fundament pod coś, co ma trwać. Jeszcze kawa i zaczynamy. Czy literatura może nas przeczytać? Czy trzeba mieć narzędzia, żeby czytany tekst otworzyć? Dlaczego nie warto rzucać okiem na to, co się czyta? Czy czytanie to umiejętność podobna do umiejętności sznurowania sznurówek, a może do gotowania?

Mam kłopot z tak sformułowanym pytaniem, ponieważ nie czuję się uprawniona, żeby odpowiadać w imieniu wszystkich, więc jeśli pozwolisz Bogusiu, to ja bym nieco przeformułowała to pytanie i odpowiadała tylko w imieniu własnym. Bo ponieważ, tak jak powiedziałaś wcześniej, jestem czytelniczką, to pozwól, że ta moja opowieść będzie w imieniu Agnieszki, czytelniczki. Pewnie. Czyli co daje ci czytanie? Zaraz, może powinniśmy tak zdradzić jeszcze tym, którzy nas słuchają, że my właściwie jesteśmy w wyjątkowej sytuacji, bo drodzy Państwo, jest poranek, siedzimy nad jeziorem Hołny. Nie wiem, czy Państwo w ogóle słyszą, że mamy towarzyszki i towarzyszy, którzy tutaj przepięknie pomiędzy drzewami i krzewiem rozmawiają.

Zamilkłam teraz, bo właśnie blisko przelatywał ptaszek. Nie wiem, czy mikrofon wychwycił ten głos. Bo, drodzy Państwo, my z Bogusią jeszcze wczoraj byłyśmy obywatelkami Wielkiego Księstwa Poezji. I ta okoliczność pewnie wpłynie na to, co dzisiaj w naszej rozmowie się wydarzy. Bo skoro przyjechałyśmy, jak co roku, Na Wielkie Księstwo Poezji, organizowane w okolicy dnia 30 czerwca, czyli urodzin Czesława Miłosza. A księstwo to organizuje Fundacja Pogranicze. To znaczy, że skoro co roku tu przybywam, to czytanie jest dla mnie ważne. Bo w czasie księstwa celebruje się spotkania z poezją.

Tak właśnie. Przecież w rozmowie No tak, czasem mamy do dyspozycji tylko słowa. Wiesz, ja Boguś ubolewam nad tym, że żyjemy w takim czasie, kiedy słowa się trwoni, słowa się produkuje. Słowom nie traktuje się słów z szacunkiem, który się im należy, bo mają swoją powagę. W tym czasie, kiedy te słowa właśnie tak są traktowane,

Literatura, mówiłam, że to ona nas czyta, bo potrąca w nas pewne struny, bo wywołuje w nas pewne stany, pozwala właśnie przeżyć siebie w przeżywanej sytuacji lektury. Ale tak w ogóle jest z językiem. Kiedy ja mówię do ciebie, zwłaszcza kiedy na przykład potrzebuję coś ci opowiedzieć, przychodzę i mówię Bogusiu, czy ja mogę ci coś opowiedzieć, bo jakaś sytuacja przyszła do mnie albo ja nie mogę sobie z tą sytuacją poradzić, bo jestem w jakimś trudzie, w jakiejś niewygodzie albo w jakiejś ekscytacji. I teraz, kiedy zaczynam ci opowiadać, to ta opowieść staje też przede mną. Ja ją sobie mogę teraz pooglądać, bo ja widzę słowa. I teraz ja mam dostęp do siebie poprzez słowa, których użyłam i teraz mogę się na przykład zastanowić, a dlaczego ja w ogóle tego słowa użyłam?

Zapraszam do zapisu do newslettera i zadawania pytań. W kolejnym odcinku z Marią Libiszewską będzie o emocjach i o tym, co mają wspólnego z zupą. Co można mówić zamiast nie płacz czy uspokój się. Zapraszam już teraz i do usłyszenia. Bogusia Łuka. To był podcast wokół pytań. Rozmowy o edukacji. A Ty? Z jakim pytaniem wychodzisz?