Marcin Gortat. Tata był jaki był 

Nie ma, że tak powiem, harpaganów biegających pod koszem, że... Słuchajcie, jak Szak grał, to przed każdym meczem dostajesz zestaw, dwie, trzy karteczki, tak zwany scouting. I czytasz o każdym zawodniku. Ten kozuje w prawo, ten kozuje w lewo, ten rzuca z dystansu tak, ten rzuca procent taki. Przed Szakiem nie dostawiałeś nic. Ja mówię, gdzie jest mój scouting? A on mówi, Marcin, Na szaka musisz mieć jedną rzecz. Musisz przynieść jaja na mecz. I to jest jedyna rzecz. Ludzie udawali kontuzje, rozwolnienia, bóle, wirusy i nagle po jednym dniu, następnym dniu już grali. Bo jeden dzień przyjeżdżał szak i udawali po prostu kontuzje. Ale powiedz mi, czy to był absolutny, jak powiem, nie wiem... Nie rozumiesz? Widzieliście szaka na żywo? W telewizji, ale nie na żywo. To jest na człowiek? To jest z kosmosu?

I teraz... On ludzi wysyłał do szpitala, połamanych. Tylko poczekaj, to nie jest samo ciało, tylko to też jest facet, z którym jest wielka praca. Tak, tak. To Szak to jest legendą samą w sobie. Ja z Szaka znamy się bardzo dobrze. Masz telefon do Szaka w komórce? Wyślij mu nasze zdjęcie. Do jego kuzyna, jego bodyguarda kuzyna. To ja ci dam telefon do mojej siostry ciotecznej, żebyś tam dzwonił. A dlaczego ty nie masz butów tak jak są? Nie, nie byłem na tej pozycji nigdy. No prawda? Nie, nie byłem na tej pozycji. Nosiłbyś Gortaty? Oczywiście. Gortatki, takie małe. Gortatek. Ja bym nosił twoje buty, szczególnie jakbym dostał za to. Nie, bez przesady. Nigdy nie było propozycji? Nie. Przecież te nie są klapki.